*** Ως γνωστόν, ο Νίκος Δένδιας, «οργώνει» τον πλανήτη, αναζητώντας αξιόπιστες και φθηνές λύσεις για τον εκσυγχρονισμό της αμυντικής τεχνολογίας της χώρας. Πρόκειται για έναν στίβο στον οποίο η Ελλάδα μπαίνει όντως καθυστερημένα, αλλά δυναμικά. Κάτι είναι κι αυτό.
*** Λοιπόν, προ μερικών ημερών ο υπουργός Άμυνας επέστρεψε από την Αυστραλία. Όπου είχε πάει γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Και τώρα ακούω ότι, αν προλάβει, θα πάει κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κυβερνητικής θητείας και στον Καναδά. Επαναλαμβάνω, πάντα για τον ίδιο λόγο.
*** Θυμίζω ότι ο Δένδιας είναι ο υπουργός που σχεδόν μία φορά κάθε τρεις ή τέσσερις μήνες περνάει τον Ατλαντικό, για να πάει στις ΗΠΑ. Όπου έχει επαφές -και αυτό είναι το σημαντικό-, όχι μόνο με τα στελέχη των κλασικών μεγάλων αμυντικών βιομηχανιών, αλλά και νεοφυών.
*** Γιατί όλα δείχνουν ότι τελικά εκεί θα κριθεί το μέλλον. Τουλάχιστον, αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Τα μαθήματα από εκεί για το πώς διεξάγονται πλέον οι πόλεμοι είναι κάτι παραπάνω από διδακτικά.
*** Ιδιαιτέρως διδακτικά είναι και τα όσα προκύπτουν το τελευταίο διάστημα όσον αφορά την επόμενη μέρα του ΝΑΤΟ. Τα γράψαμε και τα ξαναγράψαμε, οπότε δεν έχει νόημα να τα αναφέρουμε και πάλι. Το μόνο στο οποίο θέλω να σταθώ λίγο είναι στην «Τράπεζα Άμυνας».
*** Όπως μου έλεγε στέλεχος της ελληνικής πλευράς, που ασχολείται με το θέμα, τελικά οι Καναδοί, που συνέλαβαν την ιδέα της, δεν είχαν κατά νου να απευθυνθούν στις μεγάλες δυνάμεις της Συμμαχίας, αλλά στις λεγόμενες μεσαίες. Γιατί αυτές θα κληθούν να διαχειριστούν ένα πολύ αβέβαιο μέλλον, σε περίπτωση διάλυσής της.
*** Έτσι εξηγείται, μου είπε, και το γεγονός ότι στην πρόσκληση του Καναδού πρωθυπουργού, Μαρκ Κάρνεϊ, ανταποκρίθηκαν χώρες στο μέγεθος της Ελλάδας και λίγο μεγαλύτερες. Γι’ αυτό και το μπλοκ φαίνεται να περιχαρακώνεται κάπου εκεί. Και όχι από σνομπισμό ή για κάποιον άλλον λόγο.
*** Και πάμε παρακάτω.
*** Η ίδια πηγή μού εξηγούσε και γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει από παλιά να βλέπει τον Ισπανό πρωθυπουργό και τώρα τελευταία και την Ιταλίδα ομόλογό του. Όπως μου είπε, ο μεν πρώτος ξέκοψε από την πρώτη στιγμή την αμερικανική απαίτηση να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της χώρας του στο 5% του ΑΕΠ.
*** Η δε Μελόνι, ενώ αρχικά δήλωνε πρόθυμη να πιάσει τον ίδιο στόχο και εξ αυτού του λόγου είχε αποκτήσει κολλητιλίκια με τον Αμερικανό πρόεδρο, στην πορεία κατάλαβε ότι δύσκολα θα τον πετύχει. Και κάπως έτσι εστάλη στο πυρ το εξώτερον.
*** Και θα κάνω εδώ και μια πρόβλεψη: Την ίδια παρελκυστική πολιτική με την Ιταλία ακολουθεί εδώ και καιρό και η Πορτογαλία. Η οποία, κατά κάποιον τρόπο, κρύβεται μέχρι τώρα πίσω από την Ισπανία. Όχι για πολύ όμως. Κι αυτό γιατί οι ΗΠΑ έχουν εντοπίσει και έχουν μαρκάρει την περίπτωσή της.
*** Τι μου θυμίζει η ιστορία με τους Πορτογάλους; Την κουτοπονηριά με την οποία είχαν κινηθεί στα μέσα της περασμένης δεκαετίες διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Κρύφτηκαν πίσω από το ελληνικό δράμα και ξεπέρασαν χωρίς επιπτώσεις τα δικά τους ανάλογα προβλήματα.
*** Και την πληρώσαμε μόνοι μας…
