Όλα τα φλέγοντα ζητήματα της ναυτιλίας τέθηκαν στο τραπέζι της συζλητησης που είχε ο Βαγγέλης Μαρινάκης με τον Julian Bray, διευθυντή Σύνταξης της Tradewinds, στο πλαίσιο των Ποσειδωνίων 2026. Με φόντο τον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος οδήγησε στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και πυροδότησε τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση όλων των εποχών, ο Έλληνας εφοπλιστής αποτύπωσε τις άμεσες επιπτώσεις στις θαλάσσιες μεταφορές και κατέθεσε την εκτίμησή του για τη στρατηγική αναδιάρθρωση των αγορών την επόμενη μέρα.
«Τελεία και παύλα»: Η ασφάλεια των πληρωμάτων πάνω από τα εκατομμύρια των ναύλων
Αναφερόμενος στη διαχείριση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, ο κ. Μαρινάκης αποκάλυψε ότι ο ίδιος έλαβε άμεσα την απόφαση να μη διακινδυνεύσει κανένα ατύχημα ή απώλεια ζωής, βάζοντας την ασφάλεια πάνω από τα υψηλά πριμ κινδύνου που προσφέρει η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ. «Πήραμε την απόφαση να μην πλεύσουμε στη συγκεκριμένη περιοχή. Δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε τέτοιο ρίσκο και να συμβεί κάτι, πόσο μάλλον να υπάρξει κάποια απώλεια», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ρεαλιστικές προσδοκίες για την επόμενη μέρα
Σχετικά με την επόμενη μέρα, μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή της αγοράς στην ομαλότητα, ο κ. Μαρινάκης εμφανίστηκε εξαιρετικά επιφυλακτικός, προειδοποιώντας τον κλάδο να ελέγξει τις προσδοκίες του. «Δυστυχώς, ιστορικά στη ναυτιλία, όταν έχουμε μεγάλες προσδοκίες αντιμετωπίζουμε τις μεγαλύτερες κρίσεις. Φυσικά, λοιπόν, υπάρχουν προσδοκίες. Είναι φυσιολογικό, επειδή έχουμε πολλά αποθέματα που σχεδόν εξαντλούνται και είναι λογικό να πιστεύουμε ότι, μόλις υπογραφεί αυτή η συνθήκη, τότε όλοι θα σπεύσουν να αναπληρώσουν τα αποθέματά τους… Πρέπει να είμαστε παρόντες στην περιοχή, αλλά ίσως δεν θα δούμε τα ναύλα που έχουμε στο μυαλό μας. Είναι κάτι που θα χτιστεί αργά και συντηρητικά», απάντησε μεταξύ άλλων στο σχετικό ερώτημα.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι, με την τιμή του πετρελαίου στα 80-90 δολάρια το βαρέλι, η αναπλήρωση των αποθεμάτων θα είναι εξαιρετικά δαπανηρή για τις οικονομίες. Ο κ. Μαρινάκης τόνισε και το ζήτημα της αλλαγής των καταναλωτικών συνηθειών και τάσεων, υπογραμμίζοντας ότι η ενεργειακή κρίση ανάγκασε τον κόσμο να συνηθίσει να καταναλώνει λιγότερη ενέργεια. Αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς, όπως είπε ο ίδιος, δεν ανατρέπεται από τη μια μέρα στην άλλη, γεγονός που θα καθυστερήσει την πλήρη επιστροφή της αγοράς στα προ κρίσης φυσιολογικά επίπεδα.
Προτιμότερα τα «τέλη διέλευσης» αν είναι να καταστεί ασφαλής η περιοχή
Ερωτηθείς για το αν η επόμενη μέρα θα φέρει μόνιμες οικονομικές επιβαρύνσεις, όπως η επιβολή τελών διέλευσης από χώρες της περιοχής, ο κ. Μαρινάκης τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ ενός τέτοιου ενδεχομένου, εφόσον η περιοχή καταστεί ασφαλής.
«Ακόμα κι αν έπρεπε να πληρώσουμε ένα τέλος, θα ήταν πολύ καλύτερο από το να κλείσουν τα Στενά. Επίσης, πρέπει να υπολογίσουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια πληρώνουμε επιπλέον έξοδα “κινδύνου πολέμου” χωρίς να υπάρχει πόλεμος. Έτσι, αν υπολογίσετε πόσα χρήματα έχουμε πληρώσει μέχρι τώρα, πλέοντας μέσα και έξω από τον Αραβικό Κόλπο ή ακόμα και στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας χωρίς να υπάρχει πραγματικός πόλεμος, θα ήταν καλύτερο να πληρώσουμε ένα τέλος 100.000 ή 200.000 δολαρίων, ανάλογα με το μέγεθος του φορτίου και το μέγεθος του πλοίου, και να μην υπάρχει όλη αυτή η αναστάτωση», είπε ο κ. Μαρινάκης, υπογραμμίζοντας πως τα έσοδα αυτά θα μπορούσαν να κατευθυνθούν για την αποκατάσταση των ζημιών που έχει προκαλέσει ο πόλεμος σε βασικές υποδομές.
Η εντυπωσιακή πορεία της ελληνικής ναυτιλίας
Όσον αφορά την εντυπωσιακή πορεία της ελληνικής ναυτιλίας, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε κατά την τοποθέτησή του: «Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, μια φτωχή χώρα, που επιτυγχάνει, ωστόσο, όλα αυτά τα θαύματα στη ναυτιλία. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση. Έτσι, ανταγωνιζόμαστε σε όλο τον κόσμο με ελευθερία. Και έχουμε επιτύχει αυτά που συζητάμε εδώ σήμερα. Επομένως, όπου βρίσκονται μακριά οι κυβερνήσεις, υπεραποδίδουμε. Βλέπουμε ότι, όπου υπάρχει παρέμβαση, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα».
Κλείνοντας, ο κ. Μαρινάκης σημείωσε ότι «ο ρόλος της ναυτιλίας είναι πιο σημαντικός από ποτέ, και γι’ αυτό πρέπει να νιώθουμε πολύ πιο υπεύθυνοι γι’ αυτό που κάνουμε και να αποδίδουμε όσο καλύτερα μπορούμε».
