Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ στο μεγαλύτερο άθλημα της Ευρώπης. Σύντομα θα μπορεί να υπερηφανεύεται και για τον σημαντικότερο παράγοντα της οικονομικής πολιτικής της ηπείρου. Εκτός αν υπάρξει κάποια ανατροπή στις καθυστερήσεις, σε μια σύνοδο κορυφής αργότερα αυτόν τον μήνα οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα εγκρίνουν τον διορισμό του Πάμπλο Ερνάντεθ ντε Κος ως επόμενου προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Έχει επικρατήσει του Κλάας Κνοτ, επί πολλά χρόνια διοικητή της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας, στη διεκδίκηση της διαδοχής της Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία αποχωρεί τον Φεβρουάριο, εννέα μήνες πριν από τη λήξη της οκταετούς θητείας της.
Ο χαμηλών τόνων κ. Ερνάντεθ ντε Κος, ο οποίος σήμερα ηγείται της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών, δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στο στερεότυπο του Νοτιοευρωπαίου που τάσσεται υπέρ της χαλαρής νομισματικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι, όπως και πολλοί άλλοι, εκτίμησε λανθασμένα την έξαρση του πληθωρισμού μετά την πανδημία. Υποστήριξε μέτριες αυξήσεις των επιτοκίων και ταχύτερο τερματισμό του κύκλου των αυξήσεων. Προειδοποίησε επίσης ότι οποιαδήποτε μείωση των τεράστιων αποθεμάτων κρατικών ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ θα έπρεπε να είναι «πολύ σταδιακή και προβλέψιμη», ώστε να αποφευχθούν αναταράξεις στις αγορές.
Αυτό μπορεί να τον έκανε συμπαθή στην υπερχρεωμένη Ιταλία και τη Γαλλία. Πιθανότατα, όμως, οι δύο χώρες βλέπουν με λιγότερη συμπάθεια τη στάση του απέναντι στη δημοσιονομική πολιτική. Το 2023 συγκρούστηκε με την ισπανική κυβέρνηση σχετικά με τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, η οποία, κατά την άποψή του, δεν έκανε αρκετά για να καλύψει ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό.
Δεδομένης της επισφαλούς κατάστασης των ευρωπαϊκών δημόσιων οικονομικών, ιδιαίτερα στη Γαλλία, η μαχητικότητα αποτελεί πλεονέκτημα. Ένα μειονέκτημα, σε σύγκριση με τους πρόσφατους προκατόχους του, είναι η έλλειψη εμπειρίας στη διαχείριση μεγάλων κρίσεων. Η κ. Λαγκάρντ ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της ευρωζώνης στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Ο Μάριο Ντράγκι, τον οποίο διαδέχθηκε στην ΕΚΤ, ήταν επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ιταλίας εκείνη την ταραχώδη περίοδο.
Αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει την επιρροή των μεγαλύτερων οικονομιών της ευρωζώνης, της Γερμανίας και της Γαλλίας, σε περίπτωση αναταραχών. Οι υποψήφιοί τους θα καταλάβουν δύο ακόμη κενές θέσεις στην ΕΚΤ. Ο Μάρκους Μπρουνερμάιερ, ένας διακεκριμένος ακαδημαϊκός που σήμερα βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, είναι η γερμανική επιλογή για τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου. Οι επιστημονικές εργασίες του, που καλύπτουν τόσο τη μακροοικονομία όσο και τη χρηματοοικονομική, αποτελούσαν απαραίτητο ανάγνωσμα για την κατανόηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2009, είχε παρατηρήσει ο Μπεν Μπερνάνκι, τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Ωστόσο, ως γιος ξυλουργού, ο οποίος κάποτε σχεδίαζε να ακολουθήσει τα επαγγελματικά βήματα του πατέρα του, ο κ. Μπρουνερμάιερ διαθέτει ευρύτερα ενδιαφέροντα και αντιλήψεις.
H πιθανή Γαλλίδα υποψήφια, Λοράνς Μπουν, αναμένεται να διαδεχθεί την Ίζαμπελ Σνάμπελ, η οποία εποπτεύει τις πράξεις στις αγορές, τη στατιστική και την έρευνα (και πρόκειται να ενταχθεί στο ΔΝΤ). Είναι χρήσιμο το γεγονός ότι η κ. Μπουν διαθέτει εμπειρία τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Όπως και η κ. Σνάμπελ πριν από αυτήν, είναι πιθανό να αξιοποιήσει την αρμοδιότητά της στον τομέα της έρευνας για να αμφισβητεί τις απόψεις του επικεφαλής οικονομολόγου και, με την ιδιότητά της ως υπεύθυνης για τις πράξεις στις αγορές, να παρακολουθεί στενά τους επενδυτές ομολόγων που ασκούν πιέσεις στις κυβερνήσεις. Ο κ. Ερνάντεθ ντε Κος θα χρειαστεί να επιδείξει την πιο επιδέξια κινησιολογία του για να διαχειριστεί τόσο το προσωπικό του όσο και εκείνους που τον χρηματοδοτούν.
© 2026 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved. Άρθρο από τον Economist, το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε με επίσημη άδεια από το www.powergame.gr. Το πρωτότυπο άρθρο, στα αγγλικά, βρίσκεται στο www.economist.com

