*** Σήμερα, θα πιάσω το νήμα από εκεί που το άφησα χθες. Δηλαδή, από το υπουργείο Άμυνας. Για να (σας) κάνω μια παρατήρηση σχετικά με κάτι που μου έχει κάνει εντύπωση. Λοιπόν, αντιλαμβάνομαι ότι ο Νίκος Δένδιας πρέπει να είναι ο υπουργός των κυβερνήσεων Μητσοτάκη με τις πιο πολλές επισκέψεις στις ΗΠΑ. Υπολογίζω ότι πρέπει να περνάει τον Ατλαντικό μια φορά κάθε τέσσερις μήνες.
*** Γιατί; Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι φεύγοντας από το Πεντάγωνο θέλει να διασφαλίσει ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν κάνει, επιτέλους, το βήμα προς τον εκσυγχρονισμό. Αυτό που πολλοί το επαγγέλθηκαν, αλλά στην πραγματικότητα, κανείς δεν το πέτυχε.
*** Και το γράφω αυτό επειδή διαβάζω ποιους συναντά όταν πηγαίνει στις ΗΠΑ. Στελέχη start up εταιρειών από τον χώρο των εξοπλισμών, επιστημονικό προσωπικό από αμερικανικά labs κλπ, κλπ. Όπερ σημαίνει, μεταξύ άλλων, και το εξής:
*** Τέλος οι πολλές (ή για να το πω αλλιώς, οι αποκλειστικές) επαφές με τις παραδοσιακές μεγάλες αμυντικές βιομηχανίες. Το μέλλον ανήκει στις νέες τεχνολογίες και μια απλή ματιά στο ουκρανικό μέτωπο (και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από εκεί), αρκεί για να δικαιολογήσει αυτή τη μεταστροφή.
*** Τώρα, αν ο Δένδιας καταφέρει να στήσει και αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα, αυτό θα είναι πραγματικά αποφασιστικό βήμα. Γιατί η Τουρκία όχι απλά έχει αλλά είναι και leader πλέον διεθνώς.
*** Κι εδώ θα σας γράψω μια μικρή, αλλά διδακτική, ιστορία. Όταν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, διεθνώς, γίνονταν η μεταστροφή στις νέες αμυντικές τεχνολογίες, που κατέληξαν μεταξύ άλλων στα drones, η Ελλάδα κλήθηκε να αποφασίσει: Θα ακολουθήσει την τάση;
*** Η απόφαση ήταν αρνητική. Όχι επειδή στο τότε Πεντάγωνο ήταν κοντόφθαλμοι, αλλά επειδή στο τότε Γενικό Λογιστήριο του Κράτους έδιναν κάθε μέρα μάχη με την πτώχευση. Γνωστές ιστορίες, αλλά καλό είναι να μην τις ξεχνάμε.
*** Επιλέχθηκε λοιπόν τότε να γίνει απλή συντήρηση – και κάλυψη υποχρεώσεων – από τις Ένοπλες Δυνάμεις μας. Γιατί, απλά, δεν υπήρχαν οι απαραίτητοι πόροι για να ακολουθήσουν τις διεθνείς τάσεις. Εν αντιθέσει με ό,τι έκαναν οι Τούρκοι.
*** Η Άγκυρα πήρε τότε τη μεγάλη απόφαση να επενδύσει («βαριά») στις νέες αμυντικές τεχνολογίες. Και κάπως έτσι, σήμερα, έγινε μια από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές χώρες τους. Συμπέρασμα; Καλό θα είναι να μην… ξανακυλίσουμε, για να την το ξαναπληρώσουμε, ποικιλοτρόπως.
*** Όλα δείχνουν ότι η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης είναι απλώς θέμα μηνών. Όχι ημερών, ούτε εβδομάδων, αλλά μηνών. Η πρόσφατη συνάντηση του Tούρκου προέδρου Ερντογάν, με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο απλώς το επιβεβαίωσε.
*** Όμως, κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα και αρχίζουν τα δυσάρεστα. Τι εννοώ; Οι Tούρκοι δεν είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν την επαναλειτουργία της σχολής στη βάση των προπτυχιακών σπουδών.
*** Κι αυτό υποψιάζομαι ότι δεν έχει να κάνει μόνο με τα κωλύματα του εκπαιδευτικού τους συστήματος, αλλά και με πολιτικούς λόγους. Πρακτικά αυτό θα έχει ως συνέπεια, όταν επαναλειτουργήσει η σχολή, το αντικείμενο της να είναι μεταπτυχιακές θεολογικές σπουδές.
*** Πρόκειται, μάλλον, για μια μέση λύση που επιλέγουν οι Τούρκοι, αλλά που δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι αρκεί στο Φανάρι. Το οποίο βρίσκεται σε ανοικτή επικοινωνία με τον Λευκό Οίκο για το θέμα. Και ως γνωστόν, ο πρόεδρος Τραμπ αναμένεται στην Τουρκία τον άλλο μήνα…
