Aπέφερε 81 εκατ. δολάρια μόνο στην πρεμιέρα της, καταρρίπτοντας τα ρεκόρ της εταιρείας διανομής A24. Κυκλοφόρησε στις αίθουσες την προηγούμενη εβδομάδα και χαρακτηρίζεται ήδη ταινία-φαινόμενο viral internet. Ο λόγος για το «Backrooms», το φιλμ του διαδικτυακού τρόμου (creepypasta) με προϋπολογισμό περίπου 10 εκατ. δολαρίων.
Πίσω από μια πόρτα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, απλώνεται ένας ατέρμονος λαβύρινθος από δωμάτια και διαδρόμους — οικείος και ταυτόχρονα απειλητικός. Ο Κλαρκ (Chiwetel Ejiofor), πωλητής σε έκθεση επίπλων, ανακαλύπτει στο υπόγειο την πύλη που οδηγεί σε μια αλλόκοτη, κιτρινωπή απεραντοσύνη από γραφειακά δωμάτια, σαν μια διαταραγμένη εκδοχή της πραγματικότητας.
Μαζί με την υπάλληλό του Kατ (Lukita Maxwell) και τον Μπόμπι (Finn Bennett) επιχειρούν να χαρτογραφήσουν το μέρος, ενώ ήχοι μέσα στο σκοτάδι υπονοούν ότι κάτι παραμονεύει. Όταν εξαφανίζεται ο Κλαρκ, η θεραπεύτριά του Μέρι Κλάιν (Renate Reinsve) θα βρεθεί στα «Backrooms» αναζητώντας απαντήσεις και, κυρίως, την έξοδο. Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας.
Το μοντέλο παραγωγής και η επιρροή του YouTube
Οι σκηνοθέτες Kane Parsons (20 ετών) και Curry Barker (26 ετών) κεφαλαιοποιούν το κοινό που έχτισαν στο YouTube, αξιοποιώντας την πλατφόρμα για άμεση αξιολόγηση και βελτιστοποίηση του περιεχομένου τους. Η τεχνολογική εξέλιξη, παράλληλα, συμπίεσε το κόστος παραγωγής: ενδεικτικό ότι χρησιμοποιήθηκε κάμερα Sony FX3, των 3.000 δολ., αντί για την Arri Alexa του Χόλιγουντ και των 100.000 δολαρίων. Επίσης, το YouTube παρείχε συμβουλευτική μέσω των «Partner Program» και «Creative Collectives», χωρίς όμως να διεκδικεί δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Ο Kane Parsons ήταν μόλις 16 όταν δημιούργησε, με Blender και After Effects, το πρώτο «The Backrooms», βίντεο που έγινε viral και δημιούργησε έναν ολόκληρο μύθο στο διαδίκτυο, με εκατοντάδες εκατομμύρια views και κοινότητες που αναλύουν κάθε λεπτομέρεια του κανόνα του σύμπαντος. Η ταινία μεταφέρει το found-footage σε live-action, επεκτείνοντάς το σε νέα επίπεδα τρόμου, αλλά και σε πιο ανθρώπινη δραματουργία: η εμμονή, η απομόνωση, η ανάγκη να βρεις νόημα μέσα σε έναν λαβύρινθο που δεν εξηγείται.
Η ταινία ανήκει στο είδος του liminal horror: χώροι φαινομενικά καθημερινοί, μεταβατικοί, άδειοι από ανθρώπους, και γι’ αυτό ακόμη πιο ενοχλητικοί. Η ταινία χτίζει τον τρόμο όχι από κλασικά jump scares, αλλά από την υπερβολικά οικεία κανονικότητα ενός γραφειακού τοπίου που δεν κουμπώνει ποτέ, σαν να έχει χάσει τη μετάφρασή της η πραγματικότητα.
Κομβικό στοιχείο της ταινίας είναι ότι γυρίστηκε κυρίως σε πραγματικά, χτισμένα σκηνικά. Η παραγωγή έστησε περίπου 2.700 τετραγωνικά μέτρα Backrooms σε τέσσερα soundstages, ενώ τυπώθηκαν 3.000 τετραγωνικά μέτρα ταπετσαρίας και χρησιμοποιήθηκαν 2.500 τετραγωνικά πόδια μοκέτας για να αποδοθεί η αίσθηση του ατελείωτου. Κατά τα γυρίσματα χρειάστηκαν χάρτες για να μη χάνεται το συνεργείο μέσα στον λαβύρινθο…
Η στροφή του κοινού και η στρατηγική της διανομής
Το νεανικό κοινό (Gen Z) φαίνεται πως κουράστηκε από τα συνήθη σίκουελ και τους υπερήρωες, σύμφωνα με έρευνα της Screen Engine, και στρέφεται στο περιεχόμενο μικρής φόρμας των social media. Στην πρεμιέρα του «Obsession», το 75% των θεατών ήταν κάτω των 25 ετών. Καθώς οι τιμές των εισιτηρίων συναυλιών αυξάνονται, η επίσκεψη στον κινηματογράφο αποτελεί πλέον φθηνότερη εναλλακτική κοινωνικής δράσης. Ο Mark Fischbach, δημιουργός του «Iron Lung», διανέμει ο ίδιος την ταινία του, αξιοποιώντας τους 38,6 εκατ. συνδρομητές του στο YouTube. Η καμπάνια του κινητοποίησε τους ακολούθους του ώστε να ζητήσουν την προβολή της ταινίας στις αίθουσες, εξασφαλίζοντας παρουσία σε 4.161 κινηματογράφους.
Το ιστορικό των δημιουργών και η αυτοχρηματοδότηση
Οι εν λόγω δημιουργοί επενδύουν χρόνια στις πλατφόρμες. Ο Parsons ξεκίνησε στα 9 του με το «Minecraft», δοκίμασε το λογισμικό Blender το 2020 και δημιούργησε το animation «Backrooms (Found Footage)» το 2022, φτάνοντας τις 81 εκατ. προβολές. Ο Barker άρχισε στα 18 του με την ομάδα «that’s a bad idea» (NYFA) μαζί με τον Cooper Tomlinson, έκανε περάσματα στα «Dave» και «It’s Always Sunny», και το 2023 εξασφάλισε συμφωνία με την Tea Shop Productions μέσω του short βίντεο «The Chair» (5,5 εκατ. προβολές). Ακολούθησε το «Milk & Serial» (κόστος 800 δολάρια) και η υπογραφή με την United Talent Agency (UTA). Ο παραγωγός Fischbach, με 6.000 βίντεο στο ενεργητικό του σε 14 χρόνια, αυτοχρηματοδότησε το «Iron Lung». Όταν τα στούντιο το απέρριψαν, ζήτησε από το κοινό να απαιτήσει την προβολή του, εξασφαλίζοντας 4.161 αίθουσες έναντι 200-400 που αρχικά υπολόγιζε.
