Στην Αθήνα ο Ρούμπιο
Έφθασε χθες αργά το βράδυ στην Αθήνα ο Μάρκο Ρούμπιο, με τους Γεραπετρίτη και Κίμπερλι να τον περιμένουν με ανοιχτή την αγκαλιά. Από νωρίς το πρωί ξεκινά το πρόγραμμα με την επίσκεψη στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου θα συζητήσει μια σειρά από διμερή θέματα. Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, Γεραπετρίτης και Ρούμπιο θα κάνουν δηλώσεις, ενώ θα απαντήσουν και σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Για την ακρίβεια, σε μια ερώτηση της ΕΡΤ και σε μια δεύτερη του Νέδου της «Καθημερινής», ο οποίος προέκυψε για να ρωτήσει μετά τη διεξαγωγή κλήρωσης. Το μεσημέρι ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας θα υπογράψει τρεις συμφωνίες στο ξενοδοχείο όπου διαμένει. Μία αμυντική με τον Δένδια και άλλες δύο για τη ναυτιλία και τον πολιτισμό με τους Κικίλια και Μενδώνη. Μάλιστα, για την πρώτη (την αμυντική) δείχνει ξεχωριστό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι έχει να κάνει με την Εθνοφρουρά της Φλόριντα. Το μεσημέρι ο Ρούμπιο θα περάσει την πόρτα του Μαξίμου, προκειμένου να συναντηθεί με τον πρόεδρο Μητσοτάκη, μια συνάντηση που να με θυμάστε ότι μπορεί να βγάλει λαβράκια και μάλιστα από τα καλά.
Δείπνο με 32 προσκλήσεις και τέσσερις επιχειρηματίες
Το πρόγραμμα της επίσκεψης Ρούμπιο θα «κλείσει» με το δείπνο που θα παραθέσει ο υπουργός Γεραπετρίτης προς τιμήν του υψηλά ιστάμενου επισκέπτη. Όπως έμαθα, το ΥΠΕΞ έχει στείλει 32 προσκλήσεις, ενώ άλλους τόσους έχει προσκαλέσει και η πρεσβεία. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους της Κίμπερλι βρίσκονται και τέσσερις Έλληνες επιχειρηματίες. Επειδή το έψαξα, έμαθα ότι πρόκειται για τρεις εφοπλιστές (ο ένας είναι και καναλάρχης) και έναν τέταρτο που δεν σας κρύβω ότι αγνοούσα την ύπαρξή του.
Το όνειρο με τους Αμερικανούς
Ύστερα από μια κοπιαστική μέρα, χθες το μεσημέρι πλάγιασα στον καναπέ του γραφείου και πριν προλάβω να ξαπλώσω, με είχε «πάρει» αυτός ο γλυκός ύπνος, που πολύ γρήγορα με ταξιδεύει σε όμορφες σκέψεις, που όταν ανοίγω τα καστανοπράσινα μάτια μου αντιλαμβάνομαι ότι ήταν όνειρα, σαν αυτά που κάνουν τα μικρά παιδιά και ενίοτε οι φρεσκοερωτευμένοι, γιατί οι παλιότεροι συνηθίζουν να ζουν με τους εφιάλτες τους. Σε ελάχιστο χρόνο, έχοντας πλαγιάσει τη δεξιά πλευρά του πισινού μου στον καναπέ, άρχισα να «βλέπω» κάτι τύπους που μιλούσαν αγγλικά, με αμερικανική προφορά, οι οποίοι τύποι σαν να ήταν (γενικώς) ενοχλημένοι με τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας. Ανάμεσα στα πρόσωπα, μάλιστα, που συνάντησα, στο όνειρό μου πάντα, ήταν και κάτι μεσήλικες που έμοιαζαν (φτυστοί ήταν) με υπουργούς της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας. Επανέρχομαι, όμως, στους ενοχλημένους του ονείρου, για να σας πω ότι με ανησύχησαν, γιατί, αν και μιλούσαν στα αγγλικά, αν κατάλαβα καλά, διάνθιζαν την κουβέντα και με ολίγα… γαλλικά. Και κάπου εκεί ξύπνησα, άνοιξα τα ματάκια μου και αμέσως πήγα στο μπάνιο (το κοινόχρηστο) για να ρίξω λίγο νεράκι (του Θεού). Εκεί που έπεφταν μαζικά οι σταγόνες του νερού, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο περί ονείρου, το οποίο δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Άλλωστε, από σήμερα, με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο, θα έχουμε την ευκαιρία στον ξύπνιο μας να νιώσουμε (με την καλή πάντα έννοια) το σπρώξιμο που μας ρίχνουν οι Αμερικανοί σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Αν τώρα από το πολύ σπρώξιμο απαιτηθεί να χρησιμοποιηθούν και αντίρροπες δυνάμεις, θα φανεί κατά το αμέσως προσεχές διάστημα. Πάντως, αφού είχα ξυπνήσει για τα καλά, έμαθα ότι ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών θα μας εκπλήξει ευχάριστα, αφού και εμείς από την πλευρά μας τον εκπλήξαμε, παρέχοντάς του τη δυνατότητα να μιλήσει στην Πνύκα.
Το σποτ της Πνύκας
Και μια και το ‘φερε η κουβέντα για τον Ρούμπιο, η σημερινή εικόνα από την Πνύκα ενδεχομένως να είναι και το καλύτερο υλικό που μπορεί να εξασφαλίσει στην πορεία προς την προεδρία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, ένα πλάνο στον ιερό βράχο, που συμβολίζει μπόλικη Δημοκρατία, το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι να το… πετάξεις. Απεναντίας, ακόμη κι αν δεν διεκδικείς την ηγεσία του πλανήτη, αντιλαμβάνεσαι ότι σου δίνει ένα πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων σου. Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ο Ρούμπιο έχει οικοδομήσει και μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης με τον «δικό» μας, Γιώργο Γεραπετρίτη. Τέτοια που θα ζήλευε μέχρι και η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που επί χρόνια πρόβαλε εαυτήν κάτι σαν την εν Ελλάδι προέκταση του Λευκού Οίκου. Γιατί δεν θέλω να γράψω το άλλο με τη σημαία και το κοντάρι…
Στο αστερισμό των δελφίνων
Με αφορμή τα γενέθλια της ΝΔ, άρχισα να διαβάζω δεξιά κι αριστερά πολλά και ενδιαφέροντα σε σχέση με την επόμενη μέρα της παράταξης, λες και θα έχει μεγάλη διαφορά από αυτήν που βιώνουμε κατά τον παρόντα χρόνο. Ανάμεσα σε αυτά τα υπέροχα (που θα έλεγε και ο συναγωνιστής Βορίδης) διέκρινα και το ενδιαφέρον φιλόδοξων στελεχών του κόμματος να δηλώσουν προθυμία να αναλάβουν τα ηνία του κόμματος στην περίπτωση που ο πρόεδρος Μητσοτάκης γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τη λαϊκή ετυμηγορία και αντί να πάει στο Μαξίμου, να το πάρει ανάποδα, πηγαίνοντας στην Πειραιώς, προκειμένου να δρομολογήσει τη διαδοχή του. Προφανώς και όλοι αυτοί που γράφουν και λένε όλα αυτά τα συναρπαστικά παραβλέπουν μια λεπτομέρεια, που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι ο αρχηγός Κυριάκος, έπειτα από σχεδόν οκτώ χρόνια, διατηρεί προβάδισμα δεκαπέντε και βάλε μονάδων από τον εκάστοτε δεύτερο, ενώ η ΝΔ φλερτάρει πολύ πριν από τις εκλογές με το 30% και βάλε. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που το αγνοούν όσοι ονειρεύονται πρόωρη αποστρατεία του Μητσοτάκη. Ότι για να κερδίσει κανείς την ηγεσία ενός κόμματος απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσει και κανένα αυγό. Διαφορετικά, ομελέτα δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ…
Η σημαία του Φλωρίδη
Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, εν προκειμένω ποιος άκουσε τη θεία μου από τα Χανιά και δεν τρόμαξε. Για να ακριβολογώ, αυτός που την άκουσε ήμουν εγώ αυτοπροσώπως, και δη πρωί πρωί με την αυγούλα. Αφορμή οι φωτογραφίες του υπουργού Φλωρίδη με τη σημαία και τον πυρσό της ΝΔ, οι οποίες έβγαλαν στα κεραμίδια την 86χρονη Χανιώτισσα, που με κάτι τέτοια δίνει άφεση αμαρτιών μέχρι και στα γεροντάκια του Muppet Show για την απουσία τους. «Ο Καραμανλής γιόρταζε πενήντα χρόνια τη ΝΔ», μου είπε, χωρίς να πάρει ανάσα, για να προσθέσει με νόημα: «Εκείνος που έλειπε επί πενήντα έτη από τα γενέθλια της ΝΔ ήταν ο Φλωρίδης, οπότε έχει χρόνια και για να τη γιορτάσει και για να διασύρεται με επάρκεια». Κλείνοντας το τηλέφωνο, προσπάθησα να βρω τη φωτογραφία που μου επικαλέστηκε η θεία μου. Όταν τη βρήκα, δεν σας κρύβω ότι πίστεψα πως πρόκειται για προϊόν ΑΙ. Ωστόσο, ύστερα από λίγο έμαθα ότι ανάμεσα σε αυτούς που τη διακινούσαν, και δη ως αυθεντική, ήταν και ο πολυαγαπημένος αδερφός του υπουργού Δικαιοσύνης. Και φυσικά, επρόκειτο για κανονικό στιγμιότυπο, από αυτά που σε πολλές των περιπτώσεων οι εικονιζόμενοι έπειτα από ώρα αντιλαμβάνονται τον διασυρμό τους. Στη περίπτωσή μας, έχω την αίσθηση ότι ο Φλωρίδης κατάλαβε τον διασυρμό του την ώρα της λήψης, βάζοντας τα γέλια, όχι για τον φωτογράφο, αλλά προκαταβολικά για το αποτέλεσμα της φωτογραφίας.
Αναβολή στα εγκαίνια του ΒΟΑΚ
Πριν από κάμποσες μέρες σας είχα προαναγγείλει τα εγκαίνια ενός τμήματος του ΒΟΑΚ, που κατασκεύασε η AKTOR του Εξάρχου, από τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Αν και ο τελευταίος θα βρίσκεται στην Κρήτη, τελικώς δεν θα κόψει την επίμαχη κορδέλα, αφού, εδώ που τα λέμε, δεν θα ήταν και η καλύτερη ιδέα, μετά τις πρόσφατες ζημιές που υπέστησαν πολλές περιοχές της Κρήτης. Κάπως έτσι, ματαιώθηκε το πανηγύρι των εγκαινίων για λίγο αργότερα.
Σαμαράς, όπως Πώποτας
Μη έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω χθες αργά το μεσημέρι, έβαλα να ακούσω την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στους «Διαλόγους για την Αθήνα». Όπως, όμως, συμβαίνει συνήθως με τους ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας, όταν άρχισε τις διηγήσεις το γεροντάκι του Muppet Show, αναφέρθηκε περισσότερο σε αυτά που ενδιαφέρουν τον ίδιο, αλλά όχι τους ακροατές. Και, όπως συμβαίνει στα οικογενειακά τραπέζια όταν αρχίσουν τις… ιστορίες από την κρύπτη οι παππούδες, έτσι κι εγώ βαρέθηκα και βρέθηκα να ροχαλίζω μακάριος (όχι Αρχιεπίσκοπος, ούτε καν Λαζαρίδης) στον αγαπημένο μου καναπέ. Όταν ξύπνησα, αναζήτησα πανικόβλητος την ομιλία του παλαίμαχου Μεσσήνιου, από φόβο μην έχω χάσει την ανακοίνωση του νέου (απο)κόμματός του. Προς απογοήτευσή μου, ο πρώην πρόεδρος Αντώνης όχι μόνο δεν ανακοίνωσε την ΠΟΛΑΝ 2, αλλά αντίθετα πρέπει να απογοήτευσε μέχρι και τον αρχαίο μου φίλο τον Νίκο τον Τσιούτσια, καθώς η ομιλία του θύμιζε το «Καφέ της Χαράς». Ναι, αναφέρομαι στην εξαιρετικά πετυχημένη σειρά του Χάρη Ρώμα, όπου ο γνωστός ηθοποιός υποδυόταν τον οπισθοδρομικό δήμαρχο Περίανδρο Πώποτα. Όλα είναι μαύρα, για όλα φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, πρέπει να γυρίσουμε στα παλιά, που όλα ήταν αγνά και αμόλυντα. Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν ήταν προσκλητήριο για νέα πολιτική κίνηση, αλλά προτροπή σε ομαδική αυτοκτονία – όχι απαραίτητα πολιτική.
Η φαρμακερή ατάκα της θείας μου για τον Σαμαρά
Ψάχνοντας απεγνωσμένα από κάπου να πιαστώ, κατέφυγα στη θεία μου από τα Χανιά, που παρακολουθεί τη δράση του Σαμαρά καλύτερα και από τις εταιρείες που κάνουν αποδελτίωση. Καθώς η 86χρονη Χανιώτισσα περνάει περίοδο τριτοτέταρτης νιότης, με δικαίωσε απόλυτα, καθώς εντόπισε απευθείας το σημείο που έψαχνα και δεν έβρισκα. «Καλά τα είπε για την πρώτη γνωριμία του με τον Καραμανλή», ήταν τα λόγια της, αναφερόμενη στην ιστορία που διηγήθηκε ο Μεσσήνιος για το κοινοβουλευτικό του «ντεμπούτο», όταν ακόμα οι τηλεοράσεις ήταν ασπρόμαυρες. «Ξέχασε, όμως, να μας πει για το τελευταίο τους συναπάντημα, τότε που τον επέταξε ο γέρος από το παραθύρι του Προεδρικού», ήταν η φαρμακερή, όσο και δίκαιη παρατήρησή της για τα γεγονότα του 1992, όταν ο Σαμαράς έμπαινε στο Προεδρικό Μέγαρο για τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών ως ΥΠΕΞ και βγήκε… πετώντας, με τις φωνές του Εθνάρχη για τους χειρισμούς του στο αγαπημένο του Μακεδονικό να ακούγονται μέχρι το Καλλιμάρμαρο. Μια, όμως, και πιάσαμε τις αναδρομές στη σχέση του γέρου Καραμανλή με τον Αντωνάκη τον πολιτευόμενο, ας θυμηθούμε τι έλεγε ο τελευταίος τις εποχές της ΠΟΛΑΝ 1. Γιατί τώρα μπορεί να τον έχει πιάσει ο πόνος για την παρακαταθήκη του Καραμανλή, όμως τότε τον έβαζε στο ίδιο τσουβάλι με τον Ανδρέα, λέγοντας πως «ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου μπορούν πια να προσφέρουν στον τόπο», αλλά και ότι «η Ελλάδα πρέπει να τρέξει… κι εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι μπορεί να τρέξει με πολιτικά κατάκοπες ηγεσίες». Μάλιστα, δεν έμεινε εκεί, αλλά το 1994 από την αγαπημένη του Καλαμάτα (ένα από τα λίγα μέρη όπου ήταν και παραμένει συμπαθής) ξεστόμισε το αδιανόητο για έναν πολιτικό, κατηγορώντας τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον τότε πρωθυπουργό πως «από εγγυητές σταθερότητας έχουν εξελιχθεί σε παράγοντες ανασφάλειας και αστάθειας».
! Με αυτά και κάτι άλλα, φταίω τώρα εγώ όταν ισχυρίζομαι ότι το πρώτο που εξασθενεί στους ανθρώπους όταν μεγαλώνουν είναι η μνήμη;
Είσαι ο Μαρκάτος;
Σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα λεγόμενα Σαμαρά είχαν ορισμένες παρουσίες στην ομιλία του. Ανάμεσα στους ακροατές του remake του Πώποτα διέκρινα μια γνώριμη μορφή των μεταμεσονύκτιων τηλεοπτικών πάνελ. Προσπαθώντας να θυμηθώ, ξάφνου σαν άλλος ντελάλης της δημοσιογραφίας αναφώνησα: «Είσαι ο Μαρκάτος;» – ξέρετε, ο πάλαι ποτέ Πρύτανης του Πολυτεχνείου, που επί των ημερών του κόντεψε να καεί ολόκληρο και έκτοτε το μόνο που λέει επ’ αυτού είναι ότι η Δικαιοσύνη δεν του απέδωσε καμία ευθύνη. Ο Μαρκάτος, που λέτε, παρά την αριστερή του διαδρομή, κάποια στιγμή έβγαλε… δεξί φλας. Ξέρετε πότε; Το 2014, όταν ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Θυμάστε, τότε που ο Πάνος Καμμένος χαρακτήριζε την τότε κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων προσκυνημένη και άλλα ωραία. Βέβαια, ο Μαρκάτος δεν μακροημέρευσε στους ΑΝΕΛ, καθώς συνυπέγραψε ένα κείμενο υπέρ μιας Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας για την Κύπρο – μια θέση που θα είχε ενδιαφέρον να σχολιάσει ο Αντώνης Σαμαράς για τον όψιμο ακροατή του. Πάντως, ενδιαφέρον έχει ότι ο Μαρκάτος στη συνέχεια είδε ξανά το φως το… αριστερό, συμμετέχοντας στις ομάδες εργασίας που προσπάθησε να καθιερώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης. Δεν λέω, ωραίο ακροατήριο έχει ο φίλος μου ο Σαμαράς.
Με το «ρεζερβέ» στο χέρι
Πέρα από τον Μαρκάτο, σαφώς πιο αναγνωρίσιμη στο σαμαρικό ακροατήριο ήταν η μορφή του Ευάγγελου Βενιζέλου του Α’, ο οποίος ύστερα από αρκετό καιρό αφωνίας (σπάνιο για τα δεδομένα του), επανεμφανίστηκε στην εκδήλωση των «Αθηναϊκών Διαλόγων». Βλέποντας τις φωτογραφίες, οι δύο πρώην συγκυβερνήτες τα είπαν σε εγκάρδιο κλίμα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τόσο πολύ, που ξάφνου ανησύχησα μήπως ανακοινώσουν εκ νέου τον ΕΝΦΙΑ, μάλλον γιατί η μείωσή του από τον κακό Μητσοτάκη απειλεί το Κράτος Δικαίου και τις ρίζες της πατρίδας μας. Επειδή, όμως, ακόμα και για τους πολύ μεγάλους ισχύει το «μία φωτογραφία, χίλιες λέξεις», βρήκα πολύ σκαμπρόζικο (που θα έλεγε και ο ίδιος) το γεγονός ότι ο πρόεδρος Βαγγέλης έκανε αέρα με το καρτελάκι που έγραφε «reserved» για τη θέση που κάθισε. Χωρίς επ’ ουδενί να υπονοώ ότι δεν το άξιζε χθες, λέω ότι ακριβώς αυτό το «ρεζερβέ» ήταν η επιδίωξη του Βενιζέλου τα τελευταία χρόνια της πολιτικής του διαδρομής. Αυτό δεν του έδωσε η μακαρίτισσα η Φώφη στις εκλογές του 2019, όταν δεν τον τοποθέτησε επικεφαλής στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, αυτό του αρνήθηκε ο πρόεδρος Κυριάκος μη προτείνοντάς τον για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτό (δείχνει να) περιμένει τώρα από τον πρόεδρο Ανδρουλάκη. Επειδή, όμως, πέρα από την πλάκα, μυαλά σαν του Βενιζέλου δεν περισσεύουν από τη Βουλή (ακόμα και αν αδικούν τη σκέψη τους μπροστά σε προσωπικές εμπάθειες), εύχομαι ειλικρινά ο κραταιός Νικόλας να του δώσει ό,τι ζητάει και να μην τον αφήσει ξανά με το… «ρεζερβέ» στο χέρι.
Και ένα κουίζ
Μια και έπιασα τις αναδρομές στον Σαμαρά της ΠΟΛΑΝ 1, ας κάνουμε και ένα κουίζ: Ποιος χαρακτήριζε τον τρόπο με τον οποίο ο Μεσσήνιος επιτέθηκε στον τότε ΠτΔ Καραμανλή «άκομψο, αγενή και πολιτικά προπετή»; Όσοι διαβάζετε από παλιά το αφεντικό μου τον Κουρτάκη και τα ομόσταβλα «Παραπολιτικά» ξέρετε πως δεν ήταν άλλος από τον χθεσινό συνομιλητή του και πάλαι ποτέ συγκυβερνήτη του, Ευάγγελο Βενιζέλο.
Παίζει καθυστερήσεις ο Σαμαράς
Όπου κάτσω κι όπου σταθώ με ρωτούν, λες και είμαι ο Τσιούτσιας, αν ξέρω πότε θα ανακοινώσει το κόμμα ο πρόεδρος Σαμαράς. Αντιλαμβάνεστε ότι αν υπήρχε κάποιος που θα γνώριζε μια τέτοια πληροφορία, αυτός θα ήμουν εγώ. Παρ’ όλα αυτά, και επειδή από διαστροφή παρακολουθώ εδώ και χρόνια τον Μεσσήνιο, εκτιμώ ότι όσο μπορεί θα το τρενάρει. Και είναι λογικό, δεδομένου ότι από τη στιγμή που θα ανακοινώσει τον νέο φορέα, καθημερινά θα ήταν υποχρεωμένος να κάνει αντιπολίτευση στη ΝΔ, που τόσο αγαπά και από την υπερβολική αγάπη θέλει να την ανατρέψει για δεύτερη φορά. Η διαρκής αντιπολίτευση ενδέχεται να περάσει απέναντι ακόμη κι αυτούς που έχουν πιστέψει στο αφήγημα «Εγώ είμαι ΝΔ, κανονική και όχι του Μητσοτάκη. Γι’ αυτό ψηφίστε με, να την επαναφέρω στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις». Σε κάθε περίπτωση, το ιδανικό για τον αρχηγό Αντώνη είναι να ανακοινώσει το κόμμα όσο πιο κοντά γίνεται στις εκλογές. Έλα, όμως, που εδώ ο σχεδιασμός του προέδρου συγκρούεται με τα «θέλω» των πικραμένων που τον περιστοιχίζουν, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να ανακοινώσει τον νέο φορέα ο Σαμαράς, για να ξεκινήσουν να κινούνται στις εκλογικές περιφέρειές τους. Το πόσο θα αντέξει στην πίεση του «κόκκινου Πάνου», της Γκελεστάθη και της Σοφίας Νικολάου ο πρώην πρωθυπουργός αντιλαμβάνομαι ότι θα φανεί πολύ σύντομα…
Χαμηλό βαρομετρικό για Παπασταύρου
Από κάτι καλές πηγές, που έχουν κεραίες εντός και εκτός Ελλάδος, πληροφορούμαι ότι μάλλον τα πράγματα για τον θεόσταλτο της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας, Σταύρο Παπασταύρου, δεν εξελίσσονται και τόσο ιδανικά. Το αντίθετο θα έλεγα, αν κρίνω από το γεγονός ότι καταγράφω ένα ιδιαιτέρως «χαμηλό βαρομετρικό», τόσο χαμηλό που μπορεί πολύ σύντομα να αρχίσουμε να στερούμαστε των πολύτιμων υπηρεσιών του επί της Ενέργειας κυβερνητικού αξιωματούχου. Εξ όσων μαθαίνω, ήδη τα πρώτα μηνύματα έχουν «διαβεί» και την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου. Επειδή, όμως, κάτι μου λέει ότι ο θεός της Ελλάδας δεν θα μας αφήσει στο έλεος του Θεού, δεν αποκλείω να μας στείλει κανέναν ιμιτασιόν Παπασταύρου, από την κάβα των εννιά, που έχει για πάρτη του.
Ικανοποίηση από το ραντεβού με Μαρινάκη
Και μόνο το γεγονός ότι έπειτα από χρόνια ο πρόεδρος Μαρινάκης πέρασε το κατώφλι του Μαξίμου αντιμετωπίζεται ως θετική εξέλιξη από την κυβέρνηση. Από κει και πέρα, και σε ό,τι αφορά τον σκοπό της εκεί παρουσίας του, που δεν ήταν άλλος από την αναβάθμιση του Σταδίου «Γεώργιος Καραϊσκάκης», αν κατάλαβα καλά, όλα κύλησαν όπως έπρεπε. Οι μεν του Ολυμπιακού παρουσίασαν ενώπιον του προέδρου Μητσοτάκη το όντως οραματικό σχέδιό τους, οι δε της κυβέρνησης δεσμεύτηκαν να δρομολογήσουν τις αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες ώστε να προχωρήσει μια μεγάλη ιδιωτική επένδυση. Διαβάζοντας την ανακοίνωση, θυμήθηκα τον επίλογο στα παραμύθια των παιδικών μου χρόνων: «Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Σε κάθε περίπτωση, πάντως, σπεύδω να σας πω ότι επειδή είχα μια κάποια περιέργεια, ρώτησα και έμαθα ότι το κλίμα κατά τη διάρκεια της συνάντησης υπήρξε κάτι περισσότερο από καλό. Σε διαφορετική περίπτωση, θα τολμούσα να το χαρακτηρίσω και «ιδανικό».
! Πάντως, εδώ που τα λέμε, και επειδή στο τέλος ελάχιστη σημασία έχουν τα χαμόγελα και τα χτυπήματα στην πλάτη, σπεύδω να σας πω ότι το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» είναι έργο μεγάλης σημασίας (όχι απλώς αναβάθμιση) και συνάμα μια τεράστια ιδιωτική επένδυση (πραγματοποιείται με ιδιωτικούς πόρους). Αν το θέλετε πιο λιανά, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα γήπεδα, ο πρόεδρος Μαρινάκης βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη, προκειμένου να χαρίσει στους φίλους του «Θρύλου» το γήπεδο των ονείρων τους.
Λύση εκ των έσω στο Ραδιομέγαρο
Εδώ και λίγες ώρες, που κυκλοφόρησε η παραίτηση του Κωνσταντίνου Παπαβασιλείου από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ, με προορισμό το Action24, η συζήτηση που έχει ανοίξει στην Αγία Παρασκευή έχει να κάνει με τον διάδοχό του. Έχοντας κάποιες άκρες στο Ραδιομέγαρο, ρώτησα και έμαθα ότι ο εκπρόσωπος (και, εν προκειμένω, αρμόδιος υφυπουργός) Μαρινάκης έχει ήδη δρομολογήσει τις διαδικασίες ανάδειξης του αντικαταστάτη του Παπαβασιλείου μέσω ΑΣΕΠ. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα ψιθυρίζονται στους διαδρόμους της Δημόσιας Τηλεόρασης, η λύση για το πρόσωπο που θα αναλάβει να «τρέξει» προσωρινά τη θέση αναμένεται να προκύψει… εκ των έσω. Με τον τρόπο αυτόν ο ψηλός της κυβέρνησης δίνει (για ακόμα μία φορά θα πω εγώ) «ψήφο εμπιστοσύνης» στο ανθρώπινο δυναμικό της ΕΡΤ. Πέρα, όμως, από εμπιστοσύνη, η κίνηση αυτή εμπεριέχει και το στοιχείο της άμεσης συνέχειας της δουλειάς που γίνεται στην Αγία Παρασκευή. Και αυτό γιατί η εμπειρία των πρώτων τοποθετήσεων διευθυντικών στελεχών έχει δείξει ότι απαιτείται ένας κάποιος χρόνος για να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διαγωνιστικές διαδικασίες. Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Μαρινάκης θα τοποθετήσει προσωρινά έναν άνθρωπο που γνωρίζει την ανθρωπογεωγραφία του «μαγαζιού», με στόχο να πλαισιώσει τον πρόεδρο Γιάννη Παπαδόπουλο στην πολύ καλή δουλειά που γίνεται.
Κερδίζει το στοίχημα
Μια και αναφέρθηκα στον πρόεδρο της ΕΡΤ και τη δουλειά του, είναι νομίζω ευκαιρία να σας πω δυο πράγματα συγκεκριμένα. Το μεγάλο στοίχημα που έβαλε ο Παπαδόπουλος ερχόμενος στο Ραδιομέγαρο ήταν να βάλει δυναμικά το ERTNEWS στον τηλεοπτικό χάρτη. Παρά, λοιπόν, τα «βουντού» του προκατόχου του, Κωνσταντίνου Ζούλα του Α’, και την κλάψα κάτι κολλητών του (πάντα «της τάξεώς του»), ο σύντροφος Παπαδόπουλος αυτό το στοίχημα το κερδίζει, και δη σε μια ιδιαίτερα απαιτητική εκλογική χρονιά. Και το κερδίζει γιατί, μαζί φυσικά με τον απερχόμενο Παπαβασιλείου, πόνταραν σωστά τις μάρκες που είχαν στα χέρια τους, φτιάχνοντας ένα ελκυστικό προϊόν, για το οποίο δεν ακούγεται το παραμικρό αρνητικό σχόλιο. Επειδή, μάλιστα, όλοι θυμόμαστε τι έχει ειπωθεί κατά καιρούς στην πιάτσα για την ΕΡΤ, νομίζω πως καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται για καθόλου μικρό κατόρθωμα. Και, τελικά, το καλό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην Αγία Παρασκευή επιστρέφει σε εκείνον που το έχει εγγυηθεί. Ο λόγος για τον εκπρόσωπο Μαρινάκη, ο οποίος έχει κάνει πολλή και αθόρυβη δουλειά σε νομοθετικό και διοικητικό επίπεδο, με αποτέλεσμα (μετά και το τελευταίο νομοσχέδιο) να είναι μακράν ο πιο αγαπημένος πολιτικός προϊστάμενος της ΕΡΤ τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Ανοιχτή γραμμή Τσίπρα με Βρυξέλλες
Έχω δύο εξελίξεις που δείχνουν ότι ο πρόεδρος Τσίπρας έχει αποφασίσει οριστικά να στρίψει το τιμόνι προς το Κέντρο, αφήνοντας τους αριστερούς συντρόφους του να περιμένουν στο τηλέφωνο, μήπως ξημερώσει άσπρη μέρα και τους καλέσει στην ΕΛΑΣ. Η μία πρωτοβουλία εξελίσσεται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της φθοροποιού καθημερινότητας. Ο Αλέξης, λοιπόν, έχει κάνει σειρά επαφών με ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας, δίνοντας διαβεβαιώσεις ότι θα σεβαστεί, εφόσον κληθεί να κυβερνήσει, τους κανόνες και τις οδηγίες της Κομισιόν στις Βρυξέλλες. Στο πλαίσιο αυτό, ήδη μαζεύει τους αθυρόστομους νέους συντρόφους του με τα ασύλληπτα για τις θυρίδες, τη φορολόγηση του 1% των πλουσίων και τα συναφή. Αυτό που μαθαίνω είναι πως οι μεσολαβητές και κομιστές των διαβεβαιώσεων στις Βρυξέλλες είναι δύο άνθρωποι της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ο ένας είναι ο Γιώργος Χουλιαράκης, νυν οικονομικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδας, πρώην υπουργός και γνωστός για τις επαφές που διατηρεί με ευρωπαϊκά στελέχη από την εποχή, ακόμα, της διαπραγμάτευσης για τα μνημόνια. Ο άλλος είναι ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, πρώην συντονιστής του Γραφείου του Προϋπολογισμού στη Βουλή. Και οι δύο κρατούν ανοιχτή γραμμή με τις Βρυξέλλες και ενημερώνουν τον Αλέξη για τις εξελίξεις. Το ερώτημα είναι πώς γίνονται δεκτές από τους Ευρωπαίους υψηλά ιστάμενους οι διαβεβαιώσεις του Τσίπρα ότι θα συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις;
Το ΠΑΣΟΚ διαχωρίζει τη θέση του από τον Σάντσεθ
Η αλήθεια είναι πως ήρθε κεραμίδα στο ΠΑΣΟΚ η «ήττα» Σάντσεθ και η αποτυχία του να δώσει λύσεις για το στεγαστικό, που έβγαλε χιλιάδες Ισπανούς στον δρόμο, με αποτέλεσμα ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές τον άλλο μήνα. Ο πρόεδρος Μητσοτάκης, μιλώντας χθες στο συνέδριο του «Βήματος», έριξε μπηχτές προς ΠΑΣΟΚ μεριά, λέγοντας πως «η ισπανική κυβέρνηση παρουσιάστηκε ως πρότυπο για τη διαχείριση της στεγαστικής κρίσης», αλλά «τελικά κατέρρευσε, γιατί δεν διαχειρίστηκε με επιτυχία την κρίση». Η απάντηση του εκπροσώπου Τσουκαλά με άφησε άφωνο, καθώς τα έριξε κανονικά στην… κυβέρνηση Σάντσεθ! «Στην Ισπανία δεν υπήρξε αντίστοιχη μέριμνα όπως εκείνη που έδειξαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και έχουμε τα γνωστά αποτελέσματα των εξώσεων», για να προσθέσει ότι «η Ισπανία… δεν επέλεξε πολιτικές όπως εκείνες του ΠΑΣΟΚ, που με την κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου νομοθέτησε την προστασία της πρώτης κατοικίας». Καλύτερα δεν θα τα έλεγε ο Μητσοτάκης. Αλλά τώρα που ζόρισαν τα πράγματα, το ΠΑΣΟΚ κάνει πως δεν ξέρει τον πρωθυπουργό Σάντσεθ, που μέχρι προχθές τον θαύμαζε, με τον δήμαρχο Αθηναίων να του δίνει και μετάλλιο. Σαν τον Απόστολο Πέτρο, που στον Μυστικό Δείπνο απαρνήθηκε όχι μία, αλλά τρεις φορές τον Ιησού πριν λαλήσει ο κόκορας. Το ΠΑΣΟΚ μόλις γύρισε την πλάτη στον λατρεμένο Ισπανό πρωθυπουργό για πρώτη φορά. Υποθέτω θα ακολουθήσουν κι άλλες!
