Ψήφος εμπιστοσύνης από Ρούμπιο
Παρακολουθούσα την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα και ειλικρινά δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι αυτός που την εκφωνούσε ήταν ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και ο ένας εκ των πιθανών (ενδεχομένως ο επικρατέστερος) διάδοχος του Τραμπ στην ηγεσία των Ρεπουμπλικανών. Γιατί δεν νομίζω ότι αν ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία, θα βρει και πολλούς (κυρίως ισχυρούς) που να μιλάνε με τόσο θερμά λόγια τη χώρα μας. Όπως σας έγραφα και στις αρχές της εβδομάδας, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Ρούμπιο είναι το πάθος για την Αρχαία Ελλάδα, για τον πολιτισμό μας και φυσικά για όλα όσα μας κάνουν δύναμη σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή και κατ’ επέκταση τον χρησιμότερο σύμμαχο για τους Αμερικανούς στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Συγκινητική ομιλία
Διαβάζοντας ξανά την ομιλία Ρούμπιο, δεν σας κρύβω ότι σε πολλά σημεία της τη ζήλεψα, αφού θα ήθελα να την ακούω και από τους δικούς μας. Γιατί όταν ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, μιλάει για την καθοριστική επίδραση της Αρχαίας Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών, προφανώς και δεν το λέει για να γίνει αρεστός στον πρόεδρο Μητσοτάκη, άντε στη χειρότερη στον υπουργό Γεραπετρίτη. To λέει, συνυπολογίζοντας κάθε λέξη και γνωρίζοντας ότι όταν μιλάει με τόσο θερμά λόγια για την Ελλάδα, προφανώς και ενοχλεί κάποιους που δεν θα ήθελαν μια τέτοια ταύτιση με έναν από τους ισχυρότερους Αμερικάνους αξιωματούχους.
Το συμπεθεριό της Φλόριντας
Αφήνω όμως τα της ομιλίας Ρούμπιο, που επαναλαμβάνω πως τη ζήλεψα, για να πάω στα όσα κερδίσαμε από την επίσκεψη του Αμερικάνου ΥΠΕΞ. Με δεδομένο ότι δεν είναι ούτε συγγενής ούτε φίλος του προέδρου Μητσοτάκη, τα όσα υποστήριξε κατά τη διάρκεια της εν Αθήναις παρουσίας του ο ισχυρός άνδρας των Ρεπουμπλικανών δείχνουν και τη θέση που έχει κατακτήσει στη διεθνή κοινότητα η χώρα. Είναι μια θέση που μπορεί να μην την αναγνωρίζουν ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας και η Καρυστιανού, αλλά τουλάχιστον έκανε τη χάρη στον αρχηγό Κυριάκο και τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή του, να την αποδεχτεί ο Ρούμπιο, που είναι γνωστό ότι κάνει γενικώς προεκλογικά ρουσφέτια. Επειδή, όπως ανέφερα και παραπάνω, οι Αμερικανοί προφανώς και μετρούν κάθε λέξη, τα όσα υποστήριξε για τη χώρα μας, τον ρόλο της στην ασφάλεια της περιοχής, την πρόκληση του Κάθετου Διαδρόμου, δεν ειπώθηκαν από τον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, για να δοθεί credit στον Μητσοτάκη, αλλά επειδή οι ΗΠΑ, αναγνωρίζουν και τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας. Οπότε όσοι ψάχνουν για την άγνωστη κουμπαριά των Μητσοτάκηδων με τους Ρούμπιους στη Φλόριντα, καλό θα είναι να σταματήσουν το ψάξιμο και να ξανακοιτάξουν στον καθρέπτη της ιστορίας, αυτόν που κοίταξε κατάματα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ.
Απάντησε στην αντιπολίτευση
Συνεχίζω και γράφω. Δεν ξέρω αν ο Μάρκο Ρούμπιο διαβάζει αυτή την ταπεινή γωνιά του διαδικτύου (μάλλον όχι), αλλά, αν κάποιος που μιλάει μαζί του με διαβάζει, ας του μεταφέρει τη μεγάλη χαρά που ένιωσα ακούγοντάς τον χθες να ευλογεί το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου. Δεν είναι, δα, και μικρό πράγμα για έναν ρεπόρτερ να μαθαίνει δυο μέρες πριν τι θα πει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, προτού καν αυτός μπει στο αεροπλάνο προς Ελλάδα. Αντίθετα, γι’ αυτό που είμαι απόλυτα σίγουρος είναι ότι ο σύντροφος Μάρκο έχει αρκετά καλύτερα και σημαντικότερα πράγματα να κάνει από το να παρακολουθεί το ψυχόδραμα της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Ωστόσο, στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου έδωσε μια απάντηση που θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται στα κόμματα (υφιστάμενα και κυοφορούμενα) που ξημεροβραδιάζονται με τον καημό να πέσει ο Μητσοτάκης. Και αναφέρομαι, φυσικά, στις δηλώσεις του για τα ευρύτερα ζητήματα που αφορούν τις ενεργειακές διασυνδέσεις της Ελλάδας, όπου ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας σημείωσε πως «αυτά τα θέματα είναι, ίσως, καλύτερα να αντιμετωπιστούν μέσω διπλωματίας κατ’ ιδίαν, έξω από το πλαίσιο των συνεντεύξεων Τύπου». Και αυτό ακριβώς είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν οι εν Ελλάδι αντιπολιτευόμενοι: ότι τα δύσκολα διεθνή θέματα δεν λύνονται ούτε με ταρατατζούμ, ούτε με καραμπουζουκλήδες πολιτικούς που βαράνε το χέρι στο τραπέζι. Αντίθετα, υλοποιούνται με συντονισμένες κινήσεις που, όσο πιο κρυφές μένουν, τόσο πιο αποτελεσματικές αποδεικνύονται. Γιατί αν ο Γεραπετρίτης ή ο Μητσοτάκης έβγαιναν στις τηλεοράσεις να δίνουν ραπόρτο σε όσα ρωτά ο Σαμαράς, ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης για το καλώδιο, τότε πολύ απλά αυτό δεν θα προχωρήσει. Και επειδή κατ’ ιδίαν ενημερώσεις γίνονται (και καλώς γίνονται), είναι η αντιπολίτευση αυτή που πρέπει να ρίξει τους τόνους στα ζητήματα των σχέσεων με την Τουρκία. Γιατί καλά είναι τα εθνικά θέματα όταν είναι να μαζέψει κανείς ψήφους, αλλά ακόμα καλύτερα είναι η χώρα να πετυχαίνει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Άδειασμα σε Σαμαρά
Πάντως, τον άνθρωπο (αναφέρομαι στον Ρούμπιο) δεν τον γνωρίζω και το πιθανότερο είναι να μην τον γνωρίσω και κατά τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας μου σε αυτόν τον μάταιο κόσμο. Παρά ταύτα ένα παραπονάκι θα μου επιτρέψει να το διατυπώσω. Αλήθεια, δεν τον ενημέρωσε, έστω και ένας χριστιανός, ότι την παλιά «αντιπροσωπεία» των Ρεπουμπλικανών στην Ελλάδα την είχε ένας φέρελπις πολιτικός που ακούει στο όνομα Σαμαράς. Γιατί αν το γνώριζε και είπε αυτά που είπε για την αψεγάδιαστη διπλωματία της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας, θα αρχίσω να πιστεύω ότι δεν είναι μόνο ο Γεραπετρίτης που σκέφτηκε να μας στερήσει το μεγαλείο της διπλωματίας του Μεσσήνιου, αλλά εσχάτως προστέθηκε και άλλος ένας εξωτερικός εχθρός που δεν είναι άλλος από τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ. Με αυτά και κάτι άλλα, άρχισα να πιστεύω ότι μέχρι και οι Αμερικανοί, μετά τους Έλληνες, δυσκολεύονται να πιστέψουν στο όραμα του αρχηγού Αντώνη.
Στήριξη σε Κίμπερλι
Και επειδή λίγο παραπάνω το έψαξα, αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από την επίσκεψη Ρούμπιο, είναι να είμαστε πιο προσεκτικοί, σε σχέση με τα όσα διαβάζουμε και ακούμε. Εν προκειμένω αναφέρομαι στο πρόσφατο δημοσίευμα της WSJ που αντί να το αντιμετωπίσουμε ως αυτό που ήταν, ως δηλαδή μια ενδοαμερικανική κόντρα, ανάμεσα σε εταιρείες και κάτι εσωκομματικές κόντρες μεταξύ των Ρεπουμπλικανών, το αναδείξαμε ως ελληνικό, λες και οι Αμερικανοί αποφάσισαν ένα πρωί να μην κάνουν δουλειά με τον Εξάρχου και την AKTOR. Επειδή μου αρέσουν τα λιανά, από την παρουσία Ρούμπιο κράτησα ότι είμαστε τυχεροί που ένας φιλέλληνας ηγείται της αμερικανικής διπλωματίας, που είναι φίλος με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα και κυρίως που δεν χωνεύει τους Τούρκους και τους Ρώσους. Αντί λοιπόν να ανοίγουμε σαμπάνιες (και κυριολεκτώ) που έχουμε πρέσβειρα την Κίμπερλι, που με τη σειρά της, έχει στενή σχέση με τον Ρούμπιο, εμείς (ευτυχώς κάτι λίγοι) θέλουμε να παίξουμε το παιχνίδι του Βανς, για να κερδίσει ο Μπάρακ και οι Τούρκοι. Από τα ξεχωριστά της διήμερης παρουσίας του ισχυρού Αμερικανού «παίκτη», είναι και η απόλυτη στήριξη που παρείχε στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία προφανώς και δεν κρύβει την προτίμησή της, στο πρόσωπό του, στη διεκδίκηση της ηγεσίας των Ρεπουμπλικανών.
Πόντους και Γεραπετρίτη
Προφανώς όλα αυτά τα χρόνια θα έχετε αντιληφθεί ότι δεν έχω κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια στον υπουργό Γεραπετρίτη. Τα συναισθήματα που τρέφω για τον άντρα, προφανώς και δεν με εμποδίζουν, να του βγάλω το καπέλο που δεν φοράω, αποδίδοντάς του τα εύσημα σε σχέση με την εξαιρετική προετοιμασία που έγινε στην επίσκεψη Ρούμπιο. Ενδεχομένως να ήταν και αψεγάδιαστη (η προετοιμασία), γεγονός που έχει να κάνει και με την πολύ καλή σχέση που διατηρεί ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα. Μάλιστα, εξ όσων μαθαίνω από συμπαθητικές πηγές που διαθέτω σε κάτι διπλωματικά στέκια, η τελευταία συνέβαλε καθοριστικά προκειμένου να οικοδομηθεί και μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης ανάμεσα στον Ρούμπιο και τον Γεραπετρίτη, η οποία διά γυμνού οφθαλμού φάνηκε και από τη γλώσσα του σώματος των δύο ανδρών.
Τα μηνύματα Ρούμπιο για τον Κάθετο Διάδρομο
Ολοκληρώνοντας τα της επίσκεψης Ρούμπιο θα πρέπει να τονίσω ότι όσοι παράγοντες εντός και εκτός Ελλάδας επιχειρούν να ναρκοθετήσουν τον Κάθετο Διάδρομο καλά θα κάνουν να δώσουν προσοχή στα μηνύματα που έστειλε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ. Δεν ήταν βέβαια τυχαίο ότι ο Κάθετος Διάδρομος ήταν το μοναδικό project που μνημόνευσε στις δημόσιες δηλώσεις, ούτε ότι σαφής αναφορά στο έργο εμφιλοχώρησε και στο κοινό ανακοινωθέν του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ. Ο Ρούμπιο τοποθέτησε χωρίς περιστροφές τον Κάθετο Διάδρομο μέσα στον σκληρό πυρήνα των διμερών σχέσεων. Και αυτό έχει τεράστια σημασία. Διότι, όταν ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας τονίζει ότι ο Κάθετος Διάδρομος είναι κλειδί για να αναδειχθεί η Ελλάδα σε κόμβο ενεργειακής ασφάλειας και να καταστεί δυνατή η αύξηση των εξαγωγών αμερικανικού LNG προς την Ευρώπη, ουσιαστικά λέει ότι το project δεν αφορά μόνο την Αθήνα. Αφορά ευθέως τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή.
! Η γραμμή αυτή δεν ακούγεται προφανώς για πρώτη φορά. Είναι άλλο όμως να ακούγεται από το στόμα ενός εκ των πλέον υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης Τραμπ στην παρούσα συγκυρία, καθώς αποκαλύπτει την ολοένα και πιο βαρύνουσα γεωπολιτική διάσταση του έργου και τη συμβολή του στην αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας στο νέο ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης. Και είναι πολύ σημαντικό ότι αρχίζει να γίνεται κοινός τόπος το ότι ο Κάθετος Διάδρομος είναι τελικά εθνική υπόθεση. Η κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης μπορεί να διαφωνούν σχεδόν σε όλα, αλλά οι πρόσφατες δηλώσεις στελεχών της ΕΛΑΣ, όπως της αναπληρώτριας Τομεάρχη Άμυνας Κατερίνας Μπέρδου, αλλά και του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Μανιάτη δείχνουν ότι ο Κάθετος Διάδρομος όπως και ο… χρυσός μας φέρνουν πιο κοντά. Για να θυμηθώ (αποκαλύπτοντας και την ηλικία μου) και την παλιά διαφήμιση της Fa Cad’oro που είναι και επίκαιρη, μιας και σήμερα ο λαοπρόβλητος πρωθυπουργός μας «κόβει την κορδέλα» στο μεταλλείο χρυσού και χαλκού της Eldorado Gold στις Σκουριές…
Τρίζουν τα κόκκαλα του Εθνάρχη
Την ώρα που η Ελλάδα παλλόταν στους ρυθμούς της επίσκεψης Ρούμπιο, (κάτι σαν φεστιβάλ του Δυτικού κόσμου), ο Καραμανλής της Ραφήνας, λες και ήθελε να εκδικηθεί τον μπάρμπα του, επέλεξε να μιλήσει σε μια εκδήλωση που πρωταγωνιστούσαν Κινέζοι. Όσο επιεικής και να θες να είσαι, δεν το λες και ό,τι καλύτερο την ημέρα που επισκέπτεται τη χώρα ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και που μιλάει για τη συμβολή της Ελλάδας στο δυτικό πολιτισμό, εσύ να μιλάς για τον ρόλο της Κίνας και εμμέσως για το πώς οραματίζεσαι την Ανατολή (και δεν αναφέρομαι σε αυτή του ήλιου). Με αφορμή την χθεσινή ομιλία του Καραμανλή στους Κινέζους, έφτασαν στα αυτιά μου δύο πληροφορίες που δυστυχώς δεν κατάφερα μέσα στα τρεχάματα με τον Ρούμπιο να τις επιβεβαιώσω. Η μία σχετιζόταν με ένα θόρυβο που ακουγόταν εκεί ψηλά στη Φιλοθέη που παρέπεμπε σε ήχο από κόκαλα και μια δεύτερη (πληροφορία) που ήθελε τον ανιψιό του εθνάρχη μετά τη χθεσινή ομιλία στους Κινέζους να έχει λάβει πρόσκληση και από τη ρωσική πρεσβεία. Αν και δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω ούτε τη μία, ούτε την άλλη, δεν τις αποκλείω. Την πρώτη γιατί με τα όσα ακούει και βλέπει (από ψηλά ο Εθνάρχης) απορώ που δεν έχει ακόμη σηκωθεί να πάρει στο κυνήγι τον ανιψιό του. Και τη δεύτερη (πληροφορία) τη βλέπω ακόμη πιο πιθανή, δεδομένου ότι ο Καραμανλής εκπροσωπεί εν Ελλάδι τους καπνέμπορους, οι οποίοι όπως και να το κάνουμε έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τους Ρώσους
Ο εξομολόγος φίλος μου
Όταν σας έγραφα τη Δευτέρα για τα παιδικά όνειρα του Ρούμπιο να γίνει πάστορας, δεν περίμενα ποτέ ότι το θέμα αυτό θα άγγιζε τις ευαίσθητες χορδές κάποιων αναγνωστών. Έτσι, χθες το απόγευμα, ένας από τους καινούργιους φίλους που έκανα φέτος το καλοκαίρι, μου τηλεφώνησε για να μου εκμυστηρευτεί ότι στα νιάτα του μοιραζόταν το ίδιο όνειρο με τον συμπαθέστατο Μάρκο, αλλά κι αυτός πήρε άλλο δρόμο στη ζωή του. Όχι, δεν έγινε κι αυτός ΥΠΕΞ στις ΗΠΑ (σιγά μη μιλούσε σε εμένα αν είχε γίνει), αλλά του έμεινε ένα ιερατικό χούι – όχι της ευλογίας, αλλά της εξομολόγησης. Πιάνει που λέτε κόσμο, τον καθίζει κάτω και έχει τον τρόπο να του λένε τα εσώψυχά τους. Καθώς, όμως, δεν δεσμεύεται από το απόρρητο των ιερέων, όταν το δίκαιο το επιτάσσει, ο φίλος μου πάει και τα λέει. Κάπως έτσι, λοιπόν, επηρεασμένος από τις προχθεσινές ιστορίες του Σαμαρά για τις κόντρες του με τη Μέρκελ, ο άτυπος εξομολογητής φίλος με κάλεσε για να μου πει μια ιστορία της περήφανης σαμαρικής διαπραγμάτευσης. «Καλά με τη Μέρκελ, τον Σαμαρά έπρεπε να τον δεις με το ΔΝΤ», ξεκίνησε τη διήγησή του. «Ήταν επί Παπαδήμου όταν ο Μεσσήνιος ξεκίνησε να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις. Πήγε, που λες, καμαρωτός σε μία από τις πρώτες συναντήσεις και όχι μόνο δεν τους έτριψε τους πολλαπλασιαστές στη μούρη, αλλά μέσα σε μερικά λεπτά βγήκε έξω να πάρει αέρα ο ατρόμητος». Μη σας τα πολυλογώ, οι κακές γλώσσες λένε ότι ο εν αναμονή τότε πρωθυπουργός έπαθε μια γερή κρίση πανικού όταν οι εταίροι μας του είπαν τα… καθέκαστα. Βέβαια, γρήγορα τον συνέφεραν και επέστρεψε, με κομμένα όμως τα φτερά – τόσο πολύ του τα έκοψαν, που του πήρε να τα ξανανοίξει κάπου 12 χρόνια, όταν ξανάρχισε το πριόνισμα της καρέκλας του Μητσοτάκη.
Στο ραδιόφωνο των «Παραπολιτικών» ο Τσίπρας
Περί την 10η πρωινή, σήμερα, το δίδυμο των Ξενάκη – Σκουρή, θα φιλοξενήσει στο στούντιο του ομόσταυλου ραδιοφώνου στους 90,1, τον πρόεδρο Τσίπρα. Αν και φανατικός ακροατής των δύο, έχω ένα ακόμη λόγο να τους ακούσω και σήμερα, δεδομένου ότι η συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού, έρχεται σε μια μέρα, με πολλά και ενδιαφέροντα θέματα στην ατζέντα.
Ανακάλυψε τη συνταγή της ενότητας
Ο θαυμαστός κόσμος της κεντροαριστεράς δεν σταματάει να με εκπλήσσει καθημερινά. Χθες ήταν η σειρά του προέδρου Τσίπρα να μου προσθέσει μια νότα ευθυμίας στη σκληρή καθημερινότητα της δουλειάς. Τι είπε ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ στο συνέδριο του «Βήματος»; «Είμαι εδώ για να ενώσω, όχι να διχάσω». Τι λες βρε παιδί μου! Κι εμείς πώς δεν το πήραμε χαμπάρι; Έβαλα να δω το σχετικό απόσπασμα της τοποθέτησής του, για να καταλάβω πώς θα ενώσει. Και ιδού η συνταγή: «Η κυβέρνηση που θα επιδιώξω να σχηματίσω (πότε στην πρώτη ή την πιθανή δεύτερη κάλπη;) θα είναι προοδευτική (αλίμονο!) με ένα ριζοσπαστικό και ρεαλιστικό εναλλακτικό σχέδιο». Τώρα πώς γίνεται ένα σχέδιο να είναι και ρεαλιστικό και ριζοσπαστικό, μόνο ο συγγραφέας της Ιθάκης το γνωρίζει. Αλλά ας μην ξεφεύγω. Λέει παρακάτω ότι αυτό θα γίνει «μαζί με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις που θα συμμεριστούν αυτήν την ανάγκη και θα θελήσουν να μπουν σε μια διαδικασία συζήτησης στη βάση του προγράμματός μας». Άρα, εγώ είμαι ο πεφωτισμένος που θα ενώσει όλους τους προοδευτικούς, όχι όλους όμως, αλλά όσους θα έρθουν για συζήτηση στη βάση του προγράμματός μας. Συνοψίζω: Έχουμε αρχηγό, τον έναν, τον Τσίπρα, η ΕΛΑΣ έχει πρόγραμμα, οπότε… όσοι πιστοί προσέλθετε! Ωστόσο, αμέσως μετά η πρόταση μπάζει νερά, καθώς ο σύντροφος Αλέξης εξηγεί ότι όλα αυτά θα γίνουν «αν εμείς είμαστε πρώτο κόμμα». Κι αν έρθει δεύτερος τι θα κάνει; Τέτοια συνταγή ενότητας για την κεντροαριστερά δεν μου έχει ξανατύχει, ομολογώ.
! Το ερώτημά μου είναι: Η πρόταση αυτή απευθύνεται και στο ΠΑΣΟΚ; Ρωτάω γιατί και ο πρόεδρος Ανδρουλάκης επιμένει στο στόχο να είναι πρώτο κόμμα με μια, έστω ψήφο διαφορά και έχει ξεκαθαρίσει και αυτός ότι όποιος θέλει να συζητήσει συνεργασίες, αυτό θα γίνει στη βάση του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, διευκρινίζει ότι αν το ΠΑΣΟΚ έρθει δεύτερο δεν παίζει σε σχήματα ηττημένων. Οπότε καταλαβαίνω ότι προϋπόθεση για τις συνταγές ενότητας και των δύο είναι να προσκυνήσει ο ένας τα πόδια του άλλου.
Όταν ο Σαμαράς τα «έχωνε» και στο νεότερο Καραμανλή
Ακούγοντας τον πρόεδρο Σαμαρά, για μια ακόμη φορά, επιβεβαίωσα τη βεβαιότητά μου, ότι οι πολιτικοί σταθερά και διαχρονικά, δείχνουν να επενδύουν στην ασθενή μνήμη του λαού. Διαφορετικά δυσκολεύομαι, να αποδεχτώ ότι το ένα από τα γεροντάκια του Muppet Show, πιστεύει ότι όλοι εμείς, έχουμε ξεχάσει τα όσα, έσουρε σχεδόν σε καθημερινή βάση στον νεότερο Καραμανλή, όταν ο ίδιος και άλλοι εννιά, είχαν μπλέξει με το σκάνδαλο της Novartis. Αν δεν με απατά η ασθενής πλέον μνήμη μου, ο αρχηγός Αντώνης, «χρέωνε» με δήλωση του Νόμου 105, στον Καραμανλή της Ραφήνας, τα όσα έκανε εις βάρος του, ο Μίμης ο Παπαγγελόπουλος. Περασμένα ξεχασμένα όμως. Άλλωστε εδώ ξέχασε (ο Σαμαράς) τα όσα έλεγε για τη Θάνου και τον Παππά (το Νικολάκη), αυτά που έλεγε για τον Παπαγγελόπουλο και τον Καραμανλή, θα κρατούσε στη μνήμη του; Είπαμε, ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν αρκεί για να κρατήσει στη μνήμη τόσες πολλές συνωμοσίες…
Στου Γαβριλάκη το βιβλίο ο Μητσοτάκης
Περιχαρής με πήρε (τηλέφωνο) η θεία μου από τα Χανιά και άρχισε να μου λέει, ποιοι θα είναι και ποιοι θα μείνουν απ’ έξω (αφού δύσκολα θα τους χωρέσει ο χώρος) από την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του κλινικάρχη Ηλία Γαβριλάκη για τον μεγάλο οικονομολόγο Μίνωα Τζομπανάκη. Αντιλαμβάνεστε ότι η 86χρονη Χανιώτισσα, που ανέλαβε ρόλο αυτόκλητης ανταποκρίτριας, ξεκίνησε από τον λατρεμένο της Κυριάκο να μου αναφέρει όσους έχουν προσκληθεί. Επίσης, μου είπε ότι θα είναι οι τοπικοί βουλευτές, ο περιφερειάρχης, ο δήμαρχος και άλλοι εκλεκτοί του νομού. Για το βιβλίο εκτός από τον συγγραφέα, θα μιλήσει και ο Γκίκας Χαρδούβελης. Αφήνω τη θεία μου να συνεχίσει το ρεπορτάζ, προκειμένου να κάνω μια αυτονόητη, αλλά αναγκαία κατά την άποψή μου, επισήμανση, που συνδέεται με τη διαχρονική σχέση του συγγραφέα Γαβριλάκη με την οικογένεια Μητσοτάκη και προσωπικά με τον πρωθυπουργό. Για όσους γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία του Μητσοτακισμού, ο κλινικάρχης υπήρξε ένας εκ των σταθερών φίλων και υποστηρικτών της οικογένειας.
Ξέρουν πολλαπλασιασμό
Σας έλεγα τις προάλλες για τον γνωστό μου που με ρωτούσε επίμονα για την Capital Maritime Finance (CMF) του Βαγγέλη Μαρινάκη. Χθες ανακοινώθηκε ότι η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ενέκρινε το Ενημερωτικό Δελτίο και η CMF πλέον βάζει επίσημα πλώρη για το Euronext Athens με τη δημόσια προσφορά να ξεκινά στις 13 Οκτωβρίου και να ολοκληρώνεται στις 15. Σας έλεγα επίσης ότι το επενδυτικό ενδιαφέρον έχει φουντώσει. Και αυτό μάλλον επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στη δημόσια προσφορά συμμετέχει ήδη πάνω από το μισό… ΑΕΠ της χώρας. Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος, Κόκκαλης και Περιστέρης, έχουν ήδη κλείσει θέση ως επενδυτές δεσμεύοντας κεφάλαια που ξεπερνούν τα 70 εκατ. ευρώ. Είναι προφανές ότι όλοι αυτοί έχουν κάποια κοινά. Πρώτο, ξέρουν ότι ο Μαρινάκης γνωρίζει τις διεθνείς κεφαλαιαγορές καλύτερα και από τα πλοία του. Δεύτερο, στο σχολείο ήταν όλοι τους εξαιρετικοί στον πολλαπλασιασμό. Και τον εφαρμόζουν στα χρήματά τους.
Η ιστορία της Τζαβέλα
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες στα social media είναι αυτή της φίλης μου της Νίκης Τζαβέλα. Η πολύπειρη οικονομολόγος και πολιτικός έχει πολλά να πει τόσο για την τρέχουσα κατάσταση, όσο και ιστορίες από το παρελθόν. Πέρασε, λοιπόν, από την οθόνη μου ένα σχόλιο που έκανε προχθές η συναγωνίστρια Νίκη σχετικά με την… ιδεολογική καθαρότητα της Νέας Δημοκρατίας του Σαμαρά. Τι έλεγε; Ότι το… πουλέν του τότε προέδρου της ΝΔ δεν ήταν άλλο από την ΠΑΣΟΚογενή Μαρία Σπυράκη. Μάλιστα, η Τζαβέλα κλείνει το σχόλιο με μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα επισήμανση: ότι τότε ο Σαμαράς έπραξε καλά – και το απέδειξε στην πορεία και η συναγωνίστρια Σπυράκη, που για αρκετά χρόνια υπήρξε στην πρώτη γραμμή των μαχών. Και επειδή στα σχόλια βρέθηκαν κάτι… groupies του παλαίμαχου Μεσσήνιου που έσπευσαν να μας πουν ότι δεν τα θυμόμαστε καλά, διάφοροι χρήστες απάντησαν και με άλλα παραδείγματα «μεταγραφών» που έγιναν στη ΝΔ επί ημερών Σαμαρά. Απλώς με το γεροντάκι του Muppet Show συμβαίνει κάτι πολύ συνηθισμένο. Όσο είναι στην απέξω, καταγγέλλει τους πάντες και τα πάντα για να ανέβει. Όταν ανεβαίνει, κάνει ακριβώς αυτά που κατήγγειλε χωρίς να το παραδέχεται. Και όταν ξαναβρίσκεται στην απέξω, ξεχνά ότι έγινε και το ρίχνει πάλι στην καταγγελία. Μόνο που το κόλπο πάλιωσε πια.
Από εκπρόσωπος, πυροσβέστης ο Μαρινάκης
Αν με ρωτούσατε για τις μουσικές προτιμήσεις της θείας μου, μέχρι χθες θα σας απαντούσα ότι φτάνει το πολύ μέχρι Ξυλούρη. Γι’ αυτό χθες έπαθα πλάκα όταν στην πρωινή μας τηλεφωνική επικοινωνία μου ανέφερε την έντονη ανησυχία της για την κόντρα που έχει ξεσπάσει μεταξύ Άννας Βίσση και Νίκου Καρβέλα. «Αγανάκτησε η μεγαλοκοπελούδα από τα τσαλίμια τ’ αλλουνού που ‘ναι σαν γράδα (σ.σ. γριά), αλλά έχει κι αυτός τα δίκια του, τόσα σουξέ της έγραψε κι αυτή ούτε ένα μπιλιέτο δεν του ‘δωκε», ήταν η ανάλυσή της, που όπως φαντάζεστε με άφησε σύξυλο. Επειδή, όμως, για την 86χρονη Χανιώτισσα για όλα φταίει ο Σαμαράς, κατέληξε πως ο παλαίμαχος Μεσσήνιος είναι αυτός που φούσκωσε τα μυαλά της απόλυτης Ελληνίδας σταρ – τι κι αν πάνε σαράντα χρόνια που χωρίσανε, «αυτός ο σαρδανάπαλος έχει βάλει το χέρι του». Επειδή, όμως, το τελευταίο που μπορεί να αντέξει η χώρα είναι η ρήξη στις σχέσεις Βίσση και Καρβέλα, σπεύδω να προλάβω τα κόμματα της αντιπολίτευσης και να ζητήσω εγώ από την κυβέρνηση να παρέμβει. Μάλιστα, πιστεύω ότι ο ιδανικός μεσολαβητής σε αυτή την ιστορία θα μπορούσε να είναι ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, ο οποίος τον τελευταίο καιρό δεν κάνει άλλη δουλειά από το να σβήνει φωτιές – αν και, κατά γενική ομολογία, το κάνει καλά. Τελευταίο κρούσμα ήταν τα καρφιά του φίλου μου του Άδωνι για τον συναγωνιστή Δένδια και την απολύτως δικαιολογημένη απουσία του από τα γενέθλια της ΝΔ. Ο ψηλός της κυβέρνησης, λοιπόν, κλήθηκε για ακόμα μια φορά να δώσει λύση προτού τα καρφιά γίνουν… φωτιά. Και η απάντησή του περιείχε μια ξεκάθαρη κάλυψη προς τον υπουργό Νίκο, ξεκαθαρίζοντας πως «κανείς δεν αμφισβητεί την αφοσίωση του κυρίου Δένδια και των λοιπών υπουργών». Και, κρίνοντας από τη νέα δήλωση Γεωργιάδη στη συνέχεια, νομίζω ότι και ο υπουργός Άδωνις κατάλαβε πως δεν έπρεπε να δώσει άλλη συνέχεια στο θέμα.
Το δίκιο στον Καρβέλα
Και μιας και αναφέρθηκα στο εμφύλιο μεταξύ, Καρβέλα και Βίσση, σπεύδω να σας κάνω μια πρόβλεψη για την τελική έκβασή του. Από τα λίγα που σκαμπάζω από τέτοιου είδους διαμάχες, αντιλαμβάνομαι ότι το δίκιο γέρνει προς την πλευρά του Καρβέλα. Αν αυτή η εκτίμησή (μου) επιβεβαιωθεί, απλώς θα μιλάμε και για μια νέα πραγματικότητα (πολύ πιο δύσκολη) για το μέλλον της Βίσση.
Προσκλητήριο για ΟΝΝΕΔ
Μόλις είχα ξυπνήσει, όταν έφτασε στο κινητό μου η ΟΝΝΕΔίτικη πρόσκληση που με καλούσε σε μια μάζωξη με ομιλητή τον αντιπρόεδρο Χατζηδάκη. Δεν σας κρύβω ότι πριν προλάβω να δω την ημερομηνία, χωρίς δεύτερη σκέψη, είχα βρεθεί στο σημείο! Μετά μεγάλης μου απογοήτευσης, συνειδητοποίησα ότι θα λείπω, άρα δεν θα έχω την μοναδική ευκαιρία να θυμηθώ τα παλιά. Ωστόσο, για όσους μείνετε στην Αθήνα και πριν πάτε να ακούσετε τον Κουβαρά, σας έχω μια πρόταση, για ένα γρήγορο πέρασμα από το Athens City Events, στις 16 Οκτωβρίου στις 19:30 το βράδυ.
Ο Δούκας αδειάζει το ΠΑΣΟΚ για τη συγκυβέρνηση του 2011
Στο μεταξύ, ο θαυμαστής του Σάντσεθ και πού και πού δήμαρχος της Αθήνας Χάρης Δούκας δήλωσε χθες ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ ήταν λάθος γιατί «νομιμοποιήσαμε ακροδεξιές πολιτικές με συγκεκριμένα πρόσωπα και τα καταστήσαμε κανονικότητα». Καλώς τον και ας άργησε! Έξω από τον χορό τα δίσεκτα χρόνια των μνημονίων, έρχεται κατόπιν εορτής να γίνει τιμητής στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ανέλαβαν πρωτοβουλία συγκρότησης κυβέρνησης ανάγκης υπό τον Λουκά Παπαδήμο το 2011, εν μέσω μνημονιακής θύελλας. Κι επειδή ο συναγωνιστής Χάρης μιλά εκ του ασφαλούς, ας του θυμίσω ποιοι πρωταγωνίστησαν από το κόμμα του στο εγχείρημα που σήμερα του βρωμάει. Έχουμε και λέμε. Ο μακαρίτης Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών. Ο Γιώργος Παπανδρέου, που μόλις είχε παραιτηθεί από την πρωθυπουργία, αλλά παρέμεινε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Από άλλα στελέχη, μου έρχονται στο νου ο Χρυσοχοΐδης, η Διαμαντοπούλου, ο Παπουτσής και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Προφανώς κατά τον Δούκα, όλοι αυτοί οφείλουν να κάνουν δημόσια αυτοκριτική για το λάθος τους, έτσι δεν είναι; Πολύ θα ήθελα να ξέρω όμως τι λέει επ’ αυτού ο πρόεδρος Νίκος. Συμμερίζεται ότι ήταν λάθος; Γιατί κάτι τέτοιο δεν έχω συναντήσει στις μετέπειτα αποφάσεις του Κινήματος ούτε έγινε κάποια συζήτηση στα όργανα – όποτε αυτά σπανίως συγκαλούνται.
! Όσο για τα περί νομιμοποιήσεων ακροδεξιών πολιτικών, προφανώς υπαινίσσεται τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Μάκη Βορίδη. Αλλά και εδώ τα λέει όπως τον βολεύει. Γιατί, αν θυμάται -που δεν νομίζω- ως στελέχη του ΛΑΟΣ παραιτήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2012, όταν το κόμμα τους απέσυρε τη στήριξή του πριν από την ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου. Οι Βορίδης και Γεωργιάδης διαφοροποιήθηκαν, υπερψήφισαν και στη συνέχεια προσχώρησαν στη ΝΔ. Έβαλαν πλάτη στα δύσκολα και αυτό ήταν που τους νομιμοποίησε, όχι κάποιο κομματικό φέουδο ή οι όψιμες χαριτωμενιές του δημάρχου.
Τα καρφιά του προέδρου Νίκου προς τον δήμαρχο
Η αλήθεια είναι πως μια τοποθέτηση του προέδρου Ανδρουλάκη, χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υποτίθεται πως στρέφεται κατά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά σαν να μου φαίνεται πως δίνει και μια έμμεση απάντηση στις ανοησίες του Χάρη Δούκα. Τι είπε ο πρόεδρος; «Μην αφήνετε τίποτα να πέφτει κάτω. Όπως χτυπάμε τη ΝΔ, πρέπει να χτυπάμε και όποιον προσπαθεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και τον αγώνα που έκανε το ΠΑΣΟΚ να σταθεί η χώρα όρθια κάτω από τις δυσκολότερες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που υπήρξαν ποτέ στα χρόνια της Μεταπολίτευσης». Ωστόσο, θα ήθελα στο θέμα αυτό καθαρές κουβέντες. Θεωρεί ότι από τον ωραίο αγώνα που περιγράφει ο συναγωνιστής Νίκος εξαιρείται η συγκυβέρνηση που αναθεματίζει ο δήμαρχος της καρδιάς μας;
