Το «Ανεμολόγιο» με τον Κωνσταντίνο Λαβίθη διανύει τη δεύτερη σεζόν του στα Παραπολιτικά 90,1, καθημερινά πλέον στην απογευματινή ζώνη, από τις 18:00 έως τις 21:00. Ο δημοσιογράφος μιλά στο S για τις αλλαγές στην εκπομπή, την ακρίβεια και την κοινωνική αβεβαιότητα, αλλά και τον ρόλο του ραδιοφώνου στον δημόσιο διάλογο.
Το «Ανεμολόγιο» διανύει τη δεύτερη σεζόν του στα Παραπολιτικά 90,1. Τι έχει αλλάξει σε σχέση με την πρώτη χρονιά και ποιος είναι ο βασικός στόχος σας για τη φετινή σεζόν;
Έχει υπάρξει μια σημαντική αλλαγή και αυτή είναι η μεταφορά της εκπομπής στην απογευματινή ζώνη, στο 18:00-21:00. Θελήσαμε να δώσουμε τη δυνατότητα επικοινωνίας σε περισσότερο κόσμο. Πρώτη φορά το «Ανεμολόγιο» μεταδίδεται τόσο νωρίς. Αυτό από μόνο του κάνει το εγχείρημα δύσκολο και έχουμε βάλει τα δυνατά μας για να το πετύχουμε.
Ζούμε σε μια περίοδο με ακρίβεια, οικονομική πίεση και έντονη κοινωνική αβεβαιότητα. Πώς πιστεύετε ότι όλα αυτά επηρεάζουν την καθημερινότητα και την ψυχολογία των ανθρώπων;
Οι άνθρωποι πάντα έχουν ανησυχία για το μέλλον. Μόνο όταν έχει γίνει παρελθόν, το ανακαλούν με τη σιγουριά πλέον της βεβαιότητας. Σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε, η ανησυχία γίνεται αγωνία. Αυτήν θέλουμε να μπορούν να την εκφράσουν στο δημόσιο βήμα και να φτάσει σε εκείνους που διαχειρίζονται την καθημερινότητά μας.
Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, πέρα από όσα κυριαρχούν καθημερινά στους τίτλους των ειδήσεων;
Η αίσθηση ότι δεν έχουν αλλάξει πράγματα από το 2010 και μετά. Λέω αίσθηση, διότι έχουν υπάρξει θετικές αλλαγές. Αλλά, όπως φαίνεται, όχι αρκετές ώστε να έχουν ήδη αλλάξει τη συλλογική αντίληψη.
Σε μια εποχή όπου οι ειδήσεις διαδίδονται μέσα σε δευτερόλεπτα και η δημόσια συζήτηση συχνά κυριαρχείται από ένταση και αντιπαραθέσεις, πόσο δύσκολο είναι για έναν δημοσιογράφο να διατηρήσει την αξιοπιστία του και να συμβάλει σε έναν πιο ψύχραιμο διάλογο;
Καθόλου δύσκολο. Τουλάχιστον, έτσι το βλέπω εγώ. Η μαιευτική και η διαλεκτική είναι εργαλεία διαθέσιμα σε όλους μας. Η «μάχη των ιδεών» είναι μια αέναη πραγματικότητα. Απλώς υπάρχουν άνθρωποι που την αντιμετωπίζουν ως δογματική σύγκρουση. Το καταλαβαίνω, αλλά το προσεγγίζω διαφορετικά.
Τι μπορεί να προσφέρει σήμερα το ραδιόφωνο που δεν μπορούν να προσφέρουν τα sites και τα social media και τι θα θέλατε να κρατά ο ακροατής όταν ολοκληρώνεται το τρίωρο του «Ανεμολογίου»;
Διαδραστικότητα, αλληλεπίδραση, συντροφιά. Όχι ότι λείπουν από το διαδίκτυο, αλλά το ραδιόφωνο τα συνδυάζει με το «ζωντανό» πρόγραμμα και αυτό του δίνει σαφές πλεονέκτημα. Ακούς μια ανθρώπινη φωνή, συμμετέχεις στον «αέρα» και νιώθεις ότι ζεις τη στιγμή μαζί με χιλιάδες άλλους. Αυτή η οικειότητα είναι ένας από τους λόγους που το ραδιόφωνο παραμένει ισχυρό στα νέα μέσα.
Ένας ακόμη λόγος, που οι περισσότεροι δεν υπολογίζουν, είναι ότι δεν σε δεσμεύει: μπορείς να το ακούς την ώρα που οδηγείς, εργάζεσαι ή κάνεις οτιδήποτε άλλο. Ας μην υποτιμούμε την πρακτικότητα.
Όσο για το «Ανεμολόγιο», θέλω να μένει στο ακροατήριο η μεθοδολογία της σκέψης και όχι η τελική διατύπωση ενός συμπεράσματος με το οποίο μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Θέλω να πει ότι ενημερώθηκε για κάτι που δεν ήξερε. Θέλω να αντιληφθεί ότι η φωνή του στο δημόσιο βήμα μετράει. Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να βγει στον αέρα να μιλήσει. Ή, έστω, θέλω να νιώσει ότι πέρασε ευχάριστα η ώρα, ακούγοντας στο βάθος την εκπομπή όσο προσπαθούσε να οργανώσει, επιτέλους, την αποθήκη του.
