Το μήνυμα στην πραγματική αγορά και τα μέτρα του υπουργού Κυριάκου
Η χθεσινή ανακοίνωση του πλεονάσματος για το 2025 μπορεί σε πολλούς να ακούγεται «τεχνική», αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι, παρά γεγονός ότι δεν με λες και οικονομολόγο. Αντίθετα, όπως μου έλεγε ένας ειδικός επί των δημοσιονομικών, πρόκειται για μια επικύρωση ότι η οικονομία πηγαίνει όντως καλά, παρά τις δυσκολίες και παρά την αβεβαιότητα σε διεθνές επίπεδο. Για σκεφτείτε το λίγο. Περάσαμε μια δεκαετία που ακούγαμε «μέτρα» και ασυναίσθητα βάζαμε το χέρι στην τσέπη. Από το 2019, τα μέτρα που ανακοινώνονται μεταφράζονται σε ελαφρύνσεις για τους πολίτες. Μικρές; Μεγάλες; Είναι ελαφρύνσεις και όχι βάρη. Και, στο τέλος της ημέρας, αυτό θα καταγραφεί ως μια σημαντική κατάκτηση των θητειών Μητσοτάκη – ιδίως καθώς κοντοζυγώνει η ώρα που θα μετριέται ξανά με τον προκάτοχό του και με κάτι μαθητευόμενους μάγους. Τώρα, για την ουσία των μέτρων, τα έχετε διαβάσει αναλυτικά από χθες το μεσημέρι, οπότε δεν χρειάζεται να σας τα αναλύσω, αφού δεν με λες και από τους καλύτερους του είδους σε τέτοιες αναλύσεις. Θα σταθώ μόνο σε ένα από αυτά – και θα έλεγα ότι πρόκειται για εκείνο που απασχόλησε λιγότερο το σινάφι μας. Και αναφέρομαι στις 72 δόσεις για οφειλές προ του 2023. Για όποιον συνομιλεί με την αγορά, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια μεγάλη «ανάσα», που αφορά ανθρώπους που πράγματι ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία να ξεχρεώσουν με μια βιώσιμη ρύθμιση, και όχι τους λεγόμενους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Αυτό, άλλωστε, τόνισαν στην εξειδίκευση των μέτρων τόσο ο υπουργός Πιερρακάκης όσο και οι υφυπουργοί του. Μάλιστα, ο «τσάρος» της Οικονομίας αναφέρθηκε σε «χιλιάδες μικρομεσαίους που θέλουν να είναι συνεπείς, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι σε εκκρεμότητες οι οποίες δεν αντανακλούν τη σημερινή τους δυνατότητα». Όπως εξήγησε, «δική μας ευθύνη είναι να δημιουργούμε χώρο επανεκκίνησης. Δική μας ευθύνη είναι να παρέχουμε εργαλεία πραγματικής διευκόλυνσης». Και αυτό, ναι, είναι ένα πραγματικό μήνυμα, προς την πραγματική αγορά, ότι το κράτος είναι δίπλα σε αυτούς που θέλουν να γίνουν ξανά συνεπείς.
Το καρδιογράφημα των δημοσκοπήσεων
Είναι γνωστό ότι το Μαξίμου εδώ και χρόνια μετρά σε real time χρόνο την απήχηση που έχουν στον κόσμο σημαντικές αποφάσεις, όπως η χθεσινή με την ανακοίνωση των μέτρων. Εξ όσων πληροφορήθηκα, τόσο στα social media όσο και στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, προέκυπτε μια ανάκαμψη του κυβερνώντος κόμματος, το οποίο στα δείγματα της Δευτέρας έχανε 3%-4%, σε σχέση με τις έρευνες προ του Πάσχα. Με αυτά και κάτι άλλα, σε λίγο θα πιστέψω ότι εκτός από τον Ύψιστο το βράδυ της Ανάστασης, κάτι κέρδισε από το αναστάσιμο πνεύμα και ο δικός μας, που, αν και κοινός θνητός (και αναφέρομαι στον πρόεδρο Μητσοτάκη), έχει αποδείξει ότι είναι κάτι σαν αυτό που λέμε εφτάψυχος. Και δεν το γράφω τυχαία, αφού επτά χρόνια στο Μαξίμου, επτά ψυχές και επτά Αναστάσεις. Λέτε να έχει επικοινωνία με τον Ύψιστο και να μας την κρύβει για να μην τον ματιάσουμε; Ωστόσο, και επ’ αυτού (του ματιάσματος) έχει μεριμνήσει η Εκκλησία, εντάσσοντας στα πολλά και την ευχή της βασκανίας.
! Με την ευκαιρία, να σας πω ότι στις δημοσκοπήσεις που θα δουν το φως της δημοσιότητας εκτινάσσονται δύο δείκτες. Αυτός της ακρίβειας και ο άλλος της διαφθοράς, ενώ για πρώτη φορά κάτι περίεργο βλέπουν οι δημοσκόποι σε σχέση με το Κράτος Δικαίου, που δεν πιστεύουν ότι είναι και τόσο δίκαιο επί της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Προφανώς προτιμούσαν το προηγούμενο, με τον Παπαγγελόπουλο και τη Θάνου, συν το άλλο που ονειρευόταν η αδερφή του Τσίπρα.
Μητσοτάκης – αντάρτες, σημειώσατε 1
Τελικά, πολύ κακό για το τίποτα αποδείχτηκε η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή για την άρση ασυλίας των «γαλάζιων» βουλευτών. Μπορεί επί δύο εβδομάδες συνάδελφοί τους να διακήρυσσαν τις αμφιβολίες τους (ου μην και τις αντιρρήσεις τους), αλλά την κρίσιμη ώρα επικράτησε η λογική – και, σε τελική ανάλυση, η επιθυμία των άμεσα ενδιαφερόμενων. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, όμως, για ακόμα μια φορά οι αντάρτες της ΝΔ έμειναν στα… λόγια. Και, εδώ που τα λέμε, όσα δίκια και αν είχαν επί της ουσίας (που νομίζω ότι και ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος θα υπερθεμάτιζε), δεν τόλμησαν να βάλουν τις αντιπολιτευτικές τους ορέξεις πάνω από το πολιτικό επιχείρημα ότι δεν πρέπει να μείνει καμία σκιά – ακόμα και σε αυτές τις νομικά αστείες κατηγορίες. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ουσία είναι ότι για ακόμα μια φορά ο Μητσοτάκης κράτησε την κοινοβουλευτική του ομάδα «εντός γραμμής». Και, μια και δεν ξεκίνησε ο ίδιος να αμφισβητεί το αρραγές της γαλάζιας παράταξης, είναι κι αυτό μια νίκη – και, αντίστοιχα, μια ήττα των ανταρτών.
Πανηγυρίζουν για την καταστολή των ανταρτών
Για άλλη μια φορά αποδέχθηκε ότι η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, σε αντίθεση με την ήττα, που είναι πεντάρφανη. Με το που τελείωσε η ψηφοφορία, με εξαίρεση τον Σκέρτσο και τον Πίνατ, όλοι οι υπόλοιποι διεκδικούσαν μερίδιο από την πίτα της επιτυχίας, που κατέστειλε τις ορέξεις των γαλάζιων ανταρτών. Ωστόσο, από τη στιγμή που οι εμπλεκόμενοι βουλευτές ζήτησαν την άρση της ασυλίας τους, θα αποτελούσε κάτι σαν παραδοξότητα να βρεθούν συνάδελφοί τους που να πάνε κόντρα στη συγκεκριμένη επιθυμία. Οπότε, αν έχει έναν πατέρα η χθεσινή κοινοβουλευτική νίκη της κυβέρνησης, αυτός δεν είναι άλλος από τον Μητσοτάκη, που κατάφερε να πείσει τους 13 βουλευτές να αιτηθούν από μόνοι τους την άρση της ασυλίας τους.
Η άποψη Πιερρακάκη για τις πρόωρες
Με αφορμή το ομολογουμένως αξιοπρόσεκτο πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε χθες ο πρόεδρος Μητσοτάκης, θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει πριν από το Πάσχα ένας κοινός φίλος που έχω με τον υπουργό Πιερρακάκη. Σύμφωνα με τον κοινό φίλο, εκτός από τον υπουργό Σκέρτσο και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Στουρνάρα, αρνητικός και δη σφόδρα στο σενάριο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες υπήρξε (και εξακολουθεί να υπάρχει, ως αντίθετη άποψη εννοώ) ο υπουργός Οικονομικών. Δεδομένου ότι ο τελευταίος γνωρίζει, και δη από πρώτο χέρι, το τι μας έρχεται, είμαι κάτι περισσότερο από σίγουρος ότι η διαφωνία του συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την προστασία του συνονόματού του, Κυριάκου του Μαξίμου.
Οι λάθος διαρροές Λιβάνιου για το εκλογικό σύστημα
Στις αρχές της εβδομάδας σάς έγραφα ότι τη στιγμή που «βράζει» η Κοινοβουλευτική Ομάδα, μόνο λάθος είναι οι διαρροές που γίνονται στα media, σε σχέση με κάτι ουτοπικά σχέδια που έχουν γίνει από τον υπουργό Σκέρτσο και τον άλλο τον φίλο μου, τον Λιβάνιο, σε σχέση με τον τρόπο εκλογής των βουλευτών, την αλλαγή των εκλογικών περιφερειών και φυσικά το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και υπουργού. Και είναι λάθος η σχετική κουβέντα, αφού εκτός των άλλων είναι σαν να ρίχνει αλάτι στην πληγή που έχει ανοίξει στους κόλπους των βουλευτών η ιστορία με τις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Επειδή μου προξένησε μια κάποια εντύπωση το «άκυρο» της χρονικής συγκυρίας, έψαξα κι έμαθα ότι ο εμπνευστής της επίμαχης διαρροής ήταν ο υπουργός Λιβάνιος, θεωρώντας ότι μια τέτοια συζήτηση θα επισκίαζε όλα τα άλλα που συζητάμε και… κοστίζουν δημοσκοπικά στη ΝΔ.
«Κίνημα» κατά Σκέρτσου
Από αίσθηση και τίποτα περισσότερο, δεδομένου ότι δεν διαθέτω το προνόμιο να συνομιλώ από το περασμένο καλοκαίρι (σε λίγο χρονίζω) με την κεντρική κυβέρνηση, έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι πυκνώνουν τα εσωκομματικά σύννεφα κατά του υπουργού Σκέρτσου. Και αυτό συμβαίνει γιατί ενώ έχουν περάσει επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη και δέκα από την ημέρα που άρχισε να υπάρχει το Κίνημα των «Kyriakistas», δεν κατέστη δυνατόν αυτά τα παλιά μυαλά της ΝΔ να αντιληφθούν την γοητεία του νεομητσοτακισμού, που εκφράζεται κυρίως από τους Σκέρτσο, Κοντογιώργη, Χαραλαμπογιάννη και ενίοτε από τον Φλωρίδη. Η παλιά ΝΔ όχι μόνο δεν κλονίστηκε, αλλά δείχνει έτοιμη να αντεπιτεθεί. Όπως έκανε επί Καραμανλή (του Βούδα της Ραφήνας), όταν άρχισε να την πέφτει μαζικά στον Ρουσόπουλο, όταν αντιλήφθηκαν ότι οι υπερεξουσίες που του είχαν δοθεί κινδύνευαν να αλλοιώσουν το DNA της παράταξης. Αν έγινε ό,τι έγινε με τον κατά κοινή παραδοχή συμπαθή Ρουσόπουλο, είναι περιττό να σας προβλέψω τι αναμένω να γίνει με τον αντιπαθή Σκέρτσο.
Στο αστερισμό της Βουλής
Ξόδεψα δύο (περίπου) ώρες από τη ζωή μου για να παρακολουθήσω τη συνεδρίαση της Βουλής, όπου και αποφασίστηκαν, όπως αναμενόταν, οι άρσεις ασυλίας των βουλευτών που συμπεριλαμβάνονται στη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Αν δεν είχα διαβάσει την επίμαχη δικογραφία, δεν σας κρύβω ότι θα πίστευα ότι έβλεπα μια ΑΙ συνεδρίαση της Βουλής. Και αυτό γιατί δεν βρήκα (στην κυριολεξία) ούτε μισό ενοχοποιητικό στοιχείο που να δικαιολογεί την όλη συζήτηση και συνάμα το πολιτικό νταβαντούρι. Απεναντίας, κατάλαβα ότι μάλλον θα έπρεπε η Επιτροπή Δεοντολογίας να έχει απορρίψει και δη με το «καλημέρα» το αίτημα για τις άρσεις της ασυλίας των βουλευτών. Όχι τίποτε άλλο, εν προκειμένω αν υπάρχει κάτι που μπορεί να ενοχοποιήσει τους εμπλεκόμενους, είναι η καλή τους η καρδιά. Όμως, αν ξεκινήσουμε να δικάζουμε τα αισθήματα και κυρίως τα συναισθήματα που κατακλύζουν κατά καιρούς (και αναφέρομαι στα παλιά τα χρόνια) την ταλαιπωρημένη καρδιά μου, τότε φοβάμαι ότι δεν θα γλιτώσω τα ισόβια!
Η τρίτη δικογραφία με «πρωταγωνιστή» τον Γεωργαντά
Θυμάστε που σας έγραφα πριν από κάμποσες μέρες ότι θα είχε μεγάλη πλάκα να βλέπαμε τον αντιπρόεδρο της Βουλής, Γεωργαντά, να προεδρεύει της συνεδρίασης επί της άρσης των ασυλιών των 13 γαλάζιων βουλευτών; Αν και δεν είμαι προφήτης, ούτε και έχω τα φόντα να γίνω, έπεσα μέσα και με το παραπάνω. Την ώρα που έβλεπα τον Κιλκισιώτη πολιτικό να προεδρεύει του Κοινοβουλίου, επανέφερα στη μνήμη μου μια πληροφορία που αλίευσα μόλις χθες, σύμφωνα με την οποία η τρίτη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ περιλαμβάνει (μεταξύ των άλλων) και το ονοματεπώνυμο του Γιώργου Γεωργαντά. Αυτό σημαίνει ότι στην επόμενη αντίστοιχη συνεδρίαση της Βουλής, ακόμη και να το επιθυμεί, δεν θα έχει τη χαρά να προεδρεύσει του σώματος.
Φήμες και για Σαμαρά
Αν και αυτές τις μέρες κυκλοφορούν διάφορα… φίδια σε επίπεδο πληροφοριών, σπεύδω να σας πω ότι στο πλαίσιο της ονοματολογίας σε σχέση με τα πρόσωπα που περιέχονται στις επόμενες δικογραφίες, έφτασε στα αυτιά μου και μια πληροφορία, που θέλει ανάμεσα στα πολλά (ονόματα) να συμπεριλαμβάνεται κι αυτό του προέδρου Σαμαρά. Χωρίς να μπορώ να τσεκάρω τη σχετική φημολογία, δεν σας κρύβω ότι δεν θα με εξέπληττε μια τέτοια εξέλιξη, αφού αν υπήρχε πρωτάθλημα στο ρουσφέτι, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να βρεθεί εν ζωή αντίπαλος για να το διεκδικήσει απέναντι στον Μεσσήνιο πολιτικό. Είναι σαν να αποφασίσει να ανταγωνιστεί στο μπάσκετ ο Κουρτάκης τον Αντετοκούνμπο.
Το όνομα Καραμανλής και η στοχοποίηση
Άκουγα τον Καραμανλή από το βήμα της Βουλής να λέει ότι «κρίνομαι γιατί φέρω το συγκεκριμένο επώνυμο». Χωρίς να έχω κάποιον ιδιαίτερο λόγο να υπερασπιστώ των άνδρα, άλλωστε, όπως μαθαίνω, έχει έναν από τους καλύτερους ποινικολόγους της πιάτσας, τον Πολυχρόνη Τσιρίδη, δεν σας κρύβω ότι είμαι πεπεισμένος ότι αν τον Καραμανλή τον έλεγαν Φιτσιμπίρδουλα, δεν θα ασχολούνταν κανείς, ούτε φυσικά και η Παπανδρέου, μαζί του. Επειδή όμως φέρει το βαρύ πολιτικό όνομα, έχει στοχοποιηθεί και με το παραπάνω ο άνθρωπος, αφού, εδώ που τα λέμε, τελικός στόχος είναι η ΝΔ, το κόμμα που ίδρυσε ο μπάρμπας του.
Η πίεση της Κοβέσι στους ελληνικούς θεσμούς
Όταν άκουσα το πρωί τις δηλώσεις της Λάουρα Κοβέσι στον προθάλαμο του υπουργείου Δικαιοσύνης, δεν σας κρύβω ότι κόντεψα να πέσω από την καρέκλα μου. Η Ευρωπαία εισαγγελέας τόνισε ότι «υπάρχει αρκετός θόρυβος γύρω από τις υποθέσεις μας, θα εξηγήσουμε πολλά περισσότερα αύριο». Πού; Μα, στο… Delphi Forum του φίλου μου του Τσομώκου! Με απλά λόγια, η επικεφαλής ενός δικαστικού θεσμού θα μιλήσει όχι σε μια θεσμική συνέντευξη Τύπου, αλλά σε μια ιδιωτική εκδήλωση για ανοιχτές δικαστικές υποθέσεις – ενδεχομένως ακόμα και για πολιτικά πρόσωπα. Πραγματικά, θέλω να ρωτήσω κάποιον από αυτούς τους προοδευτικούς ανησυχούντες για το Κράτος Δικαίου. Αυτό είναι που ονειρεύονται για την απόδοση Δικαιοσύνης στην Ελλάδα; Γιατί αν είναι έτσι, να φέρουμε τη συντρόφισσα Λάουρα το καλοκαίρι στο ΟΑΚΑ να ανοίξει τη συναυλία της Άννας Βίσση, να την ακούσουν και περισσότεροι. Συγγνώμη, αλλά αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Βασικά διορθώνω, είναι παραπάνω από σοβαρά – είναι επικίνδυνα. Μην παρεξηγηθώ, ο φίλος μου ο Τσομώκος μια χαρά έπραξε που κάλεσε την Ευρωπαία εισαγγελέα να μιλήσει για την πίεση στους θεσμούς. Όμως μάλλον η φίλη μας η Λάουρα κατάλαβε το αντίθετο: Ότι τη φώναξαν για να βάλει πίεση σε άλλους (ελληνικούς) θεσμούς.
Ο Άρειος Πάγος ανανεώνει τους Ευρωπαίους εισαγγελείς
Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει μπόλικη συζήτηση σε σχέση με την ανανέωση της θητείας των Ευρωπαίων εισαγγελέων. Με αφορμή τη συνάντηση του υπουργού Φλωρίδη με τη Ρουμάνα Κοβέσι, προσπάθησα να μάθω τι προβλέπεται να γίνει με την τριάδα των εν Ελλάδι εισαγγελικών λειτουργών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αυτό που προκύπτει είναι ότι οι συμμετέχοντες στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου μετά τα όσα έχουν διαδραματιστεί φαίνεται να τρομάζουν στην προοπτική να μην προχωρήσουν στην ανανέωση της θητείας της Πόπης Παπανδρέου και των συνεργατών της. Φυσικά, υπάρχει και μια άποψη, που προφανώς δεν είναι για πέταμα, σύμφωνα με την οποία η θητεία των Ευρωπαίων εισαγγελέων θα ανανεωθεί για μόλις έξι μήνες, διάστημα που κρίνεται επαρκές για την ολοκλήρωση της εισαγγελικής έρευνας που αφορά την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Επί της ουσίας οι ανώτατοι δικαστές αναζητούν τρόπο προκειμένου να μην τους «χρεώσει» η κοινή γνώμη ότι διακόπτουν τη θητεία σε εισαγγελικούς λειτουργούς, ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η έρευνά τους για μια υπόθεση έντονου δημόσιου ενδιαφέροντος.
Παραμένει (;) ο Βάρρας στο Μαξίμου
Προσπάθησα να μάθω λεπτομέρειες για τον πρόεδρο των γεωτεχνικών που προαναγγέλλει έξι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Σύμφωνα λοιπόν με τα όσα μάζεψα, ο εν λόγω προέρχεται από τα σπλάχνα της ΝΔ και διατηρεί εξαιρετικές (αν κατάλαβα) σχέσεις με τον πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και νυν σύμβουλο του προέδρου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Βάρρα. Και επειδή το ένα φέρνει το άλλο, ψάχνοντας έμαθα ότι ο τελευταίος εξακολουθεί και παραμένει σύμβουλος του πρωθυπουργού. Κάτι τέτοια άκουγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου η Αργυρώ και έλεγε «τα ύστερα του κόσμου, παιδάκι μου». Εν προκειμένω θα μπορούσε τα ταιριάξει και το άλλο που λένε στο χωριό μου, σε σχέση με «τα στερνά, που τιμούν τα πρώτα».
Το Tetra (του Λαβράνου) και η αγωνία των αξιωματικών
Διάβασα το ρεπορτάζ του Γιάννη Σουλιώτη στην «Καθημερινή» σχετικά με τα προβλήματα που έχει το Tetra του Λαβράνου. Με αφορμή το επίμαχο κείμενο, ανέσυρα στη μνήμη μου κάτι πληροφορίες που συνδέονται με την αγωνία κάτι αξιωματικών της Κατεχάκη, που έχουν κάθε λόγο (και οι αξιωματικοί και οι αγωνίες τους) να θέλουν εδώ και τώρα έναν fast track διαγωνισμό σε σχέση με την προμήθεια ενός νέου συστήματος ενδοσυνεννόησης στα περιπολικά. Μάλιστα, αν κατάλαβα καλά, η αγωνία έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική, από τη στιγμή που οι αξιωματικοί έμαθαν ότι ετοιμάζεται από την κυβέρνηση ένας διαγωνισμός-μαμούθ για την προμήθεια ενός ενιαίου συστήματος ενδοσυνεννόησης μεταξύ Αστυνομίας, Πυροσβεστικής και Λιμενικού. Προφανώς, οι αστυνομικοί, έχοντας την αγωνία τους, δεν μπορούν να περιμένουν το ενιαίο και διεκδικούν κάτι πιο μίνι για την ΕΛΑΣ.
Το μάθημα του Ράμα
Το ότι η στήλη δεν τρέφει τα καλύτερα των συναισθημάτων (πολιτικά πάντα) για τον Έντι Ράμα οι τακτικοί αναγνώστες πιθανότατα το γνωρίζετε. Ωστόσο, είναι αξιέπαινη η συγγνώμη που ζήτησε χθες από τον πρόεδρο Μητσοτάκη για την… πλημμελώς επίσημη αμφίεσή του. Ο Αλβανός πρωθυπουργός, μάλιστα, δεν έψαξε την παραμικρή δικαιολογία, λέγοντας ότι «δεν περίμενα τέτοια υποδοχή». Ζήτησε, μάλιστα, από εμάς, τα «κακά» ΜΜΕ, να μην το εκλάβουμε διαφορετικά, «παρά μόνο ως έλλειψη καλής ενημέρωσης από το πρωτόκολλό μου». Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Για να συγκρίνετε τη συμπεριφορά του Ράμα με το ύφος που πουλούσαν το 2015 εντός και εκτός της χώρας διάφοροι προοδευτικοί σωτήρες, ντυμένοι σαν (ή καλύτερα ως) παλιάτσοι. Με την ευκαιρία, να παρατηρήσω ότι οι υπηρεσίες rebranding προς τον οσονούπω πρόεδρο Τσίπρα είτε δεν είχαν ενδυματολογικό σκέλος είτε, όπως και το πολιτικό, δεν άλλαξαν ιδιαίτερα το αρχικό «προϊόν».
! Να διαβάσουν τη δήλωση Ράμα και στο ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο γιατί τους έχει πιάσει στη Χαριλάου Τρικούπη η αγάπη για εκείνους που τους έβριζαν πριν από δέκα χρόνια, αλλά κυρίως μπας και μάθουν εκεί στην προεδρική φρουρά του Νίκου Ανδρουλάκη πώς απευθύνονται οι σοβαροί πολιτικοί σε δημοσιογράφους, ακόμα και όταν αντιμετωπίζονται (οι πολιτικοί) εχθρικά.
Η ετοιμόλογη ευπρέπεια Μητσοτάκη
Όλα τα παραπάνω για τον Αλβανό πρωθυπουργό τα είπα και το πρωί στη θεία μου από τα Χανιά, που μόλις είδε τον σύντροφο Έντι ντυμένο… Γιάνη, μου τηλεφώνησε έξαλλη. «Σαν τον ανεπρόκοπο τον μπάρμπα σου, που είχε ένα μεσοφόρι πλύνε βάλε και ένα ζευγάρι παπούτσια με κάτι πόρους (σ.σ. τρύπες), λες και του ρίχνανε μπαλωθιές στα Ζωνιανά. Δεν είχα πού να τον κυκλοφορήσω έτσι ασουλούπωτο», ξέσπασε η 86χρονη Χανιώτισσα. Αφού, όμως, της μετέφρασα την «απολογία» του Ράμα, η θεία μου άρχισε να μαλακώνει κάπως. Εν τέλει πείστηκε ολοκληρωτικά όταν άκουσε την απάντηση του λατρεμένου της Κυριάκου προς τον σύντροφο Έντι: «Αναγνωρίζουμε ότι είσαι πάντα πολύ εφευρετικός όσον αφορά τον τρόπο που ντύνεσαι, και μας αρέσει αυτό», ήταν η ατάκα του πρωθυπουργού, που αν μη τι άλλο έδειξε όχι μόνο ευπρέπεια, αλλά και συνδυασμό αντανακλαστικών και χιούμορ, ώστε να βγάλει τον καλεσμένο του από τη δύσκολη θέση. Δεν λέω ότι με τη στάση του ο αρχηγός Κυριάκος θα λύσει τα προβλήματα της χώρας με την Αλβανία, αλλά σίγουρα μια καλή φιλοξενία βοηθά στο να υπάρχουν καλύτεροι δίαυλοι επικοινωνίας. Ειδικά, λοιπόν, μια κυβέρνηση που κατά γενική ομολογία τα πάει καλά στα «μεγάλα» της εξωτερικής πολιτικής, έχει κάθε λόγο να φροντίζει και τα «μικρά» των διεθνών σχέσεων.
Νέος δικηγόρος στις υπηρεσίες του Ντίλιαν
Από μια καλή σχετικώς πηγή πληροφορήθηκα ότι εσχάτως ο Ταλ Ντίλιαν του Predator προσέλαβε καινούργιο δικηγόρο, εν όψει των επικείμενων εξελίξεων στο θέμα των υποκλοπών. Όπως έμαθα, ο Ισραηλινός επιχειρηματίας (που καταδικάστηκε σε 126 χρόνια φυλάκιση) ξεκίνησε συνεργασία με τον διαπρεπή Αθηναίο ποινικολόγο και καθηγητή Ηλία Αναγνωστόπουλο, με τον οποίο θα κάνει όλα τα επόμενα βήματα.
Ο Λαζόπουλος και η κατάθεση για Μητσοτάκη
Και μια και το ‘φερε η κουβέντα για τις υποκλοπές, βλέποντας ένα διαφημιστικό για μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Λάκης Λαζόπουλος, δεν ξέρω πώς πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι όταν με το καλό θα κληθεί να καταθέσει ο γνωστός ηθοποιός, μπορεί να μνημονεύσει προσωπικά τον πρόεδρο Μητσοτάκη, που αποδεδειγμένα δεν αγαπά καθόλου. Για να είμαι ειλικρινής, σκέφτηκα ότι, με δεδομένο ότι ήδη έχει προαναγγείλει κάποιες ενέργειες ο Λαζόπουλος, θα ήταν μια καλή ευκαιρία για τον ίδιο (τον Λαζόπουλο) να καταθέσει στον εισαγγελέα το όνομα Μητσοτάκης, ακολούθως να ενεργοποιηθεί το άρθρο 86, μετά να διαβιβαστεί αμελλητί η δικογραφία στη Βουλή και κάπου εκεί να ζητηθεί η άρση της ασυλίας του πρωθυπουργού. Και μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν σχετικώς μακρινά, ωστόσο θέλω να με πιστέψετε ότι δεν είναι και τόσο.
Μια απάντηση στον Ανδρουλάκη
Εκεί που είχα κλείσει τη στήλη μου όμορφα και ωραία, με κάλεσε ένας φίλος να με ρωτήσει πώς μου φάνηκε η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος Ανδρουλάκης από το OPEN του Ιβάν σε όσα έχω γράψει τις δύο τελευταίες ημέρες. Όταν απόρησα, ο φίλος μού εξήγησε ότι μπορεί να μην απάντησε σε εμένα προσωπικά, αλλά αναφέρθηκε στην «επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη προς τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο». Ο κραταιός Νικόλας, που λέτε, απάντησε με ερώτηση. «Τότε ζήτησε κανείς προανακριτική; Όχι μόνο δεν ζήτησε προανακριτική, αλλά και οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ και οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας πανηγυρίζουν που έχουμε δύο υποβρύχια που προστατεύουν τον ελληνικό λαό». Ας τα πάρουμε, λοιπόν, από την αρχή: Κανείς δεν επιτέθηκε στον πρόεδρο Βαγγέλη – τουλάχιστον, όχι γι’ αυτό το θέμα. Σχολιάσαμε ότι μια χαρά το 2014 το ΠΑΣΟΚ έβαζε στο στόχαστρο την ίδια εισαγγελέα που σήμερα καμώνεται ότι προστατεύει απέναντι στην ασυδοσία της δεξιάς. Επειδή, όμως, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης ρώτησε αν ζήτησε κανείς προανακριτική, να του απαντήσω: Ναι, η όψιμη φίλη του Ζωή Κωνσταντοπούλου, αυτή με την οποία συνυπογράφει προτάσεις μομφής. Γιατί δεν έγινε προανακριτική; Γιατί η δικογραφία έφτασε στη Βουλή λίγες ώρες αφότου είχαν λήξει οι εργασίες της δεύτερης μετά τις εκλογές συνόδου της Βουλής – άρα είχε παρέλθει η εκ του Συντάγματος αποσβεστική προθεσμία. Αυτά τα κατήγγειλε τότε η νυν πρόεδρος της Πλεύσης. Επειδή, όμως, εγώ δεν υπήρξα ποτέ φίλος της (σε αντίθεση με τον κραταιό Νικόλα), δεν υιοθετώ τις κατηγορίες της ότι ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης είχε στο συρτάρι του τη δικογραφία για πάνω από έναν μήνα. Ρωτώ όμως: Αν αυτό συνέβαινε σήμερα, πόσες καταγγελίες για συγκάλυψη θα εκτόξευε η «προεδρική φρουρά» και πόσες προτάσεις μομφής θα συνυπέγραφε με χέρια και με πόδια το ΠΑΣΟΚ παρέα με τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πλεύση; Η απάντηση, προφανής. Ας αφήσει, λοιπόν, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης τα σοφίσματα και ας απαντήσει επί της ουσίας αν το 2014 (που ήταν γραμματέας του κόμματος, μην ξεχνάμε) το κόμμα του έκανε καλά που ζητούσε την πειθαρχική δίωξη της Πόπης Παπανδρέου.
Η αποκάλυψη της στήλης, ο Άδωνις και οι «αποκαλυπτές»
Με αφορμή τα παραπάνω, σκέφτηκα ότι η επόμενη δουλειά που οραματίζομαι να κάνω σε αυτόν τον μάταιο κόσμο είναι είτε να βρω έναν καναλάρχη να με πληρώνει για να λέω την άποψή μου (ανεξάρτητα από το αν έχω ή όχι) ή να βρω μια στήλη (όπως το Big Mouth) για να την αντιγράφω. Τα αναφέρω αυτά γιατί έχω εξοργιστεί (με την καλή έννοια) από το γεγονός ότι εκτός από τον Άδωνι, που έστω και με καθυστέρηση αποκάλυψε στην πρωινή εκπομπή του Action ότι αλίευσε από εδώ την επίμαχη πληροφορία, όλοι οι υπόλοιποι έκαναν σαν να την είχαν κληρονομήσει (την είδηση) από τον μπαμπά τους. Αντιλαμβάνομαι ότι η αντιγραφή είναι πιο εύκολη δουλειά από το ρεπορτάζ. Μάλιστα, σταθερά και διαχρονικά ανήκω σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, ακόμη κι αυτή του να έχεις την αίσθηση ότι είσαι ή κάνεις τον δημοσιογράφο. Σε κάθε περίπτωση, επειδή δεν σκοπεύω στα γηρατειά μου να γίνω τηλεπερσόνα, θα αρκεστώ στα γήινα, αυτά που έμαθα από μικρός να κάνω. Να ψάχνω και να βρίσκω θεματάκια, όπως αυτό με τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά στην αντιμετώπιση της εισαγγελέως Παπανδρέου από το ΠΑΣΟΚ.
Ο άλαλος Βενιζέλος και η εισαγγελέας Παπανδρέου
Εκεί που λίγο έλειψε να κερδίσει σε εμφανίσεις τον φίλο μου τον Άδωνι, τις τελευταίες μέρες ο πρόεδρος Βενιζέλος εξαφανίστηκε από την πιάτσα. Και ενώ έκανε τη μία μετά την άλλη δήλωση για το Κράτος Δικαίου και τον Μητσοτάκη, από προχθές, που η στήλη αποκάλυψε την ιστορία με την Παπανδρέου (την εισαγγελέα) και τους εξοπλισμούς κάπου εκεί στο μακρινό ’14, ο παρ’ ολίγον Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάνει σαν να μην τον αφορά το θέμα. Επειδή, όμως, εκτός από έγκριτος νομικός, είναι και άμεσα ενδιαφερόμενος, όπως και να το κάνουμε, θα είχε ενδιαφέρον να ακούγαμε την άποψη του Μπένι, τόσο για την αποκάλυψη της στήλης όσο φυσικά και για τον τρόπο επιλογής των Ευρωπαίων εισαγγελέων. Εκτός κι αν δεν τον αφορά η Ευρώπη, έχοντας αποφασίσει να παίζει «τοπικό», μαζί με τον Σαμαρά και τον Καραμανλή, με μόνο στόχο την ανατροπή του Μητσοτάκη και τη συγκρότηση κυβέρνησης χωρίς τον Κυριάκο.
Οι ίδιοι και οι ίδιοι στα πάνελ του Τσίπρα
Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας την έχει βρει με τις παρουσιάσεις βιβλίων – μία με την «Ιθάκη», μία προχθές με το βιβλίο για τον Μπουτάρη. Σε λίγο θα ψάχνει βιβλία για να επαναφέρει στον… ίσιο δρόμο τους παραστρατημένους που παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, ποιοι έδωσαν το «παρών» στην προχθεσινή εκδήλωση για το βιβλίο; Μήπως η Όλγα Γεροβασίλη, μήπως ο Ζαχαριάδης, ο Τεμπονέρας, η Ξενογιαννακοπούλου, ο Θεοχαρόπουλος – όλοι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο υπομένουν να παραμένουν μέχρι ο αρχηγός να δώσει το σύνθημα «τους ζυγούς λύσατε»; Μήπως ο Συμεών Κεδίκογλου, που προανήγγειλε την προσχώρησή του στο υπό ίδρυση κόμμα; Μήπως ο βουλευτής Αχαΐας Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, που δηλώνει «Τσιπρικός», αλλά το σκέφτεται να αφήσει τη βουλευτική του έδρα; Το τελευταίο έχει ένα ενδιαφέρον, γιατί ήξερα πως ο Αλέξης είχε θέσει ως προϋπόθεση να παραιτηθούν από τη Βουλή όσοι τον ακολουθήσουν, όπως έκανε και εκείνος. Όμως τελευταία μπαίνει πολύ, μα πάρα πολύ νερό στο κρασί του, καθώς ούτε οι πιστοί του βουλευτές το επιθυμούν ούτε ο ίδιος ακούω ότι επιμένει. Τέλος πάντων, ένα έχω να πω. Βλέπω σιγά σιγά τους ταλαιπωρημένους ΣΥΡΙΖΑίους να επιστρέφουν άρον άρον στο μαντρί του πρώην και μελλοντικού αρχηγού. Γιατί καλά είναι τα βιβλία, καλή η επικοινωνιακή στήριξη που απολαμβάνει, αλλά το να στήσεις κόμμα με παρθενογένεση, κομματάκι δύσκολο.
Ο… κατά λάθος δεξιός Χαρδαλιάς και η απρέπεια του Αλέξη
Μπορεί ο Αλέξης να πέρασε στο εκλεκτό πάνθεον των δημοφιλών συγγραφέων, αλλά μερικές κακές συνήθειες δεν ξεχνιούνται. Είναι σαν κάποιος να μοχθεί για να αποδείξει ότι είναι το κάτι διαφορετικό, αλλά με μια απρέπεια να χύνει το γάλα από την καρδάρα. Αναφέρομαι σε ένα περιστατικό που έγινε κατά την παρουσίαση του βιβλίου για τον Μπουτάρη. Στο πάνελ ήταν δίπλα δίπλα ο Αλέξης με τον περιφερειάρχη Χαρδαλιά. Κάποια στιγμή, αστειευόμενος, του είπε «εσύ κατά λάθος έγινες δεξιός». Τι άκομψο αστείο ήταν αυτό; Και ποια βαθύτερη αντίληψη του συγγραφέα της «Ιθάκης» είναι ριζωμένη μέσα του, που θεωρεί ότι ένας δεξιός δεν μπορεί να είναι νορμάλ, να διαθέτει ανθρωπιά, να κάνει χιούμορ, να έχει οργανωτικές αρετές; Μια βαθιά διχαστική στιγμή, που έδειξε πως για τον Αλέξη μόνο οι αριστεροί, οι δικοί του, έχουν τα απαραίτητα προσόντα. Οι άλλοι, οι δεξιοί, αν ξεχωρίσουν, αυτό γίνεται κατά λάθος. Το «ή αυτοί ή εμείς» σε βερσιόν κακόγουστου χιούμορ.
Το πλεόνασμα βλάπτει σοβαρά την… ψυχραιμία στο ΠΑΣΟΚ
Το ΠΑΣΟΚ θα προτιμούσε να είχαμε πρωτογενές έλλειμμα για να πει μια καλή κουβέντα; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Απλώς διάβασα το σχόλιο για το πλεόνασμα, το οποίο επέτρεψε στην κυβέρνηση να πάρει έκτακτα μέτρα ανακούφισης εκατομμυρίων πολιτών. Όχι, γράψτε λάθος! Ο Μητσοτάκης το έκανε γιατί «ψάχνει απεγνωσμένα να βρει διέξοδο από το πολιτικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει, εξαγγέλλοντας μέτρα που θα χρηματοδοτηθούν από το δημοσιονομικό υπερπλεόνασμα». Η αλήθεια είναι πως χθες κυκλοφόρησε πολύ στην πιάτσα ότι ο Μητσοτάκης ρίχνει μισό δισ. όχι για να δώσει ανάσες στους πολίτες, αλλά για να αντιστρέψει τα νούμερα στις δημοσκοπήσεις, μετά την κάμψη που εμφανίζεται. Μήπως, όμως, είναι επιτυχία η καταγραφή πλεονάσματος 4,9%; Όχι, ξαναλέει το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας την άρνηση πλέον πιο συχνά από τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ. Το καλύτερο έρχεται: «Τα πρωτογενή υπερπλεονάσματα-μαμούθ, όπως το 4,9% του ΑΕΠ -πολύ πάνω από τον στόχο του 3,7% για το 2025, που επιβεβαίωσε η Eurostat- δεν συνιστούν κυβερνητική επιτυχία», διαβάζω στην ανακοίνωση του Περισσού – συγγνώμη, της Χαριλάου Τρικούπη. Δηλαδή αν ήταν 3,7% θα ήταν κυβερνητική επιτυχία; Μα και τότε θα ήταν αποτέλεσμα της «υπερφορολόγησης», της «αφαίμαξης» των πολιτών, αυτά δηλαδή που λένε ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες εν δυνάμει συμμαχικές δυνάμεις. Και στο καρφί και στο πέταλο το ΠΑΣΟΚ και ό,τι κάτσει. Και στο τέλος ας μας πει καθαρά. Είναι υπέρ της δέσμευσης της χώρας μας απέναντι στην ΕΕ για πρωτογενή πλεονάσματα ή όχι;
