Ο Μητσοτάκης και οι τοξικοί της πολιτικής
Εμφανώς επηρεασμένη από τη χθεσινή δυσάρεστη εξέλιξη με τον στενό συνεργάτη του, Γιώργο Μυλωνάκη, εκτιμώ ότι θα είναι η σημερινή εμφάνιση του πρωθυπουργού στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου. Επειδή προσπάθησα να κάνω λίγο ρεπορτάζ, κατάλαβα ότι ο αρχηγός Κυριάκος σκοπεύει να καταγγείλει ονομαστικά τους διαχρονικούς «δολοφόνους χαρακτήρων», οι οποίοι εν πολλοίς απολαμβάνουν της στήριξης και κυρίως της αμέριστης συμπαράστασης των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Κι όταν γράφω ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης δείχνει αποφασισμένος να μιλήσει με ονοματεπώνυμα, το εννοώ και φυσικά αναφέρομαι εκτός των άλλων «δολοφόνων» και σε αυτούς που κάνουν καριέρα στον χώρο των media. Ταυτόχρονα, θα επιρρίψει, όπως μου είπαν, ευθύνες για την καλλιέργεια της τοξικότητας, τόσο στον πρόεδρο Ανδρουλάκη όσο και στους αρχηγούς των άλλων κομμάτων, με πρώτη και καλύτερη τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ενδεχομένως σήμερα να δούμε έναν Μητσοτάκη που όμοιό του να μην έχουμε ξαναδεί από τη μέρα που ανέλαβε τα ηνία της ΝΔ. Εδώ που τα λέμε, και άργησε να κάνει αυτό που σκοπεύει να κάνει κατά τη σημερινή συζήτηση για το Κράτος Δικαίου.
Στο επίκεντρο η Συνταγματική Αναθεώρηση
Αν και η συζήτηση θα επικεντρωθεί, όπως όλα δείχνουν, στο θέμα των υποκλοπών, ο ίδιος ο πρόεδρος Μητσοτάκης, όπως μου λένε, έχει ετοιμάσει μια πιο θεσμική (βλέπετε, η θεσμικότητα στο μενού του Κυριάκου είναι όπως οι τηγανιτές πατάτες στο καθημερινό μου μενού) παρέμβαση, η οποία θα επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στις αλλαγές που θα προτείνει το κυβερνών κόμμα στη διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος. Αν κατάλαβα καλά, ο πρωθυπουργός σκοπεύει να μιλήσει για το κράτος που ονειρεύεται, όπου μέσα σε αυτό εξυπακούεται ότι συμπεριλαμβάνεται και το δίκαιο. Εκτός από την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, θα αναφερθεί και στην αλλαγή του τρόπου ανάδειξης στην ηγεσία της Δικαιοσύνης και άλλα τέτοια ωραία, από αυτά που ενθουσιάζουν τους «Ποταμίσιους» της κυβέρνησης.
Δύο σκέψεις για εκλογικό νόμο και ασυμβίβαστο
Και μια και αναφέρθηκα στους «Ποταμίσιους» και τους πρώην ΠΑΣΟΚους, που συμβουλεύουν τον αρχηγό Κυριάκο, να σας πω ότι στο εσωτερικό του Μαξίμου είχαν συγκροτηθεί δύο στρατόπεδα. Το ένα, των Νεοδημοκρατών (όχι και τόσο μεγάλο σε επίπεδο εκπροσώπησης), που αποθάρρυνε τον πρόεδρο Μητσοτάκη από το να κάνει (σήμερα) νύξη ενώπιον των βουλευτών του για το ασυμβίβαστο βουλευτή-υπουργού, την αλλαγή του εκλογικού νόμου, που θα επιφέρει μεταβολές μέχρι και στον αριθμό των βουλευτών, και κάτι άλλα πιο extreme με τις εκλογικές περιφέρειες-γίγας. Και, εδώ που τα λέμε, δεν είναι το κατάλληλο timing για να βγει και ενώπιον της (σχεδόν) εξεγερμένης ΚΟ, να λέει αυτά τα παλικαρίσια του Σκέρτσου. Ωστόσο, όπως σας έγραψα, τα στρατόπεδα είναι δύο, αφού εκτός από αυτό των Νεοδημοκρατών, υπάρχει και το άλλο, των «Σκέρτσων», που θεωρεί ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος για να επέλθει η σύγκρουση (έστω και στα λόγια) της νέας ΝΔ με την παλιά, ακόμη και σε επίπεδο συντηρητικής σκέψης. Είναι οι ίδιοι που προέτρεπαν τον πρόεδρο Μητσοτάκη να ψηφίσει για το καλό του τον νόμο για την ισότητα στον γάμο και που ύστερα από λίγο έλεγαν ότι θα κατέβαιναν (αν δεν ήταν υπουργοί) στις πλατείες για να διαδηλώσουν μαζί με τη χαροκαμένη Καρυστιανού. Επειδή η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο αρχηγός Κυριάκος ενθουσιάζεται από κάτι ιδέες που εισήγαγε στον πολιτικό στίβο ο συχωριανός μου Σταύρος Θεοδωράκης, όταν είχε αποφασίσει να μας «σώσει» ομαδικώς, καλό θα ήταν να σκεφτεί ότι εξακολουθεί να είναι πρόεδρος της ΝΔ κι ότι το «Ποτάμι» διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη.
Το τηλεφώνημα Ανδρουλάκη σε Νικήτα
Μόλις έγινε γνωστή η σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του υφυπουργού Μυλωνάκη, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης έσπευσε να τηλεφωνήσει στον πρόεδρο της Βουλής, για να του πει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα είχε πρόβλημα να μετατεθεί για δυο, τρεις μέρες αργότερα η σημερινή προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή. Ως όφειλε, ο Κακλαμάνης ενημέρωσε το Μαξίμου, με τον πρωθυπουργό να ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για να αναβληθεί η πολυσυζητημένη προ ημερησίας κουβέντα σε επίπεδο αρχηγών για το Κράτος Δικαίου.
Σοκαρισμένος ο Κυριάκος
Προφανώς, πίσω από το σκληρό πρόσωπο των πολιτικών υπάρχει και η ανθρώπινη πλευρά, αν κι αυτήν δεν τη δείχνουν συχνά (οι πολιτικοί). Αυτήν ακριβώς την πλευρά του προέδρου Μητσοτάκη είδαν όσοι τον έζησαν στο Μαξίμου, μετά το συμβάν με τον υφυπουργό Μυλωνάκη, αλλά και οι γιατροί που τον συνάντησαν στον «Ευαγγελισμό». Ο αρχηγός Κυριάκος, που έχει (και δεν την κρύβει) τεράστια αδυναμία στον επί χρόνια συνεργάτη του, πρέπει να σας πω ότι, εξ όσων με ενημέρωσαν κάτι καλές κυβερνητικές πηγές, ήταν σοκαρισμένος από τη δυσάρεστη εξέλιξη.
! Με αφορμή τα παραπάνω, να σας πω ότι σε αντίστοιχη κατάσταση βρισκόταν και η σύζυγος του πρωθυπουργού, Μαρέβα, η οποία απέδιδε (και όχι αδίκως, εδώ που τα λέμε) τη χθεσινή εξέλιξη στα άθλια χτυπήματα που δεχόταν από «φίλους» και εχθρούς ο Μυλωνάκης.
Πολύ αργά για δάκρυα
Είναι, νομίζω, η ώρα να σταματήσουμε τα μισόλογα και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη δεν είναι ένα ατυχές περιστατικό, αλλά μια εξέλιξη που θα ήταν έκπληξη αν δεν συνέβαινε. Εδώ και πολλούς μήνες η πολιτική αντιπαράθεση έχει εκτροχιαστεί σε μια λασπομαχία χωρίς κανόνες, χωρίς όρια. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και influencers των social media διακινούν κάθε πιθανή και απίθανη κατηγορία – με την αγαστή συνδρομή ενός ψηφιακού στρατού που αποτελείται από επώνυμους, αλλά κυρίως από ανώνυμα trolls. Βάλτε τα κάτω: Από την «ξυλολιάδα» μέχρι τη Βιολάντα και από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τους «Ροδόσταυρους» στην Κύπρο, ο δημόσιος διάλογος έχει εξελιχθεί σε έναν «βόθρο», όπου ο καθένας κατηγορεί όποιον θέλει, για ό,τι θέλει, παραποιώντας στοιχεία και γεγονότα. Και αν μέχρι χθες το «θύμα» ήταν η αλήθεια, πλέον ο κίνδυνος έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Με ανθρώπους οι οποίοι διασύρονται χωρίς τον παραμικρό ηθικό φραγμό. Και να με συγχωρούν οι διάφοροι «ευαίσθητοι», αλλά είναι πλέον πολύ αργά για δάκρυα. Πού βρίσκονταν όλοι αυτοί οι «ευαίσθητοι» όταν η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου Μαρινάκη άνοιξε τον δημόσιο διάλογο για την ανωνυμία στο Διαδίκτυο; Ήταν απέναντι. Πού είναι εξαφανισμένοι από τη Μεγάλη Πέμπτη, που κάθε σπίτι συζητάει (και επιδοκιμάζει) το φρένο στα social media για τους ανηλίκους; Πάλι απέναντι είναι – απλώς ντρέπονται να το πουν ανοιχτά, για να μην τους πάρουν οι γονείς «με τις πέτρες» (πολιτικά πάντα). Ε, τώρα, που ένας άνθρωπος έφτασε ένα βήμα πριν από τον θάνατο (και ακόμα δεν ξέρουμε αν και σε τι κατάσταση θα επανέλθει), όλοι οι «ευαίσθητοι» εκπλήσσονται. Αλλά τόσο καιρό είναι οι ίδιοι που είτε γέννησαν είτε ανέθρεψαν είτε ανέχτηκαν την τοξικότητα. Τώρα, όπως ήδη είπαμε, είναι πολύ αργά για δάκρυα…
Too little, too late
Ενώ ήδη από τις 10:30 το πρωί ήταν γνωστό ότι η κατάσταση του Γιώργου Μυλωνάκη ήταν παραπάνω από σοβαρή, έπρεπε να φτάσει αργά το μεσημέρι για να δεήσει το ΠΑΣΟΚ να διατυπώσει διά του εκπροσώπου Τσουκαλά τις ευχές για περαστικά στον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ. Είχαν μεσολαβήσει ορισμένες ώρες αμηχανίας, που και πάλι η αξιωματική αντιπολίτευση ανέβαζε μεν ανακοινώσεις, αλλά λιγότερες και ηπιότερες απ’ ό,τι συνήθως. Να με συγχωρείτε, αλλά αυτό στα Φαλάσαρνα το λέμε «too little, too late». Όπως το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την πρωτοβουλία του Νίκου Ανδρουλάκη να επικοινωνήσει με τον πρόεδρο Κακλαμάνη, προκειμένου να «προσφερθεί» να συναινέσει σε αναβολή της σημερινής συζήτησης, εφόσον ζητηθεί από την πλευρά του πρωθυπουργού. Αν ο κραταιός Νικόλας ήθελε όντως να διευκολύνει τη δύσκολη (από ανθρώπινη σκοπιά) κατάσταση, θα μπορούσε να ζητήσει ο ίδιος την αναβολή, αντί να δηλώνει απλώς πρόθεση να συναινέσει. Και πολύ ορθά ο πρόεδρος Μητσοτάκης ευχαρίστησε ευγενικά μεν, έδωσε ραντεβού για σήμερα στη Βουλή δε.
Ευκαιρία να ξανασυστηθούμε
Η περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη είναι μια ευκαιρία να ξανασυστηθούμε όλοι με όλους. Να μάθουμε ποια κόμματα και στελέχη της «δημοκρατικής παράταξης» καταδέχονται να συμπορευτούν με την Πλεύση Ελευθερίας. Να μάθουμε ποιοι επιστημονικοί σύλλογοι ανέχονται τα καμώματα της προέδρου Ζωής και των μιμητών της. Να μάθουμε ποιοι «ανησυχούντες πατριώτες» ανησυχούν πραγματικά για την πατρίδα και όχι για την πάρτη τους. Να μάθουμε ποιοι «ευαίσθητοι δημοσιολογούντες» έχουν καταλάβει ότι παίζουν το παιχνίδι διάφορων συμφερόντων. Να μάθουμε αν όλοι αυτοί οι προοδευτικοί «οργανικοί διανοούμενοι» νιώθουν άνετα να συναγελάζονται με ανώνυμα trolls. Και, μια και αρχίσαμε να γνωριζόμαστε, να μάθουμε ποια στελέχη της «γαλάζιας παράταξης» εξακολουθούν να νταραβερίζονται, έχοντας πρωτοφανή ασυλία, με διάφορους εκδότες «αποκαλυπτικών» εντύπων, που στοχοποιούν τον πρωθυπουργό μαζί με την οικογένεια και τους συνεργάτες του.
Η πίεση και η λάσπη εξόντωσαν τον Μυλωνάκη
Όπως θα έχετε διαπιστώσει, δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που χρωστούν καλά λόγια στους πολιτικούς. Κυρίως απεχθάνομαι όσους περιμένουν τους ισχυρούς να γονατίσουν για να ξεκινήσουν να τους την πέφτουν. Από μικρός επιλέγω να παλεύω με τους όρθιους, αδιαφορώντας για την όποια ισχύ τους. Με τον δοκιμαζόμενο Μυλωνάκη (που είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσει μία ακόμη μάχη) γνωρίστηκα εκεί κάπου στο ’15. Αυτό που ξεχώρισα στον άνδρα ήταν ότι παρά το γεγονός ότι έκανε πολιτική, απέφευγε το ψέμα. Αυτό με έκανε να χτίσω μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που παρά το γεγονός ότι σε κάποιες φάσεις διαταράχθηκε, ποτέ (μα ποτέ) δεν τέθηκε εν αμφιβόλω στον πυρήνα της. Αν κάτι επίσης διακρίνει τον δοκιμαζόμενο τις τελευταίες ώρες Μυλωνάκη, είναι η αφοσίωσή του στον άνθρωπο που τον εμπιστεύθηκε, που δεν είναι άλλος από τον Μητσοτάκη. Αυτό ακριβώς ήταν και το τίμημα που πλήρωσε με την ίδια του την υγεία. Κακά τα ψέματα, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ δέχτηκε τόνους λάσπης, εντός και εκτός ΝΔ, επειδή δεν συμβιβάστηκε με τα παράλογα «θέλω» και κυρίως με την πολιτική διαστροφή. Ο συναγωνιστής Μυλωνάκης, όντας αγνό και τίμιο παιδί, επί της ουσίας δεν άντεξε την πίεση και τις θηριωδίες κάτι λαθραίων, που τον στοχοποίησαν επειδή θέλησε να κάνει το προφανές και κυρίως αυτό που επιτάσσει ο νόμος. Επειδή πρόκειται για έναν μαχητή από μια φτωχογειτονιά του Πειραιά, είμαι σίγουρος ότι και από αυτήν τη μάχη (της ίδιας του της ζωής) θα βγει νικητής.
Διάψευση για Ούρσουλα
Την αντίδραση του εκπροσώπου Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα προκάλεσε, μεσημεριάτικα χθες, το χθεσινό σχόλιο της στήλης που αναφερόταν σε κάτι φήμες που θέλουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να σκέφτεται να εγκαταλείψει πρόωρα την προεδρία της Κομισιόν, προκειμένου να διεκδικήσει την Καγκελαρία της Γερμανίας. Αν και, εδώ που τα λέμε, θα ήταν κομματάκι δύσκολο να βγουν και να επιβεβαιώσουν το σχετικό σενάριο, και μόνο το εσπευσμένο της διάψευσης κάτι δείχνει. Σε κάθε περίπτωση, σπεύδω να αποδώσω τα όσα περιέχονται στη «χλιαρή», ομολογώ, διάψευση. «Σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η πρόεδρος Φον ντερ Λάιεν είναι πλήρως δεσμευμένη και αφοσιωμένη στα καθήκοντά της ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δεν είναι διαθέσιμη για άλλες θέσεις ή αξιώματα».
Σενάρια ανασχηματισμού εντός Μαΐου
Με δεδομένο (πλέον) ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης αποκηρύσσει τις πρόωρες εκλογές, στον κυβερνητικό ορίζοντα, έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος, και μάλιστα σημαντικό, το σενάριο ενός δομικού ανασχηματισμού, από αυτούς που δεν μας έχει συνηθίσει να κάνει ο σημερινός πρωθυπουργός. Παρ’ όλα αυτά, το συγκεκριμένο σενάριο έχει αρχίσει και παίζει για τα καλά, χωρίς ωστόσο να βάζω και στοίχημα ότι κάτι τέτοιο θα μας συμβεί μέσα στον Μάη. Άλλωστε, αν για κάτι ξεχωρίζει στο μυαλό μου ο αρχηγός Κυριάκος, είναι ότι είναι συνεπής στην ασυνέπειά του.
Η βιασύνη για τις άρσεις ασυλίας
Αντιλαμβάνομαι ότι τις τελευταίες μέρες σαν να σας έχω κουράσει με τα όσα γράφω για τον Φλωρίδη και τα θαυμαστά έργα του. Ωστόσο, τα κωμικοτραγικά που αποκαλύπτονται σε σχέση με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν με αφήνουν ν’ αγιάσω. Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να το πάρω αλλιώς (με την καλή έννοια, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων) και να ασχοληθώ με τη σπουδή για γρήγορες διαδικασίες σχετικά με τους βουλευτές. Δεν σας κρύβω ότι η βιασύνη παραπέμπει περισσότερο στη λογική «να τελειώνουμε με αυτούς», παρά φανερώνει αγωνία να καθαρίσουν γρήγορα το όνομά τους οι βουλευτές. Ο λόγος είναι κάτι περισσότερο από απλός. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί στους συγκεκριμένους «πολιτικούς ομήρους» (γιατί περί ομηρίας πρόκειται) πότε θα γίνει η δίκη τους. Τώρα απλά πιέζουν άπαντες, Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και μέρος του πολιτικομιντιακού συστήματος, για να τρέξουν οι διαδικασίες και όποιον… πάρει ο Χάρος, προκειμένου να αποσταλεί το κλητήριο θέσπισμα για να πάρει παράταση τρία χρόνια η ημερομηνία παραγραφής. Αυτό είναι που τσούζει τούτη την ώρα και όχι να καθαρίσουν γρήγορα το όνομά τους οι βουλευτές. Από τα λίγα που καταλαβαίνω, αυτό που προέχει είναι να καλυφθούν όσοι ευθύνονται για τις τραγικές καθυστερήσεις στην υπόθεση, οι οποίες μας έφεραν στο σημείο να παρακολουθούνται κάποιοι βουλευτές το 2021 και να το μαθαίνουν από τη δικογραφία στα μέσα του 2026! Ούτε αν παρακολουθούνταν νομίμως ούτε για ποια υπόθεση ούτε τίποτε. Απλά τους στέλνουν το μπουγιουρντί πέντε ολόκληρα χρόνια μετά, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Λες και πρόκειται για πρόσκληση σε πάρτι.
Ο κίνδυνος της fast track διαδικασίας
Κάποια στιγμή, λοιπόν, τις επόμενες μέρες, θα γίνει και η συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής για την άρση ασυλίας των βουλευτών. Μπαμ μπαμ, δηλαδή, σε 10 ημέρες. Με αφορμή τη σχετική βιασύνη, σκέφτηκα, αλήθεια, οι εκατοντάδες άρσεις ασυλίας που έχει κάνει μέχρι σήμερα η Βουλή σε τι χρόνο υλοποιούνται; Ποιος είναι ο μέσος χρόνος από την εισαγγελική παραγγελία μέχρι την Επιτροπή Δεοντολογίας και από την Επιτροπή Δεοντολογίας στην ολομέλεια για την άρση; Τηρούνται οι ίδιες ταχείες διαδικασίες; Αν συμβεί κάποιο τραγικό λάθος ή ληφθεί κάποια βιαστική απόφαση, πώς θα γυρίσει πίσω; Βέβαια, από την άλλη μεριά υπάρχουν και οι θιασώτες της… υπερταχείας λαιμητόμου, που λένε: «Μα υπάρχει ο κίνδυνος παραγραφής». Δηλαδή, ευθύνονται οι ελεγχόμενοι βουλευτές για την πιθανή παραγραφή στην περίπτωση που καθυστερήσει έναν μήνα η άρση ασυλίας τους και δεν ευθύνονται οι δημόσιες αρχές, όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και ο ΟΠΕΚΕΠΕ, που υποτίθεται ότι έστειλε τα στοιχεία (πολλά από τα οποία είναι για γέλια) με τεράστια καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να φτάσει η δικογραφία στη Βουλή σχεδόν πέντε χρόνια μετά τις επισυνδέσεις! Καλούν τους βουλευτές να πηδήξουν γρήγορα από το μπαλκόνι και ό,τι γίνει! Και γι’ αυτούς «ούτε γάτα ούτε ζημιά».
Ο χρόνος στους βουλευτές
Το δεύτερο ζήτημα που θα προκύψει κατά τη συζήτηση στην ολομέλεια για την άρση ασυλίας των βουλευτών είναι τι χρόνος θα τους δοθεί για να εξηγήσουν στους 300, αλλά και στην ελληνική κοινωνία, ένα ζήτημα αρκετά πολύπλοκο, που τους έφερε στο επίκεντρο της αρνητικής επικαιρότητας. Και οι πλέον αδαείς αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι εύκολο, αν τους δοθεί το γνωστό 5λεπτο. Αν έτσι τους συμπεριφερθεί η Βουλή, θα είναι σαν να θέλει να τους στείλει… ανεξομολόγητους, για να χρησιμοποιήσω εκκλησιαστική ορολογία. Δηλαδή, να τους στείλουν στα δικαστήρια χωρίς δυνατότητα λογοδοσίας στον ελληνικό λαό, που τους έστειλε στη Βουλή, πολλούς από αυτούς για συνεχείς τετραετίες.
Μια πονηρή σκέψη
Και κάνω και μια πονηρή ή, αν θέλετε, «γκραν γκινιόλ» σκέψη. Σκέψου, λέει, σε αυτήν τη συνεδρίαση να προεδρεύει ο εκλεκτός συνάδελφος των 13 βουλευτών και αντιπρόεδρος της Βουλής, Γιώργος Γεωργαντάς, του οποίου η θητεία στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης μαζί με τη θητεία της Τυχεροπούλου, στελέχους του ΟΠΕΚΕΠΕ (2022-2023), εξαιρέθηκαν από την εισαγγελική έρευνα, αφού τότε έγινε το «θαύμα» και είχαν σταματήσει (λες και είναι αμάξια) τα τηλέφωνα. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η χώρα τότε αντιμετώπιζε ανυπέρβλητα προβλήματα τηλεπικοινωνιακών υποδομών (η τελευταία μεγαλοπρεπής μπαρούφα, για να ελαφρύνουμε το κλίμα). Μα τι πονηρές, πολύπλοκες και μαύρες σκέψεις κάνω σήμερα; Μάλλον δεν μου έκατσε καλά ο μεσσηνιακός οβελίας! Ο άτιμος όσο γύριζε στη σούβλα εγώ δεν έβλεπα αμνό. Μία έβλεπα τη φάτσα του Μηταράκη και μία του Σκρέκα… Περιστασιακά και όσο πλησίαζα στη φωτιά, ο αμνός έπαιρνε και τη μορφή όλων των υπόλοιπων βουλευτών! Να προεδρεύει, λοιπόν, ο Γεωργαντάς στη συγκεκριμένη συνεδρίαση και να τους λέει κοφτά και αυστηρά «τελειώνετε, κύριε συνάδελφε»!
Το άρθρο 62 και η κάθαρση-κωμωδία
Μια και γράφω για τις άρσεις ασυλίας, μου προκαλεί βαθιά εντύπωση το γεγονός ότι δεν έχει γίνει καθόλου λόγος για το σχετικό άρθρο 62 του Συντάγματος! Αγνοούν άπαντες τις προβλέψεις του Συντάγματος; Μάλλον όχι. Απλά δεν βολεύει το αφήγημα μιας κάθαρσης-κωμωδίας. Έριξα, λοιπόν (τι διαστροφή κι αυτή), μια βιαστική ματιά και το άρθρο 62 λέει τα εξής επί λέξει: «Η σχετική άδεια δίδεται από τη Βουλή υποχρεωτικά, εφόσον η αίτηση της εισαγγελικής αρχής αφορά αδίκημα το οποίο δεν συνδέεται με την άσκηση των καθηκόντων ή την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή». Αυτό που καταλαβαίνει ένας απλός άνθρωπος είναι ότι αν ο βουλευτής οδηγούσε μεθυσμένος, σκότωσε έναν γείτονα, κακοποίησε τα παιδιά του, πουλούσε ναρκωτικά και οτιδήποτε άλλο, άσχετο με την πολιτική του δραστηριότητα, η άρση της ασυλίας του είναι υποχρεωτική. Αν το αδίκημα προέκυψε στο πλαίσιο της πολιτικής του δραστηριότητας, είτε δεν υπάρχει άρση είτε, αν πρόκειται να αρθεί, φαντάζομαι -το προνοεί ο σοφός συνταγματικός νομοθέτης- απαιτείται διεξοδική και σοβαρή συζήτηση στη Βουλή για τα πραγματικά γεγονότα και όχι με διαδικασίες… ξεπέτας, όπως συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες. Μπορεί, αλήθεια, να υποστηρίξει κανείς με πειστικότητα ότι η παρέμβαση του βουλευτή στον ΟΠΕΚΕΠΕ για την αποκατάσταση μιας καταφανούς αδικίας δεν είναι στο πλαίσιο των υποχρεώσεών του και της πολιτικής του δραστηριότητας; Δεν μιλάμε για παράνομες ενέργειες, αλλά για χοντρές αδικίες που δημιουργούσε ένας βαριά ασθενής Οργανισμός και διαχρονικές κρατικές αυθαιρεσίες, όπως άπαντες ομολογούν.
Οι δεξιώσεις και οι κηδείες
Αν δεν παρεμβαίνει ο βουλευτής και δη της περιφέρειας σε αυτές τις περιπτώσεις, τι να κάνει; Να πηγαίνει σε δεξιώσεις (όπου δεν τον καλούν) ή να κάνει lobbying (που δεν τον χρειάζονται οι λομπίστες); Δε βαριέσαι, όμως… Ποιος νοιάζεται για το Σύνταγμα και τις προβλέψεις του; Οι εντυπώσεις να είναι καλά! Αυτές κινούν τους πάντες και τα πάντα! Τέλος, για όσους υποστηρίζουν «μα γιατί συζητάμε για άρση ασυλίας, αφού οι ίδιοι τη ζήτησαν», αυτοί κινούνται στα όρια της στρεψοδικίας. Είναι γνωστό ότι οι βουλευτές ζήτησαν την άρση για να μην κατηγορηθούν ότι καλύπτονται πίσω από αυτήν και όχι διότι πιστεύουν ότι έκαναν κάποια παρανομία. Οι περισσότεροι εξ αυτών. Επιπλέον, οι «300» πρέπει με απόλυτα ελεύθερη σκέψη και βούληση, όπως το Σύνταγμα τους καλεί, να αποφασίσουν.
Σε «δόσεις» οι συνομιλίες από το Εσωτερικών Υποθέσεων
Ανάμεσα στα άλλα για την ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, πυκνώνουν πλέον οι ψίθυροι και οι υποψίες για πιθανή χειραγώγηση του υλικού της δικογραφίας. «Και πώς έγινε αυτό, παιδάκι μου;», με ρωτάει η γηραιά κουμπάρα μου από τον Θεσσαλικό Κάμπο. Η πιάτσα λέει σε δύο επίπεδα. Και εξηγούμαι: Για παράδειγμα, αυτές τις μέρες έχουν ξεσηκωθεί και οι πέτρες, διότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στέλνει σε δόσεις ή καλύτερα σε τεύχη τη δικογραφία στη Βουλή, προκαλώντας πολιτική αναστάτωση, για να μην πω πολιτική ανωμαλία και τρέξει το μυαλό μας σε άλλες εποχές. Και έτσι είναι. Πάντως, και η αρμόδια υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη σε δόσεις έστειλε το υλικό των επισυνδέσεων στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για να τα λέμε όλα. Σκέψου αύριο, μεθαύριο να βγουν στην επιφάνεια ασύγγνωστες ανικανότητες, βαριές αμέλειες ή ακόμη χειρότερα αμαρτωλές σκοπιμότητες της συγκεκριμένης υπηρεσίας. Θα έχουμε… πυρηνικό πόλεμο!
Το παραπεμπτικό των εισαγγελέων
Ένα δεύτερο επίπεδο είναι τα στοιχεία που έστειλε ο ΟΠΕΚΕΠΕ στη συνέχεια της εισαγγελικής έρευνας, στάδιο κατά το οποίο υποτίθεται -θεωρητικά πάντα- ότι οι τηλεφωνικές επικοινωνίες κούμπωσαν με τα πραγματικά γεγονότα. Σας λέω ένα παράδειγμα με τυχαίους αριθμούς, που πάντως ως προς την ουσία του περιλαμβάνεται στις περισσότερες των 13 περιπτώσεων. Γράφει το παραπεμπτικό της Εισαγγελίας ότι ο βουλευτής με την παρέμβασή του προκάλεσε ζημία 10.000 ευρώ, γιατί τόσα εισέπραξε μετά το τηλεφώνημα του βουλευτή ο αγρότης! Αν από τα 10.000 ευρώ τα 9.000 ήταν οφειλές προηγούμενων χρόνων, άσχετων με το υπό έρευνα αντικείμενο, τις οποίες ο μπαταχτσής ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είχε πληρώσει, πώς ακριβώς ευθύνεται ο βουλευτής για τη ζημία των 10.000 ευρώ; Σου λέει η Εισαγγελία «πήγαινε παρακάτω να το αποδείξεις». Εν τω μεταξύ, η σπίλωση της προσωπικότητάς σου καλά κρατεί. Ποια θα είναι, όμως, η συνέπεια για όσους έδωσαν κάλπικα στοιχεία στην Εισαγγελία; Καμία! Αυτοί «έκαναν τη δουλειά τους», ενώ οι βουλευτές έκαναν… ρουσφέτια. Πάντως, μέχρι και η θεία μου από την Κρήτη γνωρίζει ότι μία επιχείρηση «καθαρά χέρια» χρειάζεται οπωσδήποτε καθαρές διαδικασίες και αναμφισβήτητα στοιχεία. Διαφορετικά, καταλήγει σε επιχείρηση «χέρια βαμμένα με αίμα»…
Νέο νομοσχέδιο Φλωρίδη
Ακούω ότι η κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο Φλωρίδης μελετάει (αυτή η μελέτη με τρομάζει) το ενδεχόμενο να φέρει διάταξη για την επιτάχυνση των διαδικασιών για υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα. Με δεδομένο ότι ετοιμάζει το σχετικό νομοσχέδιο, δεν ξέρω τι με έκανε να σκεφτώ ότι μια καλή ιδέα θα ήταν να φέρει μαζί και διάταξη με την ανασύσταση των Δικαστικών Συμβουλίων. Και είναι καλή ιδέα, αφού θα αποτελούσε έμπρακτη μεταμέλεια του εξωκοινοβουλευτικού Φλωρίδη, που έμπλεξε τόσους κοινοβουλευτικούς με την αστοχία του. Εκτός κι αν «το εγώ» του Φλωρίδη ζυγίζει περισσότερο από την υπόσταση καμιά 20αριά βουλευτών, πρώην υπουργών και πρώην βουλευτών.
Το μεγαλύτερο ρουσφέτι είναι ο Σκέρτσος
Μεγάλη Τετάρτη, Μεγάλη Πέμπτη, οι ελεγχόμενοι βουλευτές γυρνούσαν στις περιφέρειές τους, με την αγωνία να πείσουν ότι δεν είναι ελέφαντες, και ο «άλλος» (ο υπουργός Σκέρτσος) αρθρογραφούσε (5.000 λέξεις ο αφιλότιμος) για τον πόλεμο της κυβέρνησης κατά του ρουσφετιού! Να τον φάνε ζωντανό, δεν τον χορταίνουν τον αρθρογράφο υπουργό. Άσε που πολλοί, με εμφανή τάση ειρωνείας, έλεγαν πως το μεγαλύτερο ρουσφέτι της χώρας είναι αυτός! Και, εδώ που τα λέμε, δεν έχουν και πολύ άδικο, δεδομένου ότι ο αρθρογράφος υπουργός κατέχει επί επτά συναπτά έτη τον υπουργικό θώκο του υπουργού Επικρατείας, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, πέραν εκείνης που του προσφέρει ο πρόεδρος Μητσοτάκης. Για να σας το πω πιο λαϊκά, ο υπουργός Άκης τρώει ψάρια χωρίς να βρέξει τον κ… του. Κάπως έτσι, έχει καταφέρει, εκτός από την κοινή λογική, να «καταρρίψει» και τη γνωστή παροιμία «αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως».
Βαρύ κλίμα για τον Δικαιοσύνης
Αν και, όπως γνωρίζετε, δεν διαθέτω πρόσβαση στην κεντρική κυβέρνηση, από μια καλή πηγή που βρίσκεται στην καρδιά του Μαξίμου πληροφορήθηκα ότι εσχάτως ο πρόεδρος Μητσοτάκης τα έχει πάρει άγρια στο κρανίο (και καθυστέρησε) με τον υπουργό Φλωρίδη. Έχοντας ως δεδομένο αυτό, κάτι μου λέει ότι είναι πολύ πιθανόν να επιχειρηθεί η αλλαγή του από το Δικαιοσύνης, πριν ξεκινήσουν οι κρίσεις στον Άρειο Πάγο.
Σύναξη Νεοδημοκρατών στο Musique Café
Στο γνωστό στέκι των ΣΥΡΙΖΑίων Musique στο Παγκράτι εθεάθησαν χθες το βράδυ οι Νεοδημοκράτες βουλευτές Χρήστος Μπουκώρος, Ανδρέας Κατσανιώτης, Λάκης Βασιλειάδης και Βασίλης Γιόγιακας. Βλέποντας σε κάτι φωτογραφίες τους ως άνω, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι οι μισοί σε πολύ λίγο θα είναι και υπόδικοι, δεδομένου ότι εμπλέκονται στη δεύτερη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Μια απορία για τις ουγγρικές εκλογές
Λίγο αφότου ανέβηκε στον «αέρα» η χθεσινή στήλη, ο γνωστός παρατηρητικός αναγνώστης ξαναχτύπησε με μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. «Ο Μητσοτάκης είναι δικαιωμένος για την ήττα του Όρμπαν, το ΠΑΣΟΚ πότε θα μάθουμε πώς νιώθει;», ήταν το λακωνικό, όσο και ενδιαφέρον ερώτημα που μου έθεσε. Μπήκα, λοιπόν, να ψάξω τις δηλώσεις επιδοκιμασίας των στελεχών της Χαριλάου Τρικούπη για την εκλογική νίκη του Μάγιαρ και κυριολεκτικά «δεν υπάρχουν». Από το βράδυ της Κυριακής και τουλάχιστον μέχρι χθες αργά το βράδυ, δεν βρήκα από τη Χαριλάου Τρικούπη ούτε μία αναφορά στις ουγγρικές εκλογές. Ωστόσο, από τότε που ανέλαβε πρόεδρος ο κραταιός Νικόλας, εντόπισα καμιά τριανταριά αναφορές στον Όρμπαν – που συνήθως συνέκριναν το καθεστώς ανελεύθερης δημοκρατίας της Ουγγαρίας με τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Μου φαίνεται, λοιπόν, λίγο παράδοξο η αξιωματική αντιπολίτευση να μη σχολιάζει την ανατροπή μέσω εκλογών ενός πολιτικού που τον περιέφεραν σχεδόν σαν ομόσταβλο του Έλληνα πρωθυπουργού. Και οι εξηγήσεις είναι δύο: Είτε τους έπεσε βαρύ το αρνί (πράγμα δύσκολο, αφού στα υπόλοιπα θέματα παραμένουν λαλίστατοι) είτε δεν τους άρεσε το γεγονός ότι αυτός που ανέτρεψε το ανελεύθερο καθεστώς Όρμπαν δεν ήταν κάποιος σαν τον Χάρη Δούκα, αλλά ένας κεντροδεξιός πολιτικός.
Ανακοινώνει τον Πατέλη
Μέσα στα πολλά και εξόχως σημαντικά ανακοινώθηκε και η ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στην προεδρία της Τράπεζας της Ελλάδας. Στη συνάντηση, μάλιστα, που είχε ο κεντρικός τραπεζίτης με τον πρόεδρο Μητσοτάκη έγινε και μια σύντομη κουβέντα σε σχέση με τους κινδύνους που εγκυμονεί η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Ωστόσο, όλα αυτά έχουν ελάχιστη αξία μπροστά στο ρουσφέτι που φέρεται να ζήτησε ο αρχηγός Κυριάκος από τον διοικητή Γιάννη, σε σχέση με την αξιοποίηση του Άλεξ Πατέλη σε θέση υποδιοικητή στην ΤτΕ. Μάλιστα, εξ όσων αντιλαμβάνομαι, ο πρωθυπουργός αιτήθηκε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματός του, κινούμενος σε αντίθετη τροχιά από τη γνωστή παροιμία: «Η καλή δουλειά αργεί να γίνει…».
Υποψήφιος στα Χανιά ο Αποστολάκης
Με δεδομένο ότι ο νομός που έχει κάτι περισσότερο από σοβαρό θέμα το ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο Κρήτης είναι τα Χανιά, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης αποφάσισε να ρίξει στην τοπική μάχη ένα από τα πλέον δυνατά χαρτιά που διαθέτει. Έτσι, αποφάσισε να δώσει το χρίσμα στον ναύαρχο Αποστολάκη, ο οποίος, Θεού θέλοντος και καιρού (αφού ο ναύαρχος είναι της σχολής τού «όπου φυσάει ο άνεμος») επιτρέποντος, θα είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στα Χανιά.
