Νέα έρευνα που παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παχυσαρκίας στην Κωνσταντινούπολη υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που εργάζονται περισσότερες ώρες είναι πιο πιθανό να είναι παχύσαρκοι. Η έλλειψη χρόνου μπορεί να οδηγεί τους εργαζόμενους σε ανθυγιεινά έτοιμα γεύματα, λιγότερη άσκηση, αλλά και υψηλότερα επίπεδα της κορτιζόλης, ορμόνης του στρες, η οποία αυξάνει την αποθήκευση λίπους. Κάθε μείωση 1% στις ώρες εργασίας συνδέθηκε με μείωση 0,16% στα ποσοστά παχυσαρκίας.
Η Σούζι Μάστερσον, 51χρονη ψυχοθεραπεύτρια από το Μάντσεστερ, δοκίμασε για πρώτη φορά την τετραήμερη εργασία πριν από δύο χρόνια, πριν περάσει πλήρως σ’ αυτό το μοντέλο τον Ιανουάριο του 2026. Εξηγεί πώς το να έχει ελεύθερες τις Τετάρτες μεταμόρφωσε την υγεία της, οδηγώντας σε σημαντική απώλεια βάρους, μεγαλύτερη δύναμη και εντυπωσιακή βελτίωση της συνολικής ευεξίας της. Ας διαβάσουμε τη μαρτυρία της – ίσως θυμίζει πολλά σε αρκετούς και αρκετές από μας:
«Πριν επανεκπαιδευτώ πριν από δέκα χρόνια, εργαζόμουν στον τεχνολογικό τομέα για 20 χρόνια. Δούλευα συστηματικά 60 ώρες την εβδομάδα. Αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο στην υγεία μου. Υπέστην πολλές φορές burnout. Υπήρχαν τεράστιες εναλλαγές και συνεχής πίεση. Έπρεπε να βρίσκομαι συνεχώς στην καλύτερή μου κατάσταση, κάτι που ήταν εξαιρετικά επιβαρυντικό τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Είχα πολλούς ημικρανικούς πονοκεφάλους, πεπτικά προβλήματα, χρόνιες ήπιες παθήσεις και ανεξήγητες εξάρσεις στο δέρμα που ένας ολιστικός θεραπευτής πιθανότατα θα χαρακτήριζε ως συμπτώματα στρες.
Ένιωθα ότι επένδυα στον εαυτό μου επειδή πλήρωνα προσωπικό γυμναστή και έκανα θεραπεία, αλλά στην πραγματικότητα δεν κατάφερνα να τα διαχειριστώ όλα. Ήμουν τόσο απασχολημένη που δεν είχα συνέπεια και ουσιαστικά δεν φρόντιζα τον εαυτό μου.
Οι πολλές ώρες επηρέασαν και τη διατροφή μου. Μεγάλωσα ως νέα γυναίκα τη δεκαετία του ’90 — δεν ξέρω πώς επιβιώσαμε τότε. Υπήρχε η κοινωνική πίεση για λεπτό σώμα, σε συνδυασμό με τα ακανόνιστα ωράρια και την ένταση, κάτι που έκανε τη διατροφή μου πολύ δύσκολη στη διαχείριση. Είχα αυτό που αστειευόμενη αποκαλούσα “πρωινό των πρωταθλητών”: μια Diet Coke και μια σοκολάτα Mars, λέγοντας πως “είναι το ίδιο με SlimFast”. Έτρωγα πολλούς υδατάνθρακες, κατανάλωνα καφεΐνη και επεξεργασμένες τροφές — όχι απαραίτητα McDonald’s, αλλά σάντουιτς απέξω και πατατάκια. Μετά ακολουθούσαν μεγάλες περίοδοι ακούσιας νηστείας· όταν βυθιζόμουν σε ένα project, απλώς ξεχνούσα να φάω.
Όταν επανεκπαιδεύτηκα ως ψυχοθεραπεύτρια και έγινα ελεύθερη επαγγελματίας, πριν από δέκα χρόνια, τα πράγματα βελτιώθηκαν δραματικά. Άρχισα να κατανοώ καλύτερα τα ζητήματα υγείας των γυναικών, κάτι που με ώθησε να βελτιώσω τη διατροφή μου. Όμως με αυτόν τον νέο ρόλο ήρθε μια διαφορετική μορφή πίεσης. Περνάω τον χρόνο μου βοηθώντας άλλους, ακούγοντας δύσκολες ιστορίες και κρατώντας τα πάντα εμπιστευτικά. Είναι εντατική και απομονωτική δουλειά. Μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια ιδιωτικής πρακτικής, παρότι εργαζόμουν ήδη πολύ λιγότερες ώρες απ’ ό,τι στην τεχνολογία, άρχισα και πάλι να εξαντλούμαι.
Πλησιάζοντας στα 50 μου άρχισα να εμφανίζω συμπτώματα που θεωρούσα περιεμμηνοπαυσιακά. Πήρα βάρος, παρότι συνέχιζα να γυμνάζομαι τακτικά. Άρχισα να έχω ξανά ημικρανίες και όλα εκείνα τα συμπτώματα που δεν είχα βιώσει από τότε που έφυγα από τον κλάδο της τεχνολογίας, μαζί με επιπλέον προβλήματα όπως άγχος. Πήρα ορμονική θεραπεία υποκατάστασης (HRT), η οποία βοήθησε, αλλά δεν ήταν αρκετή.
Τα συμπτώματα δεν ήταν τόσο έντονα όσο στην προηγούμενη δουλειά μου, αλλά άρχισα να κάνω τη σύνδεση. Για άλλη μια φορά είχα burnout. Η αλλαγή καριέρας ήταν αρκετή παλιότερα για να ξεκουραστώ και να ανακάμψω, αλλά αυτή τη φορά ήθελα να εφαρμόσω όσα διδάσκω. Ήταν πολύ σημαντικό να χαρτογραφήσω την προσωπική μου κατάσταση και να καταλάβω πού μπορούσα να επιτύχω πραγματική αλλαγή.
Πέρασα σε τετραήμερη εργασία γιατί απλώς δεν ήθελα να ξαναπάθω burnout. Φυσικά χρειάστηκε να θυσιάσω ένα μέρος του εισοδήματός μου για να το πετύχω. Πειραματίστηκα με τετραήμερες εβδομάδες πριν από δύο χρόνια, αλλά οικονομικά δεν μπορούσα να το διατηρήσω, μέχρι που δεσμεύτηκα οριστικά τον φετινό Ιανουάριο. Και, αυτή τη φορά, επειδή νιώθω πολύ πιο υγιής, μπορώ να επεκτείνω τις εργάσιμες ημέρες μου. Άρχισα να συμμετέχω σε συνέδρια και να πληρώνομαι για δημόσιες ομιλίες. Δεν θα μπορούσα να το πετύχω απλώς προσθέτοντας περισσότερες ώρες στο ημερολόγιό μου.
Στην αρχή πίστευα ότι η Τετάρτη θα ήταν η δημιουργική μέρα που θα έγραφα το βιβλίο μου. Όμως γρήγορα συνειδητοποίησα ότι, έχοντας αυτό τον χρόνο, άρχισα να στρέφομαι πρώτα στην άσκηση, στο meal prep και στο μαγείρεμα σε ποσότητες, και ξαφνικά έγινε η “μέρα ολικής υγείας”, όπως την αποκαλώ. Κατάλαβα ότι δεν αρκούσε απλώς να αδειάσω το πρόγραμμά μου για να γράψω το βιβλίο ή να ασχοληθώ με τα media — απλώς δεν ήμουν αρκετά υγιής για να το κάνω.
Άρχισα να κάνω “exercise snacking” κάθε Τετάρτη — δηλαδή μικρές εκρήξεις άσκησης μέσα στη μέρα, που συνολικά έφταναν τα 30-40 λεπτά, σε δεκάλεπτα διαστήματα. Με τον καιρό, αυτό εξελίχθηκε και πλέον κάνω πολύ μεγαλύτερες συνεδρίες ενδυνάμωσης κάθε Τετάρτη. Από εκεί πρόσθεσα και προπονήσεις ενδυνάμωσης τα Σάββατα και τις Κυριακές, που επίσης εξελίχθηκαν σε πολύ μεγαλύτερες συνεδρίες. Αυτές οι μικρές θυρίδες χρόνου ενίσχυσαν τόσο τη δύναμή μου όσο και το κίνητρό μου να συνεχίσω — παλιότερα δεν έκανα ποτέ τόσο μεγάλες προπονήσεις.
Δεν έχασα μόνο 10 κιλά· έχασα και το κρυφό, σπλαχνικό λίπος και αύξησα τη μυϊκή μου μάζα σε σχέση με το λίπος. Νιώθω πολύ πιο δυνατή στις καθημερινές δραστηριότητες και πολύ πιο ευλύγιστη. Παλιά είχα πολλούς πόνους στις αρθρώσεις του ισχίου και αναρωτιόμουν αν είχα αρθρίτιδα. Τώρα όμως δεν έχω καθόλου πόνο.
Το γεγονός ότι αφιέρωσα εκείνη τη μέρα άδειας στη διατροφή και την άσκηση μου έδωσε τελικά περισσότερη ικανότητα να κάνω τη δημιουργική δουλειά που αρχικά φανταζόμουν ότι θα έκανα. Είχε θετική επίδραση και στην παραγωγικότητά μου.
Πιστεύω πραγματικά ότι η τετραήμερη εργασία μού έδωσε μεγαλύτερη δυνατότητα να κατανοήσω τη δική μου υγεία, αλλά και την υγεία των άλλων. Άλλαξε ουσιαστικά τη σχέση μου με το σώμα μου».
