Νέος γραμματέας ο Κυρανάκης
Παρά το γεγονός ότι εξακολουθώ εδώ και περίπου ένα χρόνο να βρίσκομαι υπό ιδιότυπο αποκλεισμό από το Μαξίμου, όσο σφίγγουν οι ζέστες και χαλαρώνουν (με την καλή πάντα έννοια) τα πράγματα, όλο και φτάνουν στα αυτιά μου, νέα που «κυκλοφορούν» κατ΄ αποκλειστικότητα στο μυαλό του προέδρου Μητσοτάκη. Έχοντας πάει μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας χθες το πρωί, πληροφορήθηκα από έναν διαχρονικό πληροφοριοδότη μου, ότι τελικώς ο αρχηγός Κυριάκος, αναχώρησε για τη Βοστώνη, απαλλαγμένος από το βάρος των αποφάσεων, που επιβάλλεται να λάβει, τόσο όσον αφορά το κόμμα, όσο και για τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας. Σύμφωνα με την πηγή μου, νέος γραμματέας της Ν.Δ., θα είναι ο μέχρι και σήμερα, άντε μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη, αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Επειδή γνωρίζω κάτι χρόνια τον άνδρα, από την εποχή που επί Καραμανλή της Ραφήνας, είχε ένα γραφειάκι επί της οδού Λυκείου, που στεγάζονταν ο Πολιτικός Σχεδιασμός της Ν.Δ., με γραμματέα τον γνωστό Νίκο Καραχάλιο, σπεύδω να πω, ότι πρόκειται για μια από τις πλέον εύστοχες επιλογές που έχουν γίνει σε επίπεδο κόμματος από τον πρόεδρο Μητσοτάκη.
Μύρισαν πρόωρες εκλογές
Δεν ξέρω το γιατί, αλλά κάτι μου λέει ότι η επιλογή Κυρανάκη για τη θέση του γραμματέα της Ν.Δ., αποπνέει έναν αέρα εκλογών. Είναι σαν να βλέπεις ανθοστήλες έξω από την εκκλησία και τσουβάλια με ρύζι. Χωρίς να ξέρεις τι τελετή ετοιμάζει ο παπάς, μηχανικά το μυαλό πηγαίνει σε αυτή του γάμου. Επειδή όμως, δεν θέλω να σας κουράζω με αναλύσεις σαν αυτές που κάνουν οι μεγάλοι του χώρου μας, σπεύδω να σας πω ότι ο νέος γραμματέας, εκτός της όποιας πολιτικής εμπειρίας διαθέτει, έχει επικοινωνιακό χάρισμα, μιλάει διαχρονικά με τη νέα γενιά, ξέρει από καμπάνιες (παραδοσιακές, αλλά και τις σύγχρονες) και κυρίως δεν ανήκει στους «μεσαιοχωρίτες» της Ν.Δ., αλλά στους πιο δεξιούληδες.
Επαφές με Καραμανλή και Σαμαρά
Αυτό που σας άφησα για το τέλος και που νομίζω ότι έχει μια κάποια αξία, κατά την παρούσα χρονική συγκυρία, συνδέεται και με τον διαχρονικά ανοικτό δίαυλο που επιμένει να διατηρεί (παρά το νεαρό της ηλικίας του), με τους πρώην πρωθυπουργούς Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Ο Κυρανάκης, αν και «δημιούργημα» του προέδρου Μητσοτάκη, κυκλοφορώντας με μια πιο δεξιά ταυτότητα, έχει καταφέρει να συνομιλεί και με την πιο συντηρητική εκδοχή της παράταξης. Το αναφέρω αυτό γιατί όπως και να το κάνουμε, έχει μια χρησιμότητα ο (προεκλογικός) γραμματέας, σε αυτή τη φάση να μπορεί να ρίξει γέφυρες προς πάσα κατεύθυνση και προς κάθε αποδέκτη.
Ο Βορίδης πρόεδρος για τη Συνταγματική Αναθεώρηση
Όπως σας έχω γράψει εδώ και ημέρες, το τελευταίο χρονικό διάστημα, φαίνεται να έχει πυκνώσει η επικοινωνία του πρωθυπουργού με τον πρώην υπουργό Βορίδη. Στο πλαίσιο αυτό, έμαθα ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης, σκέφτεται σοβαρά να τον ορίσει (τον Μάκη) πρόεδρο της Επιτροπής για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, της οποίας εισηγητής για λογαριασμό της κυβερνητικής πλειοψηφίας, είναι ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Με δεδομένο ότι η εν λόγω Επιτροπή θα έχει δίμηνη διάρκεια, ο Βορίδης, θα έχει ολοκληρώσει το έργο του, μέσα στο καλοκαίρι, οπότε θα είναι ελεύθερος βαρών, αν τελικώς δεν πάμε σε εκλογές το φθινόπωρο, να επιστρέψει και στην κυβέρνηση, θεού θέλοντας και ψηφοφόρων επιτρέποντος.
Το μέλλον του Χατζηβασιλείου
Η συγχωρεμένη η γιαγιά μου η Αργυρώ, συχνά πυκνά έλεγε, ότι «όποιος γυρίζει, μυρίζει». Κάπως έτσι, συμβαίνει και με έναν φίλο μου, από αυτούς που αρέσκονται να ξημεροβραδιάζονται στα πέριξ των υπουργικών γραφείων. Έχοντας διαβάσει τη χθεσινή έκδοση της στήλης και το σχόλιο για την επιστροφή του Τάσου Χατζηβασιλείου στην κυβέρνηση, ο γυριστρούλης μου, έσπευσε να με ενημερώσει, ότι έπεσε πάνω (με την καλή έννοια) στον βουλευτή Σερρών, ενώ αυτός έμπαινε (επίσης με την καλή έννοια) στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Αν και δεν αρέσκομαι στις συνομωσίες, δεν σας κρύβω ότι το γεγονός ότι μια από τις αλλαγές που θα γίνουν τις επόμενες μέρες, σχετίζεται με την πλήρωση της θέσης που άφησε κενή με το θάνατό του, ο συγχωρεμένος ο Ταγαράς, σε συνδυασμό με τη σεναριολογία σχετικά με την αξιοποίηση Χατζηβασιλείου από τον πρόεδρο Μητσοτάκη, με οδήγησαν στην σκέψη ότι ο τελευταίος θα είναι ο νέος υφυπουργός του Παπασταύρου. Για την ιστορία και μόνο να σας πω, ότι οι δύο άνδρες συνδέονται με φιλία χρόνων, έχοντας θητεύσει στη νεολαία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ωστόσο μετά από μια σύντομη έρευνα στην κεντρική κυβέρνηση , μια καλή σχετικώς πηγή με καθησύχασε , λέγοντας μου, ότι ο διάδοχος του συγχωρεμένου του Ταγαρά, θα είναι βουλευτής – μηχανικός στο επάγγελμα.
Αντικατάσταση σε Μεταφορών και Εξωτερικών
Εκτός από την κάλυψη της θέσης του υφυπουργού στο Περιβάλλοντος, εκ των πραγμάτων θα πρέπει να επιλεγεί και νέος αναπληρωτής ή υφυπουργός στο Μεταφορών, δεδομένου ότι φεύγει για το κόμμα ο Κυρανάκης. Και το παζλ του ανασχηματισμού των υφυπουργών, θα συμπληρωθεί με την προσθήκη του Τάσου Χατζηβασιλείου , ο οποίος αναλαμβάνει τα θέματα που άπτονται της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν δεν το καταλάβατε στο ΥΠΕΞ προστίθεται ένας ακόμη υφυπουργός, δεδομένου ότι η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου παραμένει κανονικά και με το νόμο στη θέση της
Το Μαξίμου και ο Θεοδωρικάκος
Κάπου πήρε το αυτί μου, ότι ο καθόλα συμπαθής λογογράφος του προέδρου Μητσοτάκη, Γιάννη Βλαστάρης, εσχάτως έχει αρχίσει να καταθέτει εκτός από τα γραπτά του και κάτι ιδέες που σχετίζονται με τη γενικότερη στρατηγική της λαοπρόβλητής, κυβέρνησής μας. Προσωπικά ξεχώρισα την ιδέα, που φέρεται να είχε ο επιφανής λογογράφος, σε σχέση με την αξιοποίηση σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, του υπουργού Θεοδωρικάκου, ο οποίος αν και δεν το πολυθέλει, θα έκανε την καρδιά του πέτρα, αν του ζητούσε ο αρχηγός Κυριάκος, να του βάλει πλάτη, σε επίπεδο Μαξίμου.
Χαλαρή κουβέντα (εκτός Μαξίμου) με Γεραπετρίτη
Ένα από τα πλέον πολυσύχναστα σημεία της πρωτεύουσας επέλεξαν για να τα πουν, το απόγευμα της Τρίτης ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών. Οι δύο άνδρες που εξυπακούεται ότι βρίσκονται σε non stop επικοινωνία, αντί να πάνε και να κλειστούν, στο σχεδόν καταθλιπτικό Μέγαρο Μαξίμου, προτίμησαν ένα πιο χαλαρό χώρο, για να συζητήσουν τα δικά τους, που προφανώς και αφορούν και τα άλλα της κεντρικής κυβέρνησης.
Προβληματισμός με Παπαμιμίκο
Για τον ανιψιό του Ιβάν, Ανδρέα Παπαμιμίκο, που εσχάτως έχει γίνει κάτι σαν ο Χάρι Πότερ, του επιχειρείν, σας έχω μιλήσει κατ΄ επανάληψη. Εσχάτως όμως, κομίζω νέα, δεδομένου ότι ο παλιός γραμματέας της Ν.Δ., έχει αρχίσει να αναπτύσσει δράση εκτός από τον ΠΑΟΚ και το Open και σε κάτι άλλα πεδία που μπορεί και να κρύβουν… νάρκες. Με δεδομένο τον χαρακτήρα του ανδρός δεν είναι λίγοι εκείνοι που εσχάτως προβληματίζονται και δη σφόδρα από τη γενικότερη συμπεριφορά του ανιψιού Σαββίδη. Και γράφω, προβληματίζονται γιατί δεν νομίζω ότι πέραν του προβληματισμού, ενδεχομένως και του γέλιου, ότι θα μπορούσε να προκαλέσει οποιαδήποτε άλλης μορφής αντίδραση η όποια δράση Παπαμιμίκου, στους Βαρδινογιάννη, Κυριακού και Μαρινάκη.
Το τρύπιο μπλουζάκι του Τσίπρα
Πρωί πρωί με την αυγούλα με πήρε τηλέφωνο χθες η θεία μου, προκειμένου να με επιπλήξει επειδή λέει, δεν κατάφερα να εντοπίσω την τρύπα, που υπήρχε στο t-shirt του Τσίπρα, στο βιντεάκι με τη Θεοπούλα. Αν και προσπάθησα να της εξηγήσω ότι η αυξημένη πρεσβυωπία δεν με βοηθά και τόσο στον εντοπισμό τόσο μικρών λεπτομερειών, η ίδια επέμεινε ότι το έκανα για να καλύψω τον αρχηγό Αλέξη, λες και του έχω κάποια υποχρέωση, επειδή προσπάθησε να με χώσει μέσα (μαζί με τον Καμμένο), αλλά ευτυχώς για μένα, δεν τα κατάφερε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, εκεί στην ΕΛΑΣ (όχι του Χρυσοχοΐδη, αλλά του προέδρου Αλέξη) θα πρέπει μέσα στα πολλά που έχουν να διαχειριστούν, να δουν μήπως και πάρουν κανένα καλό σκηνοθέτη, δεδομένου ότι ο σημερινός, δεν είναι και τόσο προσεκτικός. Γιατί δεν τον λες και επιμελή τον τύπο που αφήνει να «τρέξει» ένα βίντεο με τρύπιο το μπλουζάκι του πρωταγωνιστή, λες και πρόκειται για τον Άρη τον Πετρά στο χωριό μου, που κάθε λίγο και λιγάκι, ανοίγει και μια τρύπα στο μπλουζάκι του.
Η λαμπερή Κοκολιού της Βουλής
Με αφορμή την ενασχόλησή μου (βίτσιο κι αυτό) με τον πρόεδρο Ανδρουλάκη, ένας καλός άνθρωπος, από αυτούς που κάνουν μόνο αθώες σκέψεις, μου έστειλε να… σπρώξω, όσο μπορώ καλύτερα, σε επίπεδο προβολής στη στήλη, την υποψήφια βουλευτή στην Περιφέρεια Αττικής, Έλλη Κοκολιού. Πρόκειται για στέλεχος της νέας κομματικής φουρνιάς, που έχει βγει στο μεϊντάνι επί τον ημερών της ηγεσίας του νυν αρχηγού. Αν κατάλαβα καλά, γιατί εσχάτως δεν τα πιάνω, αυτά που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, η Κοκολιού, έχει τη θεία τύχη, να εργάζεται και στο γραφείο του προέδρου Ανδρουλάκη στη Βουλή. Και πρόκειται περί τύχης, αφού είναι σαν είσαι καλόγρια και με τη μεσολάβηση του Υψίστου, να οδηγηθείς στην κουζίνα της Μονής Πετράκη και να μαγειρεύεις για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Με τη μόνη διαφορά ότι ο μεν Αρχιεπίσκοπος είναι ισόβιος, ο δε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δυστυχώς και προς μεγάλη ατυχία για το έθνος είναι προσωρινός.
Ο Ιούνιος κρίνει την τύχη του Ανδρουλάκη
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρόεδρος Ανδρουλάκης, θεωρεί τον εαυτό του, από τους πιο έξυπνους, τον σημερινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ από τους πλέον χαρισματικούς της Μεταπολίτευσης και φυσικά όσους δεν υποκλίνονται στα χαρίσματά του, ως τους απεχθέστερους των Ελλήνων, κάτι μου λέει ότι αν τα δημοσκοπικά ευρήματα επιμείνουν να τον δείχνουν τριτοτέταρτο, δεν θ αργήσει εκείνη η αποφράδα μέρα, που θα μαζευτούν πέντε έξι και θα ζητήσουν να πάει από κει που ήρθε. Αντιλαμβάνομαι ότι ο αρχηγός Νικόλας, όχι μόνο δεν βλέπει ένα τέτοιο κίνδυνο, αλλά απεναντίας πιστεύει ότι υπάρχει μια συνομωσία προθύμων (εκτός απ αυτή που έχουν κάνει οι δημοσκόποι) που έχει ως στόχο να τον στερήσει από τις υπηρεσίες που είναι διατεθειμένος να προσφέρει στην πατρίδα. Επειδή όμως οι διακοπές των δημοσκόπων αργούν, ειλικρινά δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όταν θα έρθει η ώρα να αντιμετωπίσω τον Γερουλάνο, τον Χριστοδουλάκη και τον Δούκα, τη στιγμή που θα «παγιωθεί» στην τέταρτη θέση. Για όλους αυτούς τους λόγους και για κάμποσους ακόμη, που υποθέτω ότι τους γνωρίζει και ο ίδιος ο πρόεδρος Ανδρουλάκης, επιμένω ότι ο Ιούνης, ενδεχομένως να αποδειχτεί ως ο δυσκολότερος μήνας από την μέρα που ανέλαβε την ηγεσία του Κινήματος, το παλικάρι από την Κρήτη.
Δημοσκοπική σταθερότητα
Ήδη πριν από το κύμα δημοσκοπήσεων αυτής της εβδομάδας έχω συστήσει ψυχραιμία και υπομονή, καθώς η επίσημη «είσοδος» Τσίπρα και Καρυστιανού στην εξίσωση ήταν αναμενόμενο ότι θα δημιουργούσε ανακατατάξεις. Γι’ αυτό ακριβώς και δεν καταλαβαίνω την οργή της Χαριλάου Τρικούπη σε βάρος όλων των δημοσκόπων, τη στιγμή που όλα τα στοιχεία στην αντιπολίτευση είναι ακόμα ρευστά. Και λέω στην αντιπολίτευση γιατί ως προς την πρώτη θέση και την απόστασή της από τη δεύτερη, το μόνο που άλλαξε είναι το πρόσωπο που χάνει με double score από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς ο πρόεδρος Ανδρουλάκης έχει αφήσει τη δημοσκοπική του θέση στον πρόεδρο Τσίπρα. Μάλιστα, όσο και αν ήταν για κάποιους αναμενόμενο, στα αξιοσημείωτα βρίσκεται το γεγονός ότι η ΝΔ από όλη αυτή την ανακατωσούρα δεν δείχνει να επηρεάζεται σχεδόν καθόλου. Τώρα, ως προς τη χθεσινή δημοσκόπηση της Metron Analysis για το Mega, περισσότερο από την πρόθεση και την εκτίμηση ψήφου βρήκα ενδιαφέροντα ορισμένα από τα υπόλοιπα ευρήματα. Αρχικά, ότι ο πρόεδρος Κυριάκος παραμένει το αδιαπραγμάτευτα «δυνατό χαρτί» της ΝΔ, αφού η θετική του αξιολόγηση υπερβαίνει κατά πέντε μονάδες αυτήν της κυβέρνησής του (30% έναντι 25%) – αυξημένη, μάλιστα, κατά τρεις μονάδες σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Ο δεύτερος αριθμός που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το 38% που εξακολουθεί να απαντά ότι επιθυμεί πολιτική σταθερότητα έναντι της πολιτικής αλλαγής. Γιατί με εντυπωσιάζει; Γιατί δείχνει ότι το δυνητικό κοινό της ΝΔ (προσοχή, όχι αυτοί που αύριο θα ψήφιζαν ΝΔ) παραμένει ακόμα σε ποσοστά αυτοδυναμίας.
Δέκατος σε δημοφιλία ο Ανδρουλάκης
Μένω λίγο ακόμα στη δημοσκόπηση της Metron, για να σχολιάσω τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών. Προτού πάμε στα νούμερα, να σας πω ότι πρόκειται για έναν δείκτη που πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει σαν παραμορφωτικός καθρέφτης, καθώς μετρά κυρίως συμπάθεια και λιγότερο πρόθεση ψήφου. Γι’ αυτό, οι καλές επιδόσεις είναι μια καλή είδηση και τίποτα παραπάνω, αλλά οι κακές επιδόσεις συνηθίζουν να μην προμηνύουν… καλά εκλογικά μαντάτα. Αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό, λοιπόν, να σας πω ότι η πρωτιά της Μαρίας Καρυστιανού με 39% συνοδεύεται από το μεγάλο «αλλά» ότι μέσα σε πέντε μήνες έχει ήδη χάσει το 20% των συμπαθούντων, καθώς τον Ιανουάριο βρισκόταν στο 50%. Δεύτερη με το ίδιο «αλλά» της σημαντικής πτώσης βρίσκεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που παρά τη δημοφιλία 34% βλέπει τους ψηφοφόρους της να της τραγουδούν «σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι», αφού το ποσοστό της Πλεύσης έχει βάλει πλώρη για χαμηλό μονοψήφιο εισόδου στη Βουλή. Σταθερά πάνω από το 30% (συγκεκριμένα 32%) κινείται και ο πρόεδρος Μητσοτάκης, που όπως είπαμε θα αποτελέσει το κεντρικό πρόσωπο της (παρατεταμένης ή και όχι τόσο) προεκλογικής καμπάνιας της ΝΔ, ενώ αναμφίβολα θετικό είναι και το 29% που συγκεντρώνει ο Τσίπρας. Τώρα, στα κακά μαντάτα, για να βρούμε τον Νίκο Ανδρουλάκη πρέπει να πηδήξουμε (με την καλή έννοια) εννέα πρόσωπα, καθώς ο κραταιός Νικόλας βρίσκεται στη δέκατη θέση δημοφιλίας, με 21% και πίσω από τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη που θυμίζει οδηγό πούλμαν, τον (χωρίς άλλο σχόλιο) Γιάνη Βαρουφάκη, ακόμα και τον Σωκράτη Φάμελλο, που οι μόνοι που τον λογίζουν ακόμα για πολιτικό αρχηγό είναι οι δημοσκόποι.
Σε δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ η Τυχεροπούλου
Πιστεύω ακράδαντα ότι, όπως οφείλεις να χαίρεσαι με τις χαρές των φίλων σου, έτσι πρέπει να χαίρεσαι και με τις επιτυχίες των συναδέλφων σου, ακόμα και αν ανήκουν σε «ανταγωνιστικά» έντυπα. Εξάλλου, στην εποχή του διαδικτύου, κάθε αποκλειστικότητα κρατάει μέχρι να βρεθεί το πρώτο «λαγωνικό» που θα την αντιγράψει και θα την παρουσιάσει για δική του. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η στήλη επιμένει τόσο πολύ στο να αναφέρει πάντα τους συναγωνιστές που είχαν πρώτοι ένα καλό θέμα. Αυτό συνέβη και χθες με το ρεπορτάζ του Πρώτου Θέματος (τουλάχιστον, εκεί το είδα πρώτος εγώ) για την Παρασκευή Τυχεροπούλου, που ούτε λίγο, ούτε πολύ, αποκάλυπτε ότι η πρώην υπάλληλος του ΟΠΕΚΕΠΕ (και ιερό πρόσωπο για όλη την αντιπολίτευση) περιλαμβάνεται στη δικογραφία για το κύκλωμα των επιδοτήσεων ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξεκαθαρίζω εξαρχής αυτό που και οι συνάδελφοί αναφέρουν: Η κυρία Τυχεροπούλου δεν διώκεται ούτε κατηγορείται επίσημα για κάποια αξιόποινη πράξη. Ωστόσο, ερευνάται το γεγονός ότι για 12 ιεραρχικές προσφυγές που υπέγραψε, σύμφωνα με τις κατηγορίες πάντα, δεν εφαρμόστηκαν τα κατά τον νόμο προβλεπόμενα. Ξεκαθαρίζω, επίσης, ότι ήδη η Τυχεροπούλου έχει εκδώσει ανακοίνωση που χαρακτηρίζει όλα τα στοιχεία πλαστά και την υπόθεση «δολοφονία χαρακτήρα».
Ερωτήματα
Καθώς η υπόθεση ερευνάται από τη Δικαιοσύνη, εγώ δεν θα κάνω το παραμικρό σχόλιο για την Τυχεροπούλου, η οποία μέχρι αποδείξεως του εναντίου λογίζεται αθώα. Ωστόσο, έχω κάποια ερωτήματα σχετικά με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας. Πρώτο και κύριο: Γιατί μέχρι τώρα σε όλες τις καταθέσεις της (ιδίως στην εξεταστική, που νομίζω πως δεν ανέφερε τίποτα σχετικό) η υπάλληλος του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αναφέρεται στην ψευδή μήνυση σε βάρος της; Ερώτημα δεύτερο: Καθώς αναφέρει στη χθεσινή της δήλωση πως «όλα τα ανωτέρω είναι σε γνώση των διωκτικών αρχών», ποιες αρχές και πότε έλαβαν γνώση των γεγονότων και, κυρίως, πώς τα αξιολόγησαν; Ερώτημα τρίτο: Για ποιον λόγο, αφού σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της είχε απέναντί της ένα οργανωμένο κύκλωμα, εγκατέλειψε ακόμα και «απόρρητα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας» σε έναν χώρο που ήξερε ότι θα παραβιαστεί; Ερώτημα τέταρτο: Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν αυτό το περιστατικό υπόψη τους προτού υιοθετήσουν το σύνολο των ισχυρισμών Τυχεροπούλου. Και ερώτημα πέμπτο: Αφού η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην έδωσε Τυχεροπούλου την ιδιότητα της πραγματογνώμονα – ενός ανεξάρτητου, δηλαδή, αξιολογητή μιας κατάστασης – με ποιο σκεπτικό απέρριψε απερίφραστα το σύνολο των καταγγελιών, ώστε να την κρίνει κατάλληλη για αυτόν τον ρόλο; Αν και δεν περιμένω απαντήσεις από κανέναν, αφήνω εδώ αυτές τις εύλογες, νομίζω, απορίες μου.
Η απορία της Χαλικιά για την Κοβέσι
Συνεχίζοντας να ψάχνω τα τι και τα πώς της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, έπεσα πάνω σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Δήμητρας Χαλικιά. Για τους μη γνωρίζοντες, η Χαλικιά δεν είναι κάποιο σημερινό κυβερνητικό στέλεχος. Αντιθέτως, είχε διατελέσει αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ ήδη από το 2014 ως στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, ενώ αργότερα θήτευσε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως Γενική Γραμματέας Διαχείρισης Κοινοτικών και Άλλων Πόρων στο υπουργείο Εργασίας. Δύσκολα, δηλαδή, θα μπορούσε κανείς να την κατατάξει στους πολιτικούς φίλους της σημερινής κυβέρνησης. Η Χαλικιά υποστηρίζει ότι η δικογραφία που οδήγησε στις πρόσφατες συλλήψεις σε Κοζάνη και Αγρίνιο συνδέεται με στοιχεία που η ίδια είχε καταθέσει πριν από λίγους μήνες στη Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος. Στο ίδιο κείμενο επαναφέρει και την ιστορία με το περίφημο ερμάριο της Παρασκευής Τυχεροπούλου, υποστηρίζοντας ότι ανάμεσα στα έγγραφα που βρέθηκαν εκεί υπήρχαν προσφυγές προσώπων τα οποία περιλαμβάνονται πλέον στους συλληφθέντες της πρόσφατης επιχείρησης. Αφήνοντας, όμως, την αξιολόγηση Τυχεροπούλου στη Δικαιοσύνη, εκεί που οι ισχυρισμοί της Χαλικιά αποκτούν πραγματικό ενδιαφέρον, είναι το σημείο που η πρώην αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ σημειώνει ότι τα ίδια περίπου στοιχεία είχαν κατατεθεί εδώ και πολλούς μήνες στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η διαφορά, κατά την ίδια, είναι ότι οι ελληνικές αρχές τα αξιολόγησαν, τα διασταύρωσαν και κατέληξαν σε δεκατρείς συλλήψεις, ενώ από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής αντίστοιχη εξέλιξη. Με απλά λόγια, θέτει το ερώτημα γιατί η οι Ελληνικές αρχές φαίνεται να έτρεξαν γρηγορότερα από την ομάδα της φίλης μου της Κοβέσι. Για να είμαι απόλυτα δίκαιος, δεν γνωρίζω αν η κριτική της είναι δίκαιη ή όχι – απλώς καταγράφω. Ξέρω όμως ότι όσο εξελίσσεται η υπόθεση, τόσο πιο συχνά θα ακούγεται ένα ερώτημα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σχεδόν απαγορευμένο. Μήπως, τελικά, η ελληνική Δικαιοσύνη και η Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος αποδείχθηκαν σε αυτή την υπόθεση πιο αποτελεσματικές από την πολυδιαφημισμένη ευρωπαία εισαγγελέα;
Συνιστώσα Παυλόπουλου στην ΕΛΑΣ
Μόλις είχα φτάσει γραφείο και ο πρωινός αναγνώστης εμφανίστηκε. «Μου έκανε εντύπωση ότι δεν σχολίασες ιδιαίτερα τους 300 πρώτους του Αλέξη», ήταν τα λόγια του. Όταν του απάντησα ότι με μια πρόχειρη ματιά δεν είδα ούτε κάτι που δεν ήξερα, ούτε κάτι «ουάου» (που θα έλεγε και ο σύντροφος Γιάνης, το asset του Αλέξη), τον παραξένεψα περισσότερο. «Ούτε για τον άνθρωπο του Παυλόπουλου δεν έκανες μια εξαίρεση;», με ρώτησε περνώντας την περιέργεια σε εμένα. Έκατσα, που λέτε, έψαξα και βρήκα (σχετικά εύκολα, γιατί πολλά μέσα – μεσσηνιακά και μη – το είχαν ήδη εντοπίσει) ότι πρόκειται για τον καθηγητή Ιατρικής, Ανδρέα Καραμπίνη, ο οποίος είναι εδώ και δεκαετίες γνωστός ως το alter ego του πρώην ΠτΔ. Μάλιστα, ρωτώντας κάποιες πηγές μου κάτω από το αυλάκι, μου επιβεβαίωσαν ότι το κολλητιλίκι (κατ’ άλλους συγγένεια) με τον πρόεδρο Παυλόπουλο λίγο έφτασε να εξελιχθεί και σε πολιτική συνεργασία, καθώς επί Καραμανλή των Καπνών ο σύντροφος (πλέον) Καραμπίνης συχνά πυκνά ακουγόταν ακόμα και για υποψήφιος με τη ΝΔ. Τώρα, αν ο καλός καθηγητής είδε το φως το… αριστερό στα πολιτικά «πίσω – πίσω», δεν το γνωρίζω. Πιο πιθανό μου φαίνεται πάντως η υπογραφή του να αποτελεί άλλη μια επικύρωση ότι ο Τσιπροκαραμανλισμός του 2015 έχει νεκραναστηθεί για τα καλά.
«Όχι» με ονοματεπώνυμο
Θυμάστε που σας έγραφα ότι η Επιτροπή Ψηφοδελτίων του ΠΑΣΟΚ ψάχνει και δεν βρίσκει υποψηφίους; Ε, φαίνεται ότι είτε η Επιτροπή δεν έχει ακόμα ενημερώσει την ηγεσία, είτε η τελευταία έχει άλλες προτεραιότητες. Τα γράφω αυτά γιατί χθες το απόγευμα έφτασε στα αυτάκια μου μια φήμη ότι γιος ενός πάλαι ποτέ ισχυρού στελέχους του ΠΑΣΟΚ εκδήλωσε την επιθυμία να θέσει τον εαυτό του στην κρίση των πολιτών της Β´ Θεσσαλονίκης, αλλά… έφαγε πόρτα. Ο λόγος για τον γιο του Χάρη Τσιόκα, Δημήτρη, ο οποίος ενημερώθηκε τις προάλλες πως… ευχαριστούμε, αλλά όχι. Σύμφωνα με ένα πρόχειρο ρεπορτάζ που έκανα (αν και δεν χρειάζεται να είσαι και… Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα για να το καταλάβεις), η αιτία της απόρριψης έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Θανάσης Γλαβίνας, ο οποίος έχει την ίδια ευγενή επιθυμία με τον σύντροφο Δημήτρη, αλλά μάλλον μια μικρή… δυσανεξία στη μάχη του σταυρού. Τώρα, το γιατί στο ΠΑΣΟΚ νιώθουν τόσο large, ώστε να απορρίπτουν τον γιο ενός στελέχους που εκλεγόταν αδιάλειπτα σε αυτή την περιφέρεια για πάνω από 15 χρόνια, ενώ ταυτόχρονα έχει θητεύσει στα οργανωτικά του Κινήματος, ένας Θεός το ξέρει. Ιδίως, μάλιστα, όταν ο μπαμπάς Τσιόκας ήταν ένα από τα πρόσωπα της «Πασοκικής διεύρυνσης» που επιδίωξε στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας. Διαφαίνεται λοιπόν, ότι ο εσωτερικός ανταγωνισμός στο ΠΑΣΟΚ έχει προτεραιότητα σε σχέση με τον εξωτερικό ανταγωνισμό.
