Ο Θοδωρής Ρέλλος, ιδρυτής και τραγουδιστής των Mode Plagal, μιλάει στην «Απογευματινή» και τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Τσακίρη, με αφορμή την εμφάνιση του συγκροτήματος την Πέμπτη, με την οποία σηκώνει αυλαία το φιλόδοξο 1o Attica Roots Festival που διοργανώνει η Περιφέρεια Αττικής με χορηγούς επικοινωνίας τη Νext Step Media Group, το efimerida.gr και με τηλεοπτικό χορηγό επικοινωνίας το Mega.
Η μπάντα θα εμφανιστεί στις 20:30, στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, στο πλαίσιο του πολυαναμενόμενου Φεστιβάλ το οποίο, με το «καλημέρα», έγινε θεσμός και είναι με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Το γκρουπ θα παρουσιάσει ένα ξεχωριστό πρόγραμμα που είναι βέβαιο ότι θα μας ξεσηκώσει όλους, ενώνοντας την ελληνική παράδοση με την τζαζ και τη φανκ «σχολή» – μαζί και αισθητική. Με αφορμή λοιπόν το live, ο καλλιτέχνης ανοίγει την καρδιά του, ταξιδεύοντάς μας στη μακρά πορεία του σχήματος, στη φιλοσοφία του και τη σχέση του με το κοινό.
Πώς νιώθετε για τη συμμετοχή σας στο Attica Roots Festival;
Καταρχάς χαιρόμαστε πολύ και ευχαριστούμε θερμά για την πρόσκληση. Είναι ένα πρότζεκτ-θεσμός που θα συνεχιστεί, θα έχει διάρκεια στον χρόνο, κάτι πολύ σημαντικό, ειδικά για σχήματα που δεν έχουν εύκολα πρόσβαση σε μεγάλες σκηνές. Για μας, το σημαντικότερο είναι η σχέση με το κοινό και η εμπειρία της ζωντανής μουσικής, παρά η ίδια η «ταμπέλα» της εμφάνισης. Όσο για τον χώρο, είναι ιστορικός, μαγικός, εναρμονίζεται απόλυτα με το πνεύμα του φεστιβάλ.
Τι θα δει και θα ακούσει ο κόσμος;
Σημασία έχει πρώτιστα η εμπειρία της στιγμής. Θα παρουσιαστούν λοιπόν, παρότι δεν θεωρώ και τόσο σημαντικό να υπεισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες, κομμάτια απ’ όλο το ρεπερτόριό μας: διασκευές και δικές μας συνθέσεις. Υπάρχουν αναφορές από τη Μακεδονία, τη Στερεά Ελλάδα, καθώς και επιρροές από άλλες μουσικές παραδόσεις: όλα μαζί δημιουργούν αυτό που κάνουμε τόσα χρόνια επί σκηνής.
Μιλήστε μας για τις δικές σας συνθέσεις…
Στο πρόγραμμα θα ακουστούν, πέρα από εκείνα που γνωρίζουν οι θαυμαστές μας, και ακυκλοφόρητα κομμάτια – κάτι που θεωρώ ότι θα προσδώσει περισσότερο ζωντανή και «ανοιχτή» διάσταση στη συναυλία μας.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για «κοκτέιλ» της ελληνικής παράδοσης με την τζαζ και τη φανκ; Πώς προέκυψε ο πειραματισμός, αυτό το δικό σας ύφος fusion; Επηρεαστήκατε ενδεχομένως από κάποια μόδα των καιρών;
Η αρχή έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αρχές του ’90. Παίζουμε περισσότερα από 30 χρόνια σχεδόν με την ίδια σύνθεση, κάτι που από μόνο του είναι σπάνιο. Αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, συνεπάγεται πως το ύφος μας δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Σιγά σιγά, μέσα από το ρεπερτόριο της τζαζ και του μπλουζ, αρχίσαμε να εντάσσουμε στοιχεία από την ελληνική παράδοση, κυρίως από τη Μακεδονία και τη Θράκη. Δεν έγινε για να «στολίσουμε» τον ήχο, αλλά επειδή μας ενδιέφερε η σχέση με το υλικό. Έτσι, προέκυψε φυσικά αυτό το μουσικό fusion.
Πιστεύετε ότι η ελληνική μουσική παράδοση μπορεί να είναι επίκαιρη, σύγχρονη με τον τρόπο της;
Βεβαίως: η παράδοση είναι κάτι «ζωντανό», εξελίσσεται συνεχώς. Και παλαιότερα άλλαζε μορφές, όργανα, ενορχηστρώσεις, τρόπους έκφρασης. Σήμερα, με την υψηλή τεχνολογία, με τα νέα μέσα, δημιουργούνται διαφορετικές ανάγκες και καινούργιοι κώδικες επικοινωνίας. Η παράδοση δεν είναι κάτι στατικό: συνιστά ένα υβρίδιο που μεταμορφώνεται και συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τις νέες γενιές.
Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη κατάκτηση της μπάντας;
Το ότι υπάρχουμε ακόμα, ύστερα από τόσα χρόνια. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλη επιτυχία. Και το γεγονός πως, όταν παίζουμε, ο ήχος βγαίνει αβίαστα, χωρίς προσπάθεια, σαν κάτι αυτονόητο για μας.
Πώς βλέπετε τη σχέση των νεότερων γενιών με τον ελληνικό ήχο;
Ο κόσμος είναι πιο κοντά στις ρίζες μας απ’ όσο νομίζουμε. Ακόμη κι αν ακούει διαφορετικά είδη μουσικής, όταν έρχεται σε επαφή με την παράδοση, αντιδρά πολύ θετικά. Στις συναυλίες βλέπουμε ανθρώπους που δεν θα πήγαιναν ούτε σε τζαζ ούτε σε πανηγύρι, αλλά αυτό που ακούνε εδώ, σ’ εμάς, τους αγγίζει: αναδεικνύεται σε ενοποιό στοιχείο. Έτσι, δημιουργείται ένα νέο, πιο «ανοιχτό», πιο δεκτικό σε ακούσματα κοινό.
Ποια εντέλει είναι η βασική φιλοσοφία του συγκροτήματος;
Όσο πιο βαθιά πηγαίνεις στις ρίζες, τόσο περισσότερο βλέπεις ότι όλα συνδέονται. Οι μουσικές δεν είναι απομονωμένες, επικοινωνούν υπόγεια μεταξύ τους. Αυτή η αντίληψη μας επιτρέπει να ενώνουμε διαφορετικά είδη και παραδόσεις με οργανικό τρόπο, χωρίς να χάνεται η ταυτότητα κανενός απ’ αυτά.
