Η χαμένη ευκαιρία των εκλογών
Θυμάστε που σχεδόν εμμονικά (όπως με κατηγορούσαν αυτοί που συμβουλεύουν τον πρόεδρο Μητσοτάκη) έγραφα για το παράθυρο ευκαιρίας που είχε ο πρωθυπουργός να προσφύγει σε εκλογές τον περασμένο Μάιο; Για διάφορους λόγους που προσωπικά τους αγνοώ, προτιμήθηκε η θεσμική συνέπεια (του Σκέρτσου), με αποτέλεσμα τώρα ο αρχηγός Κυριάκος και η λαοπρόβλητη κυβέρνησή του να χτυπιούνται από δεξιά κι αριστερά, χωρίς να μπορούν να κάνουν και πολλά για να αποτρέψουν τα… χτυπήματα. Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες έχει επανέλθει στο μυαλό μου, και δη με μεγάλη ένταση, μια απορία, από αυτές στις οποίες δύσκολα μπορεί να δώσει απάντηση κάποιος κανονικός άνθρωπος. Αλήθεια, τι έκανε όλους αυτούς τους συμβουλάτορες του Κυριάκου να πιστεύουν ότι θα γλιτώσουν από το «σύνδρομο» που καταδίωξε όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης στο δεύτερο μισό της δεύτερης θητείας τους; Περασμένα ξεχασμένα, αφού, όπως λέει ένας αρχαίος φίλος μου, κανείς δεν κέρδισε απολύτως τίποτα κλαίγοντας πάνω από το χυμένο γάλα. Επομένως, το ζητούμενο για τους κυβερνώντες είναι να βρουν το συντομότερο δυνατόν μια νέα κατσίκα για να την αρμέξουν, μήπως και εξασφαλίσουν τις απαραίτητες ποσότητες γάλακτος για να τη «βγάλουν» μέχρι τον Μάιο.
Ο Τσίπρας έπαθε Βελόπουλο
Το άγχος των δημοσκοπήσεων έχει οδηγήσει τον πρόεδρο Τσίπρα σε μια σειρά από λάθος επιλογές. Είθισται όταν οι ηγέτες χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια να ρέπουν προς τον λαϊκισμό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον αρχηγό Αλέξη, που δεν σας κρύβω ότι αν κανείς δεν γνωρίζει ότι πρόκειται περί ανακοινώσεων της ΕΛΑΣ, κάλλιστα θα μπορούσε να τις υποδεχτεί ως ανακοινώσεις του Βελόπουλου. Με αυτά και κάτι άλλα, να με θυμηθείτε ότι δεν θα αργήσει η ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να κατεβάσει στο σαλόνι του κόμματός του όσους είχε βάλει στον εξώστη. Και κάπου εκεί θα αρχίσει η μεγάλη της Αριστεράς κωμωδία.
Στην Αμερική (με Μαρέβα) ο Μητσοτάκης
Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου ο πρόεδρος Μητσοτάκης θα πετάξει για τη Νέα Υόρκη, έχοντας, όπως σας είχα γράψει πριν από μέρες, να μιλήσει σε μια προγραμματισμένη εκδήλωση στον ΟΗΕ. Εκτός από τον πρωθυπουργό, από την Κυριακή στις ΗΠΑ θα βρίσκεται και ο υπουργός Γεραπετρίτης, ο οποίος θα έχει σειρά επαφών, σηκώνοντας όσο πιο ψηλά γίνεται το θέμα του τουρκολιβυκού μνημονίου. Συγκεκριμένα, εξ όσων πληροφορούμαι, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, όπως έκανε με το καλημέρα με τους Ευρωπαίους, θα προσπαθήσει να το κάνει και σε επίπεδο ΟΗΕ με τους άλλους συμμάχους. Αν και είναι πιο δύσκολη δουλειά, αντιλαμβάνομαι ότι ο καθηγητής θα προσπαθήσει να βρει τις άκρες του. Αφήνω τον ΥΠΕΞ, για να σας γράψω ότι εκτός από τον αρχηγό Κυριάκο, στις ΗΠΑ θα βρίσκεται και η σύζυγός του, Μαρέβα, που, ως γνωστόν, εδώ και έναν μήνα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Columbia.
Τα βέτο στον ΟΗΕ, το αδιέξοδο με τους υποψηφίους και το τουρκικό όνειρο
Σας είχα γράψει εγκαίρως από τη στήλη ότι η υποψηφιότητα του Φεριντούν Σινιρλίογλου για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ δύσκολα θα περνούσε από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Και, όπως φαίνεται, οι Τούρκοι, παρά τις βολιδοσκοπήσεις που ξεκίνησαν από τον Σεπτέμβριο, δεν έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν την απαραίτητη συναίνεση. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι ότι η διαδοχή του Αντόνιο Γκουτέρες έχει εξελιχθεί σε κανονικό διπλωματικό παζάρι, καθώς ούτε οι υπόλοιποι υποψήφιοι καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις αντιρρήσεις των μεγάλων δυνάμεων. Για παράδειγμα, η Ρεμπέκα Γκρίνσπαν από την Κόστα Ρίκα, παρ’ ότι προηγείται με εννέα θετικές ψήφους, έχει εισπράξει δύο αρνητικές από μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ανάλογη είναι η εικόνα για τον Αργεντινό Ραφαέλ Γκρόσι, επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας, για τον οποίο υπάρχουν ρωσικές επιφυλάξεις, λόγω της στάσης του στο ουκρανικό και το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Επιπλέον, η βρετανική πλευρά εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντί του, με φόντο την παλαιά διαμάχη Λονδίνου και Μπουένος Άιρες για τα Φόκλαντ. Δύο αρνητικές ψήφους από μόνιμα μέλη έχει συγκεντρώσει και η Κάρολιν Ροντρίγκες-Μπίρκετ από τη Γουιάνα, ενώ στην περίπτωση της Μισέλ Μπατσελέ από τη Χιλή καταγράφονται αμερικανικές αντιρρήσεις. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η κυβέρνηση Τραμπ έχει αναλάβει ενεργό ρόλο, πραγματοποιώντας επαφές, ακόμη και συνεντεύξεις με υποψηφίους, καθώς αναζητεί πρόσωπο που θα προχωρήσει σε δραστικές αλλαγές και περικοπές στον Οργανισμό. Την ίδια ώρα, στο παρασκήνιο εμφανίζεται και η Λάνα Νουσεϊμπέ από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με διερευνητικές επαφές στη Νέα Υόρκη. Όσο για τον Σινιρλίογλου, οι επιφυλάξεις που αποδίδονται στο Παρίσι δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας στην Άγκυρα. Κρατήστε, πάντως, το εξής: Όσο οι βασικοί υποψήφιοι σκοντάφτουν στα βέτο τόσο περισσότερο αναζητείται ένα πρόσωπο που θα μπορεί να γίνει αποδεκτό και από τους πέντε. Και εκεί είναι που αρχίζει το πραγματικό παζάρι.
Εκδήλωση στην Αστόρια
Κάνοντας ένα πέρασμα από την Αστόρια, κάπου είδα ότι την Κυριακή διοργανώνεται μια επετειακή εκδήλωση από τους ομογενείς για την 28η Οκτωβρίου. Επίσημος προσκεκλημένος και συνάμα ομιλητής, σύμφωνα με την αφίσα που εντόπισα, είναι ο υπουργός Γεραπετρίτης, ο οποίος, όπως σας έγραψα και παραπάνω, θα βρίσκεται μέχρι την επόμενη Παρασκευή (πρώτα ο Θεός) στη Νέα Υόρκη.
Στο στόχαστρο οι πολιτικές επαφές Λιόλιου
Οι χθεσινές εξελίξεις με τις συλλήψεις των μελών της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε στον χώρο του μπάσκετ φαίνεται ότι μπορεί να οδηγήσουν και σε καταστάσεις που δεν τις υπολογίζει κανείς. Συγκεκριμένα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναφέρονται στις στενές σχέσεις του προέδρου Λιόλιου με εν ενεργεία κυβερνητικά στελέχη. Μάλιστα, όταν θα αρχίσουν να κυκλοφορούν τα πρώτα ονόματα, θα γίνει της Αχαΐας (της πάνω) ο χαμός.
Ο Τσάφος και τα παιχνίδια με την Τουρκία
Δεν ξέρω τι με έπιανε κάθε μεσημέρι προς το απόγευμα και μόλις έφτανα στο δωμάτιό μου, το πρώτο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν να «πέσω» στο κρεβάτι. Αυτό έκανα και χθες, τελευταία μέρα της εκεί παραμονής μου. Λες, λοιπόν, και πάτησα ένα κουμπί, άρχισα να ροχαλίζω (από κούραση) και ταυτόχρονα να βιώνω μια ιστορία από αυτές που μοιάζουν με πραγματικές. Είδα έναν τύπο που έμοιαζε με τον υφυπουργό του Παπασταύρου, Νίκο Τσάφο, να παλεύει να χαλάσει το έργο του Κάθετου Διαδρόμου, αδιαφορώντας μάλιστα αν από αυτήν την εξέλιξη εξυπηρετούνται (εκτός των άλλων) τα συμφέροντα των Τούρκων. Και λίγο πιο κάτω, στο ίδιο όνειρο, πέρασε από μπροστά μου ο ίδιος τύπος που έμοιαζε με τον Τσάφο, ο οποίος συνομιλούσε με κάτι άλλους, που, αν δεν με απατά η μνήμη μου, μιλούσαν τουρκικά. Κάπου εκεί ξύπνησα και στον ξύπνιο μου, επηρεασμένος προφανώς από τα όσα είχα δει στον ύπνο μου, άρχισα να σκέφτομαι αυτά που είχε πει πριν από δύο χρόνια ο υφυπουργός Ενέργειας για την Κύπρο. Αν δεν το θυμάστε, ο Τσάφος, ούτε λίγο ούτε πολύ, είχε δηλώσει ότι μάλλον μας περισσεύει το νησί, άρα δεν θα ήταν κακή ιδέα να το πάρουν οι Τούρκοι.
Η διπλωματία της ενέργειας
Αφήνω, όμως, τα όνειρα, για να πάω στα σοβαρά, που προφανώς και σχετίζονται με τις εξελίξεις που είχαμε προσφάτως με την Κίμπερλι. Για όσους το παραβλέπετε, στην απέναντι όχθη (αυτήν της Τουρκίας) πρέσβης των ΗΠΑ είναι ο Μπάρακ. Ένας ισχυρός επιχειρηματίας, αλλά ακόμη πιο ισχυρός ανθέλληνας. Ο συγκεκριμένος από την πρώτη στιγμή που διορίστηκε από τον Τραμπ πρέσβης στην Άγκυρα έδειξε τι ακριβώς έχει στο μυαλό του. Από την άλλη, εμείς είχαμε μια τύπισσα που, κακά τα ψέματα, έκανε σοβαρή δουλειά. Για παράδειγμα, με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις με τη Λιβύη, θυμήθηκα αυτό που μου εκμυστηρεύτηκε ένας φίλος μου, ότι δηλαδή πριν από έναν χρόνο, που είχε προκύψει (και πάλι ένταση) με τους Λίβυους, η Κίμπερλι τηλεφώνησε στον Ρούμπιο, με αποτέλεσμα η «φωτιά» να σβήσει πριν προλάβει να ανάψει. Δεν θέλω να πιστέψω ότι οι πρόσφατες εξελίξεις συνδέονται με το κενό στην αμερικανική πρεσβεία. Ούτε φυσικά υιοθετώ κάτι άλλα, που συνδέονται με μελλοντικές (λέει) εξελίξεις, όχι και τόσο ευχάριστες για τα ελληνικά συμφέροντα. Απεναντίας, υιοθετώ και με το παραπάνω αυτά που ισχυρίζονται έμπειροι αναλυτές σε σχέση με τη διπλωματία της ενέργειας. Για να ακριβολογώ, θεωρώ ότι αν η χώρα μας εξακολουθήσει να είναι ισχυρός παίκτης στα ενεργειακά της περιοχής, δεν έχει να φοβάται τίποτα. Εκεί που αρχίζει ο τρόμος, και δη ο κανονικός, είναι όταν επικρατήσουν απόψεις σαν αυτές του υφυπουργού Τσάφου. Με αφορμή τα παραπάνω, δεν σας κρύβω πως σκεφτόμουν την ώρα που πετούσα πάνω από τον Ατλαντικό ότι κάποια στιγμή ο πρόεδρος Μητσοτάκης ενδεχομένως και να πρέπει να θυμηθεί ποιος του έστειλε για σύμβουλο τον σημερινό υφυπουργό Ενέργειας. Ενδεχομένως τότε να δώσει πολλές απαντήσεις, που μέχρι στιγμής μένουν αναπάντητες.
! Επειδή το έψαξα πολύ και επειδή δεν το βρήκα, μήπως θα ήταν εύκολο ο υφυπουργός Τσάφος να μας πει σε ποιο πανεπιστήμιο ήταν καθηγητής;
Θερμό επεισόδιο
Πάντως, αν και δεν είμαι τόσο καλός σε αυτού του είδους τις αναλύσεις, δεν ξέρω τι με κάνει να πιστεύω ότι η φυγή της Κίμπερλι αργά ή γρήγορα θα μας κοστίσει. Για παράδειγμα, σκεφτόμουν ότι με τα όσα διαδραματίζονται στη γύρω περιοχή και με (σχεδόν) ακέφαλη την αμερικανική πρεσβεία, θα μπορούσαν να συμβούν ακόμη σοβαρότερα πράγματα από αυτά που ήδη βλέπουμε να συμβαίνουν. Για παράδειγμα, και με δεδομένο ότι ο Μπάρακ θέλει να μας κάνει ζημιά, δεν θα απέκλεια ακόμη και ένα θερμό επεισόδιο, από αυτά τα γρήγορα, κάτι σαν να λέμε «Ίμια 2026».
Δείπνο με το αφεντικό της Dimand
Σας έγραφα χθες για την Dimand του Ανδριόπουλου και πριν προλάβει να δημοσιευτεί το σχετικό σχόλιο, ένας από τους φίλους μου που του αρέσουν τα νυχτοπερπατήματα στην περιοχή του Λυκαβηττού έπεσε πάνω (με την καλή έννοια) σε μια τετράδα που του έκανε εντύπωση. Και αυτό γιατί επρόκειτο για τα ζεύγη Μητσοτάκη και Ανδριόπουλου. Προφανώς, είχε προηγηθεί κάποιο δείπνο, δεδομένου ότι τους είδε να χαιρετιούνται έξω από την οικία του πρωθυπουργού. Δεν σας το κρύβω ότι θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια γωνιά, να άκουγα αν ο αρχηγός Κυριάκος (άντε η σύζυγός του Μαρέβα), από περιέργεια και μόνο, ρώτησαν τον Ανδριόπουλο για την εκτίναξη του δανεισμού του κατά 30% μέσα σε έναν χρόνο.
! Με την ευκαιρία, και με αφορμή τις χθεσινές εξελίξεις με το ένταλμα σύλληψης του Λιόλιου, θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε και την άποψη που έχει ο Ανδριόπουλος της Dimand για τον συγκεκριμένο άνδρα.
Αυτοαποθέωση Κωστόπουλου
Διαβάζω μια ανάρτηση του πρώην διευθύνοντος συμβούλου των ΕΑΣ, Νίκου Κωστόπουλου, με την οποία δίνει συγχαρητήρια στον εαυτό του για το μεγάλο έργο που άφησε πίσω του στην αμυντική βιομηχανία. Βέβαια, η πραγματικότητα είναι πως ο Κωστόπουλος παρέλαβε την εταιρεία με τζίρο στα 30 εκατ. ευρώ και την παρέδωσε με 8 εκατ. ευρώ. Το τρομερό αυτό επίτευγμα, δηλαδή να τα πας χειρότερα απ’ ό,τι η διοίκηση του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα σε μια περίοδο εκρηκτικής ανάπτυξης για την παγκόσμια αμυντική βιομηχανία, ήταν που οδήγησε και στην αντικατάστασή του με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν είναι απαραίτητα κακό να ευλογείς τα γένια σου. Είναι, όμως, μάλλον αστείο όταν δεν έχεις καν γένια.
! Και μια και το ‘φερε η κουβέντα, θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι απέγινε η υπόθεση που απασχολούσε τον Κωστόπουλο και συνδεόταν με κάτι καταλογισμούς στην Εφορία την περίοδο που ήταν επικεφαλής στα ΕΑΣ. Πάντως, φαίνεται ότι η συγκεκριμένη εταιρεία δύσκολα θα αποκτήσει διοίκηση, δεδομένου ότι εσχάτως πληθαίνουν τα παράπονα και για τον νυν επικεφαλής των ΕΑΣ, Χριστόφορο Μπουτσικάκη. Μάλιστα, κάποια από αυτά τα άκουσα ευρισκόμενος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Happening ήταν και πάει
Τελικά, το πολυδιαφημισμένο χθεσινό συλλαλητήριο πέρασε κάτω από τον πήχη που είχε τοποθετήσει κάθε πολιτική και κοινωνική ομάδα που «πόνταρε» σε αυτό. Με συμμετοχή που απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί μαζική (πολλώ δε πάνδημη), η αντιπολίτευση δεν βρήκε ένα σημείο αναφοράς στη λαϊκή δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης. Αντίστοιχα, οι διάφοροι «σοφοί της επανάστασης» δεν βρήκαν ακροατήριο για να πουλήσουν ξανά τις θεωρίες τους. Και, βέβαια, τα γνωστά «καλόπαιδα» δεν βρήκαν περιθώριο να κάνουν την Αθήνα… Βαγδάτη. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, θα έλεγε κανείς ότι το χθεσινό συλλαλητήριο έγινε για να «βγάλουν την υποχρέωση» οι ηγέτες των κινημάτων. Κάτι σαν… happening, για να το πω με την ορολογία που μάθαμε το «πολύ κακό για το τίποτα» στα Φαλάσαρνα. Για να (μην) γίνει, όμως, ό,τι (δεν) έγινε, συνέβαλαν καθοριστικά δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν η επαγρύπνηση που επέδειξαν πολλοί δημοσιολογούντες αλλά και απλοί χρήστες των social media, προκειμένου να διαλύσουν έγκαιρα διάφορες προβοκάτσιες, υπερβολές ή απλά fake news. Και το δεύτερο ήταν η ετοιμότητα που έδειξε η Αστυνομία και γενικά ο κρατικός μηχανισμός. Είπαμε και χθες σε αυτήν εδώ τη στήλη, ήταν ένα πρόχειρο διαγώνισμα. Και το Μαξίμου το πέρασε με καλό βαθμό.
Το τέλος της ανοχής
Αν έπρεπε να βάλουμε έναν τίτλο για την αντιμετώπιση του χθεσινού συλλαλητηρίου, αυτό θα ήταν «το τέλος της ανοχής». Το γράφω αυτό γιατί, για πρώτη νομίζω φορά, όποιο πολιτικό πρόσωπο ευχήθηκε άμεσα ή έμμεσα «και στα δικά μας», βλέποντας τις εικόνες χάους στη Γαλλία, μάλλον το μετάνιωσε άσχημα από το πολιτικό «ξύλο» που του επιφύλαξαν όχι μόνο τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά πρωτίστως απλοί πολίτες. Γι’ αυτό, άλλωστε, είδαμε για πρώτη φορά τόσους «πονηρούς» που έσπευσαν να τονίσουν ότι στηρίζουν μόνο τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, προκειμένου να μη βρεθούν στη διόλου ευχάριστη θέση του νεολαίου του Τσίπρα με τα δύο επώνυμα που μου διαφεύγουν. Επειδή, όμως, αναφέρθηκα και στους κυβερνητικούς που ανέλαβαν να στείλουν το μήνυμα ότι το μπάχαλο δεν θα γίνει ανεκτό, δεν μπορώ να μη σταθώ στον εκπρόσωπο Μαρινάκη. Μιλώντας στο ραδιόφωνο του Alpha και στον συναγωνιστή Ευγενίδη, ο ψηλός της κυβέρνησης τόνισε κάτι αυτονόητο μεν, που όμως δεν ακούγεται όσο έπρεπε. «Πίσω από το “και στα δικά μας” κρύβονται μαγαζάτορες, εργαζόμενοι, άνθρωποι που παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στο κέντρο των Αθηνών», ήταν τα λόγια του κυβερνητικού εκπροσώπου πριν περάσει στην επίθεση κατά της ΕΛΑΣ (όχι αυτής του αντιστράτηγου Μάλλιου, της άλλης, του Τσίπρα): «Έχει μια άρνηση ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος να σεβαστεί τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.». Και επειδή η κυβέρνηση σε αυτό το πρόχειρο διαγώνισμα πήρε καλό βαθμό και στα λόγια και στις πράξεις, δεν αποκλείω στον επόμενο κύκλο δημοσκοπήσεων να κερδίσει κάτι από δεξιά της – ίσως και όχι ευκαταφρόνητο.
Γκρίνιες στο Μαξίμου για τον «γκουρού» Γκρίνμπεργκ
Κάτι πήρε το αυτί μου ότι στο Μαξίμου ξίνισαν πολλοί με το ολοσέλιδο πορτρέτο του Γκρίνμπεργκ στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής. «Ε, όχι και γκουρού ο Γρίνμπεργκ», ήταν το σχόλιο ενός στελέχους του πρωινού καφέ, που με κάποιον τρόπο -παρά τον αποκλεισμό μου ακόμα και από τον Πίνατ- έφθασε σε μένα. Τι έμαθα, λοιπόν; Ότι, πρώτον, ο Σταν κάνει και έρευνες και προθέσεις ψήφου και ένα μακροσκελέστατο ερωτηματολόγιο που κάποιοι επιτελείς του πρωθυπουργού ανάθεμα και αν βγάζουν νόημα. Έπειτα, αμφισβητείται έντονα το βάθος των συμπερασμάτων που εμφάνισε ο «γκουρού» στο δημοσίευμα. «Αυτά μπορεί να τα συμπεράνει κάποιος και χωρίς ερωτηματολόγια», ήταν το σχόλιο του ίδιου στελέχους, που, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, εκφράζει την ομόθυμη άποψη μεγάλης μερίδας συνεργατών του Κυριάκου. Δεν ξέρω αν του τα είπαν κατάμουτρα, αλλά αμφιβάλλω. Έμαθα, όμως, ότι κάποιοι κάνουν διαρροές εκτιμήσεων που προορίζονται για χρήση του πρωθυπουργού της καρδιάς μας και στη συνέχεια τις διακινούν σε προσφιλή Μέσα… Τι να σας πω, ότι είναι σουρωτήρι το Μαξίμου το ξέρουμε εδώ και καιρό. Όσο για τα περί «γκουρού», μαθαίνω πως ούτε ο Κυριάκος τον έχει βάλει στην κορυφή του Ολύμπου σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις του. Ακούει και αυτόν, όπως και άλλους, και τραβάει την ανηφόρα…
«Παίζεται» η υποψηφιότητα Κοροβέση στα Ανατολικά
Μπορεί η Μυρτώ Κοροβέση να προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ ως βουλευτής Ανατολικής Αττικής, ωστόσο δεν είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί στη λίστα της συγκεκριμένης περιφέρειας όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Γιατί μπορεί και σε όλες τις προηγούμενες προσχωρήσεις «ανανηψάντων» η Χαριλάου Τρικούπη να μην ανακοίνωνε κατά πόσο και σε ποια περιφέρεια θα διεκδικήσουν σταυρό οι μεταγραφές του προέδρου Ανδρουλάκη, ωστόσο για τη συντρόφισσα Μυρτώ ακούγεται καιρό τώρα ότι ενδέχεται είτε να αλλάξει περιοχή είτε να περιμένει τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Βλέπετε, με τα (όχι σπουδαία) ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στα Μεσόγεια και με δεδομένο ότι ήδη στο ψηφοδέλτιο (πρόκειται να) βρίσκονται ο σίγουρα πρώτος, Μανώλης Χριστοδουλάκης, η αγαπημένη της στήλης, Βάσια Αναστασίου, και η μεταγραφή από το ΜεΡΑ25, Μαρία Απατζίδη, η προσθήκη της συντρόφισσας Κοροβέση μοιάζει υπερβολή. Όχι τίποτε άλλο, πόσους θανάτους να απέχει μια επιλαχούσα από τα βουλευτικά έδρανα;
Στον δρόμο που χάραξε το ΠΑΣΟΚ η Καρυστιανού
Την περίοδο της «ξυλολιάδας» είχαμε δει ουκ ολίγα περιστατικά που το ΠΑΣΟΚ «σερνόταν» πίσω από τη Μαρία Καρυστιανού. Η αλήθεια είναι ότι, από τότε που η «μάνα των Τεμπών» έγινε «πρόεδρος Μαρία», λίγο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, λίγο ορισμένες θέσεις της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, οδήγησαν τη Χαριλάου Τρικούπη να κόψει την κακή αυτή συνήθεια. Ώσπου φτάσαμε χθες να ζήσουμε το αντίστροφο. Την πρόεδρο Μαρία να υιοθετεί πρακτικές ΠΑΣΟΚ. Αναφέρομαι, φυσικά, στη χθεσινή ανακοίνωση της Ελπίδας, η οποία στρέφεται κατά της GPO και της έρευνας που δημοσίευσε το ομόσταβλο iefimerida, στην οποία η πρόεδρος Μαρία φαίνεται να βλέπει το 3% με το… κιάλι. Και, όπως συμβαίνει συχνά με όσους πάνε για εκλογικό «φούντο», αντί να τους φταίει το κακό τους το κεφάλι, τους φταίνε οι αγγελιαφόροι των κακών μαντάτων. Βέβαια, άντε να δώσεις άδικο στην πρόεδρο Μαρία και στην επιλογή της να «αντιγράψει» τις επιθέσεις που έκαναν διάφοροι ΠΑΣΟΚοι στις δημοσκοπικές, όσο οι τελευταίοι έδειχναν τη βελόνα ακούνητη. Το λέω αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό παρατηρώ μια «υπεραισιοδοξία» ορισμένων δημοσκόπων όσον αφορά τις εκλογικές επιδόσεις του ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, κοντοζυγώνουν (όχι πολύ, αλλά τέλος πάντων) οι κάλπες, οπότε θα μας λυθούν οι απορίες.
Το δίκιο του Σκέρτσου (και της στήλης)
Αν και οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης ξέρετε ότι για τον φίλο μου τον Άκη τον Σκέρτσο δυσκολεύομαι να πω καλά πράγματα (πιθανότατα φταίει ότι δεν είμαι τόσο καλός στο διάβασμα των Excel), θα ήμουν άδικος να μη συμφωνούσα με όσα είπε για τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης στο νομοσχέδιο για την απαγόρευση των social media σε ανηλίκους κάτω των 15 ετών. Και το λέω αυτό διότι πράγματι, όλα τα κόμματα ήρθαν να συμφωνήσουν στην ανάγκη να μπει ένα stop στο συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά όταν η συζήτηση έφτανε στο πώς η ανάγκη θα γίνει πράξη και όχι… ιστορία (όπως τραγουδούσε στη «Ρόζα» ο Μητροπάνος), η αντιπολίτευση το γύρισε στις… ζεϊμπεκιές. Και καλά, από τα κόμματα που αντιμετωπίζουν τη Βουλή σαν θέατρο για να προβάλλουν μονολόγους δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι δεν βρήκαν τίποτα καλό στο κυβερνητικό σχέδιο; Βασικά, να το θέσω ανάποδα. Tόσο χειρότερο θεώρησαν το κυβερνητικό σχέδιο από το σημερινό χάος, που προτίμησαν να μείνουμε στο χάος, παρά να κάνουμε ένα πρώτο βήμα και να διαπιστώσουμε στην πορεία τις ενδεχόμενες στρεβλώσεις της αρχικής σύλληψης; Επειδή, ωστόσο, η στήλη είχε ασχοληθεί με το θέμα ήδη από τον περασμένο Μάρτιο, τότε σας έγραφα ότι «το κυβερνητικό σχέδιο για τον δραστικό περιορισμό της πρόσβασης ανηλίκων σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης στα πρότυπα του “αυστραλιανού μοντέλου” αναμένεται να γίνει δεκτό με πραγματική ανακούφιση από τους γονείς». Δεν έμεινα, όμως, μόνο σε αυτό, αλλά επισήμαινα ότι «τα “ραντάρ” μου έχουν αρχίσει να πιάνουν κάτι πρώτες σκέψεις της αντιπολίτευσης (αξιωματικής και ελάσσονος) να παραστήσει τον θείο που κάθεται με τη νεολαία». Και επειδή τα ραντάρ μου δικαιώνονται, να θυμίσω στην αντιπολίτευση μια σημαντική λεπτομέρεια: ότι, σε αντίθεση με τα 15χρονα που προσπαθούν να καλοπιάσουν, οι γονείς ψηφίζουν. Αν, λοιπόν, αφήσουν τον πρόεδρο Κυριάκο να «μαζέψει το χαρτί» και σε αυτό το θέμα, πολύ απλά θα είναι για ακόμα μία φορά άξιοι της μοίρας τους.
Μαρξιστής του ρεύματος Γκράουτσο
Καθώς τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε για νέο τελεσίγραφο Τσίπρα προς βουλευτές να παραιτηθούν από τις έδρες τους, ξεκίνησαν να βγαίνουν και οι νέες εξαιρέσεις. Διαβάζω, λοιπόν, χθες στα ομόσταβλα «Παραπολιτικά» πως η πάλαι ποτέ συναγωνίστρια Πόπη Τσαπανίδου δεν εμπίπτει στο τελεσίγραφο του προέδρου Τσίπρα. Και αυτό γιατί στην Αμαλίας φοβούνται ότι η παραίτησή της θα ανοίξει τον δρόμο προς τη Βουλή στον σύντροφο Κασσελάκη, καθώς οι υπόλοιποι επιλαχόντες πάνω από τον Stephanos είναι «χλομό» να κρατήσουν την έδρα. Και εδώ αρχίζουν οι απορίες μου. Απορία πρώτη, στις άλλες περιπτώσεις παραιτήσεων δεν είχαμε εκφυλισμό του Κοινοβουλίου; Γιατί, λοιπόν, οι προηγούμενοι ήταν «ανεκτός» εκφυλισμός και ο Κασσελάκης είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι; Απορία δεύτερη, αφού ο πρόεδρος Τσίπρας έχει αποφασίσει να μην ασχολείται με το τι συμβαίνει στη Βουλή μέχρι τις εκλογές, απαξιώνοντάς την πλήρως, πόσο χειρότερη πιστεύει ότι θα γίνει με τον Κασσελάκη; Και απορία τρίτη και μεγαλύτερη, όταν ο Τσίπρας έδινε «δαχτυλίδι» στον Στέφανο, αγνοούσε ότι θα εκφυλίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ή τον επέλεξε ακριβώς με αυτό το κριτήριο; Γενικά, σε αυτό το rebranding του, ο πρόεδρος Αλέξης μοιάζει πιο μαρξιστής από ποτέ. Και δεν εννοώ θιασώτης των ιδεών του Καρόλου Μαρξ, αλλά του συνεπώνυμού του Γκράουτσο, ο οποίος είχε πει το θρυλικό «αυτές είναι οι αρχές μου, αλλά αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».
