Νέο κύκλο επιχειρησιακών δοκιμών για μη επανδρωμένα συστήματα made in Greece ανοίγουν οι Ένοπλες Δυνάμεις, με το Πολεμικό Ναυτικό και τον Στρατό Ξηράς να αναζητούν ώριμες τεχνολογικές λύσεις που θα περάσουν από την αξιολόγηση στο πραγματικό πεδίο. Το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) ενεργοποιεί δύο νέες προσκλήσεις, με πρώτο σταθμό τον Αργοσαρωνικό, όπου από τις 12 έως τις 23 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της άσκησης «UVEX 2/26», θα δοκιμαστούν ολοκληρωμένα μη επανδρωμένα συστήματα για τις ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού.
Στο μεταξύ, από την 1η έως τις 4 Δεκεμβρίου ακολουθεί η επιχειρησιακή δοκιμή εγχώριων τεχνολογιών για τον Στρατό Ξηράς, σύμφωνα με τη δεύτερη πρόσκληση του ΕΛΚΑΚ. Στο επίκεντρο μπαίνουν λύσεις υψηλής τεχνολογικής ωριμότητας: από συστήματα που υποστηρίζουν ολόκληρο τον κύκλο εντοπισμού, παρακολούθησης, στοχοποίησης και προσβολής στόχων έως τεχνολογίες μη επανδρωμένων συστημάτων για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση ναρκών στη θάλασσα, αλλά και μη επανδρωμένα μέσα για αποστολές διοικητικής μέριμνας και υποστήριξης μάχης στην ξηρά.
Οι δύο νέες προσκλήσεις διευρύνουν το μοντέλο που έχει αρχίσει να εφαρμόζει το ΕΛΚΑΚ, φέρνοντας τεχνολογίες υψηλής ωριμότητας απευθείας στους επιχειρησιακούς χρήστες, δηλαδή στις Ένοπλες Δυνάμεις. Πρόκειται ουσιαστικά για μια νέα διαδρομή από την ανάπτυξη και την αξιολόγηση έως τη δυνητική αξιοποίηση από τις Ένοπλες Δυνάμεις, με τις ίδιες τις στρατιωτικές ασκήσεις να μετατρέπονται σε πεδίο δοκιμής της εγχώριας αμυντικής καινοτομίας.
Σύμφωνα με τις προκηρύξεις του ΕΛΚΑΚ, για τις εταιρείες που θέλουν να συμμετάσχουν στις δύο δοκιμές το πρώτο ορόσημο είναι κοινό: οι αιτήσεις πρέπει να υποβληθούν έως τις 11 Σεπτεμβρίου.
Τι ψάχνει το Πολεμικό Ναυτικό στον Αργοσαρωνικό
Η πρώτη από τις δύο προσκλήσεις, RFI 02/2026, αφορά το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού και την άσκηση «UVEX 2/26». Το αντικείμενο είναι η ανάπτυξη και δοκιμή ολοκληρωμένων, διαλειτουργικών και επιχειρησιακά ώριμων λύσεων UxS, με απαιτούμενο επίπεδο τεχνολογικής ετοιμότητας TRL 7. Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στο εύρος των αποστολών. Τα συστήματα που θα επιλεγούν καλούνται να υποστηρίξουν τον κύκλο F2T2EA – Find, Fix, Track, Target, Engage, Assess –, δηλαδή ολόκληρη την αλυσίδα από τον εντοπισμό και την ταυτοποίηση ενός στόχου έως την παρακολούθηση, τη στοχοποίηση, την προσβολή και την αξιολόγηση του αποτελέσματος.
Παράλληλα, το Πολεμικό Ναυτικό αναζητά τεχνολογίες για αποστολές Αντιναρκικού Πολέμου (Mine Counter Measures – MCM), ένα πεδίο στο οποίο τα αυτόνομα και μη επανδρωμένα μέσα μπορούν να περιορίσουν την έκθεση ανθρώπινου δυναμικού σε ιδιαίτερα επικίνδυνες επιχειρήσεις. Το τεστ θα πραγματοποιηθεί στην περιοχή του Αργοσαρωνικού από τις 12 έως τις 23 Οκτωβρίου. Και αυτή ακριβώς η επιχειρησιακή διάσταση διαφοροποιεί τη διαδικασία από μια συμβατική τεχνολογική επίδειξη: οι εταιρείες δεν καλούνται απλώς να παρουσιάσουν τις τεχνικές δυνατότητές των λύσεών τους, αλλά να λειτουργήσουν μέσα σε σενάρια που συνδέονται με πραγματικές ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού.
Τι ζητά ο Στρατός Ξηράς
Το δεύτερο «ραντεβού» με το πεδίο έχει οριστεί για το διάστημα μεταξύ 1 έως 4 Δεκεμβρίου και αφορά το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Η προκήρυξη RFI 03/2026 προβλέπει την επιχειρησιακή δοκιμή καινοτόμων και διαλειτουργικών UxS στο πλαίσιο Τακτικής Άσκησης Μετά Στρατευμάτων μικρών κλιμακίων και σχηματισμών.
Και εδώ ο κύκλος F2T2EA βρίσκεται στον πυρήνα της απαίτησης, αυτή τη φορά για σταθερούς και κινούμενους στόχους. Το πεδίο εφαρμογής, ωστόσο, επεκτείνεται πέρα από την αναγνώριση και τη στοχοποίηση: οι Ένοπλες Δυνάμεις θέλουν να εξετάσουν τη χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων και σε αποστολές διοικητικής μέριμνας και υποστήριξης μάχης.Για πλήρεις πλατφόρμες και συστήματα απαιτείται τεχνολογική ωριμότητα TRL 7, ενώ υπό προϋποθέσεις μπορούν να συμμετάσχουν αρθρωτά υποσυστήματα επιπέδου TRL 6. Πρόκειται για μια σημαντική παράμετρο, καθώς η πρόσκληση δεν απευθύνεται σε τεχνολογίες που βρίσκονται στα πρώτα στάδια έρευνας, αλλά σε λύσεις που έχουν ήδη προχωρήσει αρκετά ώστε να μπορούν να αξιολογηθούν σε επιχειρησιακό περιβάλλον.
Από τον «Παρμενίωνα» στον «Δούρειο Ίππο»
Οι δύο νέες δοκιμές δεν αποτελούν μεμονωμένες δράσεις. Εντάσσονται σε έναν μηχανισμό που επιχειρεί να στήσει το ΕΛΚΑΚ μαζί με το ΓΕΕΘΑ και τα Γενικά Επιτελεία, ώστε να γεφυρωθεί ένα από τα διαχρονικά κενά της ελληνικής αμυντικής καινοτομίας: η απόσταση ανάμεσα σε μια τεχνολογία που λειτουργεί στο εργαστήριο και σε μια τεχνολογία που μπορεί πράγματι να χρησιμοποιηθεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Η αρχή έγινε με τις επιχειρησιακές δοκιμές στο πλαίσιο του «Παρμενίωνα» το 2025. Στις αρχές του 2026 το ΕΛΚΑΚ υπέγραψε τρεις συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες του αμυντικού οικοσυστήματος, οι οποίες αφορούσαν την κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης με στόχο την αξιοποίησή τους από τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Το επόμενο βήμα έγινε με τη «Δούρειος Ίππος ’26». Εκεί, από 25 προτάσεις υψηλής τεχνολογικής ωριμότητας που αξιολογήθηκαν, 11 εταιρείες και κοινοπραξίες πήραν το «πράσινο φως» για να περάσουν στο πεδίο. Το εύρος των λύσεων περιλάμβανε UAV επιτήρησης και αναγνώρισης, περιπλανώμενα πυρομαχικά και kamikaze drones, μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας και υποβρύχια συστήματα, καθώς και anti-drone τεχνολογίες ηλεκτρονικού πολέμου. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε όχι μόνο στην απόδοση κάθε πλατφόρμας ξεχωριστά, αλλά στη συνεργασία διαφορετικών συστημάτων, στην ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ αισθητήρων και μέσων και στη δημιουργία ενιαίας επιχειρησιακής εικόνας.
Από τη δοκιμή στην επιχειρησιακή αξιοποίηση
Η συνέχεια με τις δύο νέες προσκλήσεις δείχνει ότι οι δοκιμές πεδίου τείνουν να αποκτήσουν πιο μόνιμο χαρακτήρα στη σχέση Ενόπλων Δυνάμεων και εγχώριου defence tech οικοσυστήματος. Το ζητούμενο έχει ιδιαίτερη σημασία για τις ελληνικές εταιρείες, όπως σχολιάζουν πηγές της αγοράς που παρακολουθούν στενά τις σχετικές διεργασίες. Όπως λένε οι ίδιοι άνθρωποι, μια τεχνολογία που περνά επιτυχώς από επιχειρησιακή αξιολόγηση αποκτά κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη τεχνικό «οκ»: αποδεικνύει ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε απαιτήσεις που έχουν τεθεί από τον ίδιο τον τελικό χρήστη.
Άλλωστε, η προηγούμενη εμπειρία του «Παρμενίωνα», από την οποία προέκυψαν ήδη συμβάσεις μεταξύ ελληνικών ιδιωτικών εταιρειών και των Ενόπλων Δυνάμεων, δείχνει τη δυνητική διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει μια ώριμη ελληνική λύση μετά τη δοκιμή της.
