Γ.Δ.
891.41 +0,46%
CENER
-1,54%
3.2
CNLCAP
0,00%
8.75
TITC
+1,11%
12.7
ΑΑΑΚ
0,00%
8.4
ΑΑΑΠ
0,00%
6.65
ΑΒΑΞ
-1,10%
0.811
ΑΒΕ
-1,20%
0.41
ΑΔΜΗΕ
+0,44%
2.26
ΑΕΓΕΚ
0,00%
0.035
ΑΚΡΙΤ
0,00%
0.5
ΑΛΜΥ
-1,04%
1.9
ΑΛΦΑ
+1,37%
0.9934
ΑΝΔΡΟ
+3,70%
7
ΑΝΕΚ
0,00%
0.065
ΑΝΕΠ
0,00%
0.072
ΑΝΕΠΟ
0,00%
0.108
ΑΡΑΙΓ
+0,58%
5.21
ΑΣΚΟ
0,00%
2.15
ΑΣΤΑΚ
+3,75%
8.3
ΑΤΕΚ
0,00%
0.39
ΑΤΤ
+3,90%
0.08
ΑΤΤΙΚΑ
0,00%
0.934
ΒΑΡΓ
0,00%
0.11
ΒΑΡΝΗ
0,00%
0.288
ΒΙΟ
-0,87%
3.98
ΒΙΟΚΑ
+1,37%
1.48
ΒΙΟΣΚ
+0,79%
0.639
ΒΙΟΤ
0,00%
0.324
ΒΙΣ
0,00%
1
ΒΟΣΥΣ
-2,01%
1.95
ΒΥΤΕ
-0,51%
2.93
ΓΕΒΚΑ
+2,69%
1.145
ΓΕΔ
0,00%
0.0125
ΓΕΚΤΕΡΝΑ
0,00%
9.9
ΔΑΙΟΣ
+1,23%
3.28
ΔΕΗ
-3,29%
6.18
ΔΙΟΝ
0,00%
0.11
ΔΟΜΙΚ
0,00%
0.608
ΔΟΥΡΟ
0,00%
0.252
ΔΡΟΜΕ
-3,03%
0.32
ΕΒΡΟΦ
+1,67%
0.85
ΕΕΕ
-1,58%
20.53
ΕΚΤΕΡ
-0,95%
1.04
ΕΛΒΕ
0,00%
4.84
ΕΛΒΙΟ
0,00%
2.6
ΕΛΓΕΚ
+0,46%
0.438
ΕΛΙΝ
0,00%
1.65
ΕΛΛ
0,00%
15.9
ΕΛΛΑΚΤΩΡ
-0,24%
1.688
ΕΛΠΕ
+1,05%
6.76
ΕΛΣΤΡ
+1,29%
2.36
ΕΛΤΟΝ
-1,58%
1.865
ΕΛΧΑ
-0,62%
1.616
ΕΝΤΕΡ
-0,21%
4.67
ΕΠΙΛΚ
+3,03%
0.17
ΕΠΣΙΛ
0,00%
6
ΕΣΥΜΒ
+1,40%
0.578
ΕΤΕ
+3,15%
3.6
ΕΥΑΠΣ
+0,23%
4.29
ΕΥΔΑΠ
+0,43%
7.08
ΕΥΠΙΚ
0,00%
7.54
ΕΥΡΩΒ
0,00%
1.02
ΕΧΑΕ
+0,81%
3.73
ΙΑΤΡ
+3,65%
1.56
ΙΚΤΙΝ
-0,18%
0.558
ΙΛΥΔΑ
+3,07%
1.175
ΙΝΚΑΤ
-1,79%
2.19
ΙΝΛΙΦ
0,00%
4.2
ΙΝΛΟΤ
-1,87%
0.525
ΙΝΤΕΚ
+1,67%
3.66
ΙΝΤΕΡΚΟ
0,00%
6.95
ΙΝΤΕΤ
-1,14%
0.87
ΙΝΤΚΑ
-4,35%
1.584
ΚΑΜΠ
+1,44%
2.11
ΚΑΡΕΛ
+0,76%
266
ΚΕΚΡ
+1,81%
1.126
ΚΕΠΕΝ
0,00%
2.5
ΚΛΜ
+1,67%
0.61
ΚΜΟΛ
0,00%
3.22
ΚΟΡΔΕ
+1,59%
0.512
ΚΟΥΑΛ
+1,51%
0.404
ΚΟΥΕΣ
-1,18%
5.03
ΚΡΕΚΑ
0,00%
0.15
ΚΡΙ
0,00%
6.44
ΚΤΗΛΑ
0,00%
1.66
ΚΥΡΙΟ
+7,33%
1.245
ΛΑΒΙ
+1,33%
0.456
ΛΑΜΔΑ
0,00%
6.35
ΛΑΜΨΑ
+1,96%
20.8
ΛΑΝΑΚ
+2,30%
0.89
ΛΕΒΚ
0,00%
0.3
ΛΕΒΠ
0,00%
0.28
ΛΙΒΑΝ
0,00%
0.185
ΛΟΓΟΣ
0,00%
1.02
ΛΟΥΛΗ
-0,45%
2.21
ΛΥΚ
-0,30%
1.675
ΜΑΘΙΟ
+14,78%
0.66
ΜΕΒΑ
0,00%
2.3
ΜΕΝΤΙ
-0,87%
3.4
ΜΕΡΚΟ
-2,59%
56.5
ΜΙΓ
+1,51%
0.0269
ΜΙΝ
-1,74%
0.565
ΜΛΣ
0,00%
0.57
ΜΟΗ
+0,93%
16.25
ΜΟΝΤΑ
-1,43%
0.69
ΜΟΤΟ
+7,92%
2.18
ΜΟΥΖΚ
0,00%
0.6
ΜΠΕΛΑ
+0,39%
15.56
ΜΠΟΚΑ
0,00%
0.026
ΜΠΟΠΑ
0,00%
0.057
ΜΠΡΙΚ
+1,51%
2.02
ΜΠΤΚ
0,00%
0.57
ΜΥΤΙΛ
-0,12%
17.12
ΝΑΚΑΣ
0,00%
2.1
ΝΑΥΠ
+1,39%
1.095
ΝΙΚΑΣ
0,00%
1.24
ΞΥΛΚ
-1,35%
0.22
ΞΥΛΠ
0,00%
0.24
ΟΛΘ
+0,39%
25.6
ΟΛΠ
+1,11%
16.38
ΟΛΥΜΠ
-0,29%
1.72
ΟΠΑΠ
+1,05%
13.5
ΟΤΕ
+1,39%
17.47
ΟΤΟΕΛ
+4,32%
9.18
ΠΑΙΡ
+2,77%
0.89
ΠΑΠ
-2,36%
2.48
ΠΕΙΡ
-0,17%
1.16
ΠΕΤΡΟ
+1,88%
6.5
ΠΛΑΘ
+0,67%
4.53
ΠΛΑΙΣ
+0,26%
3.81
ΠΛΑΚΡ
+0,65%
15.6
ΠΡΔ
0,00%
0.37
ΠΡΕΜΙΑ
+0,73%
1.38
ΠΡΟΝΤΕΑ
0,00%
8.7
ΠΡΟΦ
+2,90%
6.75
ΡΕΒΟΙΛ
-0,87%
1.14
ΣΑΡ
+5,60%
7.16
ΣΑΡΑΝ
0,00%
1.19
ΣΑΤΟΚ
0,00%
0.03
ΣΕΝΤΡ
0,00%
0.283
ΣΙΔΜΑ
+0,25%
1.985
ΣΠΕΙΣ
+5,11%
9.46
ΣΠΙ
+2,09%
0.684
ΣΠΥΡ
0,00%
0.21
ΤΕΝΕΡΓ
-0,17%
18.04
ΤΖΚΑ
+3,81%
2.45
ΤΡΑΣΤΟΡ
0,00%
1.21
ΥΑΛΚΟ
0,00%
0.29
ΦΙΕΡ
+3,40%
0.608
ΦΛΕΞΟ
0,00%
6.2
ΦΡΙΓΟ
-2,45%
0.0995
ΦΡΛΚ
-1,23%
3.22
ΦΦΓΚΡΠ
0,00%
4.8
ΧΑΙΔΕ
+4,55%
0.575
Google News icon
Ακολουθήστε το Powergame.gr στο Google News για άμεση και έγκυρη οικονομική ενημέρωση!

Καλώς ήρθατε στην εποχή του παρεμβατικού κράτους!

Η σχέση μεταξύ κυβερνήσεων και επιχειρήσεων αλλάζει διαρκώς. Μετά το 1945, πολλές χώρες προσπάθησαν να ανοικοδομήσουν την κοινωνία χρησιμοποιώντας επιχειρήσεις που ανήκαν στο κράτος και διοικούνταν από αυτό.

Έως τη δεκαετία του 1980, αντιμέτωπο με τη σκλήρυνση στη Δύση, το κράτος υποχώρησε στο ρόλο του διαιτητή που επιβλέπει τους κανόνες για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται στην παγκόσμια αγορά – ένα δίδαγμα που αποκόμισε, κατά κάποιο τρόπο, από το κομμουνιστικό μπλοκ.

Τώρα, μια νέα και ταραχώδης φάση βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς οι πολίτες απαιτούν δράση για προβλήματα, από την κοινωνική δικαιοσύνη μέχρι το κλίμα.

Σε απάντηση, οι κυβερνήσεις κατευθύνουν τις επιχειρήσεις να κάνουν την κοινωνία ασφαλέστερη και δικαιότερη, χωρίς όμως να ελέγχουν τις μετοχές ή τα διοικητικά τους συμβούλια.

Αντί για ιδιοκτήτης ή διαιτητής, το κράτος έχει μετατραπεί σε παθητικό οδηγό. Αυτός ο αυταρχικός παρεμβατισμός στις επιχειρήσεις έχει καλές προθέσεις. Αλλά, τελικά, είναι λάθος.

Τα σημάδια αυτής της προσέγγισης είναι παντού, όπως εξηγεί η ειδική μας έκθεση. Ο πρόεδρος Joe Biden ακολουθεί μια ατζέντα ήπιου προστατευτισμού, βιομηχανικών επιδοτήσεων και δίκαιης ρύθμισης, με στόχο να καταστήσει την έδρα των ελεύθερων αγορών ασφαλή για τις μεσαίες τάξεις.

Στην Κίνα, η επιχείρηση «Κοινή Ευημερία» του Xi Jinping έχει σχεδιαστεί για να περιορίσει τις υπερβολές της ελεύθερης ανάπτυξης και να δημιουργήσει μια επιχειρηματική σκηνή που θα είναι πιο αυτάρκης, ελεγχόμενη και υπάκουη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απομακρύνεται από τις ελεύθερες αγορές και υιοθετεί τη βιομηχανική πολιτική και τη «στρατηγική αυτονομία». Καθώς οι μεγαλύτερες οικονομίες αλλάζουν, το ίδιο κάνουν και οι μεσαίες, όπως η Βρετανία, η Ινδία και το Μεξικό.

Το καταλυτικό είναι ότι στις περισσότερες δημοκρατίες, το δέλεαρ της παρέμβασης είναι διακομματικό. Ελάχιστοι είναι οι πολιτικοί που επιθυμούν να δώσουν μια εκλογική μάχη υιοθετώντας μια πλατφόρμα ανοιχτών συνόρων και ελεύθερων αγορών.

Αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί πολίτες φοβούνται ότι οι αγορές και οι διαιτητές τους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη δουλειά τους. Η χρηματοπιστωτική κρίση και η αργή ανάκαμψη ενίσχυσαν την οργή για την ανισότητα.

Άλλες ανησυχίες είναι πιο πρόσφατες. Οι δέκα μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο είναι υπερδιπλάσιες από ό,τι πριν από πέντε χρόνια και μερικές φορές φαίνεται να συμπεριφέρονται σαν να είναι υπεράνω του νόμου.

Το γεωπολιτικό σκηνικό απέχει πολύ από τη δεκαετία του 1990, όταν η επέκταση του εμπορίου και της δημοκρατίας υπόσχονταν να συμβαδίζουν, και από τον ψυχρό πόλεμο, όταν η Δύση και η Σοβιετική Ένωση είχαν ελάχιστους επιχειρηματικούς δεσμούς.

Τώρα η Δύση και η ολοκληρωτική Κίνα είναι αντίπαλοι αλλά οικονομικά συνυφασμένοι. Οι αλληλεξαρτώμενες εφοδιαστικές αλυσίδες προκαλούν πληθωρισμό, ενισχύοντας την αντίληψη ότι η παγκοσμιοποίηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη. Και η κλιματική αλλαγή αποτελεί μια ολοένα και πιο πιεστική απειλή.

Για να αντιμετωπίσουν αυτούς τους φόβους, οι κυβερνήσεις επανασχεδιάζουν τον παγκόσμιο καπιταλισμό, αλλά ελάχιστοι πολιτικοί ή ψηφοφόροι θέλουν να επιστρέψουν στην πλήρη εθνικοποίηση.

Ούτε καν ο κ. Xi δεν είναι πρόθυμος να ανασυγκροτήσει μια αυτοκρατορία εργοστασίων σιδήρου και χάλυβα που διοικείται από κομισάριους που καπνίζουν το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, ενώ ο κ. Biden, παρά τη νοσταλγία του για τη δεκαετία του 1960, αρκεί να περπατήσει στα παροπλισμένα λιμάνια της δυτικής ακτής της Αμερικής για να θυμηθεί ότι η δημόσια ιδιοκτησία μπορεί να είναι άθλια.

Ταυτόχρονα, η πανδημία έχει οδηγήσει τις κυβερνήσεις στο να πειραματίζονται με νέες πολιτικές που ήταν αδιανόητες τον Δεκέμβριο του 2019, από τα περίπου 5 ή και περισσότερα τρισεκατομμύρια δολάρια βοήθειας και εγγυήσεων για τις επιχειρήσεις έως τις ενδεικτικές οδηγίες για τη βέλτιστη απόσταση των πελατών στους διαδρόμους των καταστημάτων.

Αυτό το άνοιγμα του παρεμβατικού μυαλού συσπειρώνεται γύρω από πολιτικές που υπολείπονται της ιδιοκτησίας. Ένα σύνολο μέτρων ισχυρίζεται ότι ενισχύει την ασφάλεια, με την ευρύτερη έννοια.

Η τάξη των βιομηχανιών στις οποίες η κυβερνητική καθοδήγηση είναι νόμιμη για λόγους ασφαλείας έχει επεκταθεί πέρα από την άμυνα και περιλαμβάνει την ενέργεια και την τεχνολογία.

Σε αυτούς τους τομείς οι κυβερνήσεις ενεργούν ως de facto κεντρικοί σχεδιαστές, με δαπάνες στην έρευνα και την ανάπτυξη (Ε&Α) για την προώθηση της εγχώριας καινοτομίας και επιδοτήσεις για τον αναπροσανατολισμό των κεφαλαιουχικών δαπανών.

Στους ημιαγωγούς η Αμερική έχει προτείνει ένα σύστημα επιδοτήσεων ύψους 52 δισ. δολαρίων, ένας λόγος για τον οποίο οι επενδύσεις της Intel προβλέπεται να διπλασιαστούν σε σχέση με πέντε χρόνια πριν. Η Κίνα επιδιώκει αυτάρκεια στους ημιαγωγούς και η Ευρώπη στις μπαταρίες.

Ο ορισμός του τι θεωρείται στρατηγικό μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί περαιτέρω και να συμπεριλάβει, για παράδειγμα, εμβόλια, φαρμακευτικά συστατικά και μέταλλα.

Στο όνομα της ασφάλειας, οι περισσότερες μεγάλες χώρες έχουν αυστηροποιήσει τους κανόνες που ελέγχουν τις εισερχόμενες ξένες επενδύσεις.

Το πλέγμα των τιμωρητικών κυρώσεων και των ελέγχων των εξαγωγών τεχνολογίας της Αμερικής περιλαμβάνει χιλιάδες ξένα άτομα και επιχειρήσεις.

Η άλλη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στην ενίσχυση της συμμετοχικότητας. Οι μέτοχοι και οι καταναλωτές δεν έχουν πλέον αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία στην ιεραρχία των ομάδων που εξυπηρετούν οι επιχειρήσεις.

Οι μάνατζερ πρέπει να σταθμίζουν περισσότερο την ευημερία άλλων παραγόντων, όπως το προσωπικό, οι προμηθευτές και ακόμη και οι ανταγωνιστές.

Το πιο ορατό μέρος αυτού του προγράμματος είναι οικειοθελές, με τη μορφή επενδυτικών κωδίκων ESG που βαθμολογούν τις επιχειρήσεις για την προστασία της βιοποικιλότητας, των κατοίκων της περιοχής ή των εργαζομένων τους.

Αλλά αυτές οι ευρύτερες υποχρεώσεις μπορεί να καταστεί δυσκολότερο για τις επιχειρήσεις να τις αποφύγουν. Στην Κίνα, η Alibaba δεσμεύτηκε για μια «δωρεά» 15 δισ. δολαρίων στο στόχο για Κοινή Ευημερία.

Στη Δύση, η συμμετοχικότητα μπορεί να επιβληθεί μέσω της γραφειοκρατίας. Οι κεντρικές τράπεζες και τα δημόσια συνταξιοδοτικά ταμεία μπορεί να αποφεύγουν τους τίτλους επιχειρήσεων που κρίνονται αντικοινωνικές.

Ο αντιμονοπωλιακός φορέας της Αμερικής, ο οποίος κάποτε προστάτευε μόνο τους καταναλωτές, μελετά άλλους στόχους, όπως η βοήθεια προς τις μικρές επιχειρήσεις.

Η φιλοδοξία να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι αξιοθαύμαστη, και μέχρι στιγμής, εκτός Κίνας τουλάχιστον, η αυταρχικότερη κυβέρνηση δεν έχει πλήξει την επιχειρηματική εμπιστοσύνη.

Ο κύριος χρηματιστηριακός δείκτης της Αμερικής είναι πάνω από 40% υψηλότερος από ό,τι πριν από την πανδημία, ενώ οι κεφαλαιουχικές δαπάνες των 500 και πλέον μεγαλύτερων εισηγμένων εταιρειών του κόσμου είναι αυξημένες κατά 11%. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, τρεις κίνδυνοι ελλοχεύουν.

Υψηλό διακύβευμα

Ο πρώτος είναι ότι το κράτος και οι επιχειρήσεις, αντιμέτωπες με αντικρουόμενους στόχους, θα αποτύχουν να βρουν τους καλύτερους συμβιβασμούς.

Μια επιχείρηση ορυκτών καυσίμων που υποχρεούται να διατηρήσει καλές εργασιακές σχέσεις και θέσεις εργασίας μπορεί να είναι απρόθυμη να συρρικνωθεί, βλάπτοντας το κλίμα.

Μια αντιμονοπωλιακή πολιτική που βοηθά εκατοντάδες χιλιάδες μικρούς προμηθευτές θα βλάψει δεκάδες εκατομμύρια καταναλωτές που θα πληρώνουν τελικά υψηλότερες τιμές.

Το μποϊκοτάζ της Κίνας για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να στερήσει από τη Δύση φτηνές προμήθειες ηλιακών τεχνολογιών. Οι επιχειρήσεις και οι ρυθμιστικές αρχές που επικεντρώνονται σε έναν μόνο τομέα δεν είναι συχνά επαρκώς εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν αυτά τα διλήμματα και δεν διαθέτουν τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να το πράξουν.

Ο δεύτερος κίνδυνος αφορά τη μείωση της αποτελεσματικότητας και της καινοτομίας. Η αντιγραφή των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων είναι εξαιρετικά δαπανηρή: οι πολυεθνικές επιχειρήσεις έχουν διασυνοριακές επενδύσεις ύψους 41 τρις δολαρίων.

Μακροπρόθεσμα, πιο ολέθρια είναι η αποδυνάμωση του ανταγωνισμού. Οι επιχειρήσεις που καταβροχθίζουν τις επιδοτήσεις γίνονται πιο μαλθακές, ενώ εκείνες που προστατεύονται από τον ξένο ανταγωνισμό είναι πιθανότερο να συμπεριφέρονται άσχημα στους πελάτες.

Αν θέλετε να περιορίσετε το Facebook, ο πιο αξιόπιστος διεκδικητής είναι το TikTok, από την Κίνα. Μια οικονομία στην οποία οι πολιτικοί και οι μεγάλες επιχειρήσεις διαχειρίζονται τη ροή των επιδοτήσεων σύμφωνα με την ορθόδοξη σκέψη δεν είναι μια οικονομία στην οποία οι επιχειρηματίες ευδοκιμούν.

Ο τελευταίος κίνδυνος είναι οι πελατειακές σχέσεις, οι οποίες καταλήγουν να μολύνουν τόσο τις επιχειρήσεις όσο και την πολιτική. Οι επιχειρήσεις επιδιώκουν να επωφεληθούν προσπαθώντας να χειραγωγήσουν την κυβέρνηση: ήδη στην Αμερική τα όρια είναι δυσδιάκριτα, με περισσότερες εταιρικές παρεμβάσεις στην εκλογική διαδικασία.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι καταλήγουν να ευνοούν συγκεκριμένες επιχειρήσεις, έχοντας εναποθέσει τα χρήματα και τις ελπίδες σε αυτές. Ο πειρασμός να παρέμβουν για να απαλύνουν κάθε σοκ δημιουργεί συνήθειες.

Τις τελευταίες έξι εβδομάδες η Βρετανία, η Γερμανία και η Ινδία δαπάνησαν 7 δισ. δολάρια για να στηρίξουν δύο εταιρείες ενέργειας και έναν φορέα τηλεπικοινωνιών, τα προβλήματα των οποίων δεν έχουν καμία σχέση με την πανδημία.

Εμείς, ως εφημερίδα, πιστεύουμε ότι το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει για να κάνει τις αγορές να λειτουργούν καλύτερα, για παράδειγμα, μέσω των φόρων άνθρακα για τη μετατόπιση του κεφαλαίου προς τεχνολογίες φιλικές προς το κλίμα, της Ε&Α για τη χρηματοδότηση της επιστήμης, κάτι που δεν θα χρηματοδοτήσουν οι επιχειρήσεις και μέσω ενός συστήματος παροχών που προστατεύει τους εργαζόμενους και τους φτωχούς.

Αλλά το νέο στυλ της παρεμβατικής κυβέρνησης πηγαίνει πολύ πιο πέρα. Οι οπαδοί της ελπίζουν σε ευημερία, δικαιοσύνη και ασφάλεια. Είναι πιο πιθανό να βρεθούν αντιμέτωποι με αναποτελεσματικότητα, ίδια συμφέροντα και απομόνωση.

 

© 2021 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved.
Άρθρο από τον Economist το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε με επίσημη άδεια από την www.powergame.gr Το πρωτότυπο άρθρο, στα αγγλικά βρίσκεται στο www.economist.com

Google News icon
Ακολουθήστε το Powergame.gr στο Google News για άμεση και έγκυρη οικονομική ενημέρωση!