Αν η Βρετανία ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, θα φλέρταρε με τον υποβιβασμό. Η οικονομία της παραπαίει, ο λαός της είναι αποθαρρυμένος και μια νέα ντροπιαστική κρίση ξετυλίγεται στην κορυφή. Ευτυχώς, ένας βρετανικός κλάδος προσφέρει ένα σχέδιο ανάκαμψης. Σαράντα χρόνια πριν, το αγγλικό ποδόσφαιρο ήταν αντικείμενο χλευασμού. Σήμερα, αποτελεί παγκόσμια δύναμη. Όπως αναφέρουμε αυτή την εβδομάδα, η Premier League είναι το πιο δημοφιλές αθλητικό πρωτάθλημα στον πλανήτη, παράγοντας 10 δισ. λίρες (13 δισ. δολάρια) σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία ετησίως. Οι πολιτικοί που θέλουν να κάνουν τη Βρετανία μεγάλη ξανά δεν θα έχαναν τίποτα αν διδάσκονταν από την Premier League.
Ένα από τα διδάγματα είναι να παίζεις με βάση τα δυνατά σου σημεία. Η Βρετανία εφηύρε το ποδόσφαιρο. Είναι επίσης ελκυστική για κεφάλαια και ταλέντα που αναζητούν ευνοϊκό έδαφος. Η Premier League καλωσορίζει ξένους επενδυτές για να αγοράσουν συλλόγους και ξένους προπονητές και παίκτες για να τους αναδείξουν σε κορυφαίους. Είναι πολύ πιο ανοιχτή από τους ανταγωνιστές της. Η εξωστρέφεια έχει πέσει σε αχρηστία, αλλά ο Sir Keir Starmer, ως οπαδός της Άρσεναλ — που πανηγυρίζει τον τίτλο της ομάδας του αυτή την εβδομάδα — θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι αντιδημοφιλείς τακτικές μπορεί να αποδειχθούν οι πιο αποτελεσματικές. Η κυβέρνησή του έχει υιοθετήσει την αντίθετη στρατηγική, περικόπτοντας βίζες εργασίας και διατηρώντας ένα φορολογικό περιβάλλον εχθρικό προς τους πλούσιους αλλοδαπούς. Σε ποδοσφαιρικούς όρους, έχει επιλέξει λάθος σχηματισμό.
Ένα άλλο δίδαγμα είναι να αγκαλιάζεις τον ανταγωνισμό. Η Premier League είναι ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα αυτορρύθμισης στον κόσμο, μια μελέτη περίπτωσης για την αξία της αδίστακτης αντιπαλότητας και της ελεύθερης ροής χρημάτων. Ωστόσο, το περασμένο καλοκαίρι, μια ανόητη διακομματική απόφαση για την επιβολή ανεξάρτητου ρυθμιστικού φορέα για το ποδόσφαιρο ψηφίστηκε ως νόμος. Το αγγλικό ποδόσφαιρο δεν είναι άγνωστο στις απάτες, από το οικονομικό ντόπινγκ μέχρι το σκάνδαλο κατασκοπείας στο Σαουθάμπτον. Ωστόσο, τέτοιες υποθέσεις αντιμετωπίζονται καλύτερα εσωτερικά. Αν η ρυθμιστική αρχή, όπως φοβούνται, θέσει εμπόδια στις επενδύσεις, αυτό θα ήταν χαρακτηριστικό της αποτυχίας του Sir Keir να κατανοήσει τι έκανε την Premier League (και τη Βρετανία) ισχυρή.
Όποιος και αν ηγηθεί στη συνέχεια του Εργατικού Κόμματος, θα ακούσει πολλές φωνές που τάσσονται υπέρ πιο περίπλοκων κανόνων και μεγαλύτερης καχυποψίας απέναντι στο ξένο κεφάλαιο. Αν αυτός είναι ο Andy Burnham, δήμαρχος του Μάντσεστερ και τρέχων φαβορί για να εκθρονίσει τον Sir Keir, θα πρέπει να επισκεφθεί τους δικούς του ψηφοφόρους στο Ανατολικό Μάντσεστερ — ένα μέρος που μεταμορφώθηκε από τους επενδυτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που συμπάθησαν τη Μάντσεστερ Σίτι. Η Βρετανία χρειάζεται απεγνωσμένα εισερχόμενες επενδύσεις. Η συνταγή της Premier League για έναν παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό που αγνοεί κάθε προφύλαξη είναι ο καλύτερος τρόπος για να τις προσελκύσει. Όχι ο αδιάκριτος διαχειριστικός έλεγχος της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος, ο οποίος, όπως ένας βοηθός διαιτητή μέσω βίντεο (VAR), απλώς επιβραδύνει τη δράση και χαλάει τη διασκέδαση.
Τέλος, το Εργατικό Κόμμα πρέπει να επιδιώξει σταθερότητα στην ηγεσία, αλλά όχι με κάθε κόστος. Οι χειρότεροι σύλλογοι αλλάζουν τους προπονητές σχεδόν τόσο γρήγορα όσο η Βρετανία τους πρωθυπουργούς. Οι καλύτεροι έχουν τους προπονητές με τη μεγαλύτερη θητεία. Αν η φρικτή σεζόν της Τότεναμ Χότσπερ μας δίνει κάποιο μάθημα, αυτό είναι ότι το να επιμένεις για πολύ καιρό σε μια κακή επιλογή είναι στρατηγική που οδηγεί σίγουρα στην ήττα.
Η Βρετανία φαίνεται πιθανό να αποφύγει αυτό το λάθος. Έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τόσο των συνεργατών του όσο και της κοινής γνώμης, ο Sir Keir φαίνεται καταδικασμένος να αποπεμφθεί. Δυστυχώς, η Βρετανία δεν έχει την πολυτέλεια να ανατρέξει στο παγκόσμιο ταλέντο για να βρει έναν εξαιρετικό ηγέτη. Αντ’ αυτού, καλείται να αναδείξει νέο πρωθυπουργό από τους περίπου 400 βουλευτές του Εργατικού Κόμματος. Κανένας από αυτούς δεν θυμίζει τον Pep Guardiola, ενώ ορισμένοι εξ αυτών φαίνεται να πιστεύουν ότι η λύση βρίσκεται σε μια ακραία αριστερή στροφή, αφήνοντας τα πάντα στην τύχη.
Η Βρετανία χρειάζεται επειγόντως έναν ηγέτη που να επικοινωνεί αποτελεσματικά και να εμπνέει. Ο Sir Keir αντιπαθεί τις εμψυχωτικές ομιλίες και αποφεύγει συστηματικά κάθε αναφορά σε «όραμα». Αντί να χαράσσει πορεία, τείνει να επικεντρώνεται στις δυσκολίες του αξιώματός του. Ο διάδοχός του οφείλει να ανασυγκροτήσει το ηθικό μιας χώρας που έχει παραδοθεί στην απαισιοδοξία. Η θεαματική άνοδος του αγγλικού ποδοσφαίρου — από αντικείμενο διακωμώδησης σε παγκόσμιο φαινόμενο — αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι καμία πτώση δεν είναι μόνιμη. Για τον Sir Keir ίσως να είναι πια αργά· για τη Βρετανία, όμως, το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει.
© 2026 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved. Άρθρο από τον Economist, το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε με επίσημη άδεια από το www.powergame.gr. Το πρωτότυπο άρθρο, στα αγγλικά, βρίσκεται στο www.economist.com
