Επιστροφή
Καλημέρα , καλή βδομάδα και καλή σεζόν να έχουμε, όπως θα έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Βασίλης Καρράς. Από αίσθηση και μόνο, αντιλαμβάνομαι ότι δεν σας έλειψα και τόσο. Απεναντίας κάποιοι ενδεχομένως και να προτιμούσαν να χαθώ από προσώπου γης, άντε στην καλύτερη να με μπουζουριάσουν και να ψάχνω λαθραίο τηλέφωνο να γράφω πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Πάντως κόντρα σε όλους και σε όλα, δηλώνω παρών, έχοντας περάσει ένα συναρπαστικό καλοκαίρι, παρέα με αγαπημένους φίλους (από αυτούς που δεν κρύβονται) και φυσικά τη θεία από τα Χανιά, κάτι γιατρούς (ένα για την ακρίβεια), κάτι φίλους της τσικουδιάς και κάτι μπουζουκόβιους. Είθισται να κάνω εξαγγελίες στην αρχή κάθε σεζόν και τούτο θα πράξω και σήμερα. Ενώπιον θεού και ανθρώπων υπόσχομαι λοιπόν ότι θα ακολουθήσω πιστά τη συνταγή που μας έκανε παρέα. Θα είμαι αρκούντως ενοχλητικός, θα εξακολουθήσω να ξυπνάω στις 07:00, θα συνεχίσω να μη μιλάω με κανένα στο Μαξίμου, θα σηκώνω όλα τα τηλέφωνα της θείας μου και φυσικά θα ξαπλώνω τα μεσημέρια με την ελπίδα (πάντα) ότι θα βλέπω από αυτά τα ωραία όνειρα.
Διπλή γιορτή
Καθόλου τυχαία η ημέρα της πρεμιέρας, αφού αποφάσισα να τιμήσω δύο μεγάλους της πολιτικής. Τον πρόεδρο Καραμανλή (μεγάλη η χάρη του) που σήμερα έχει γενέθλια και τον υπουργό Παπασταύρου που γιορτάζει μαζί με το τίμιο ξύλο, όχι του Λουπασάκη που λειτουργεί λαθραία στην αυλή του σπιτιού του στα Χανιά, αλλά του μεγάλου και Τιμίου (όπως και ο ίδιος ο Παπασταύρου) Σταυρού. Επιστρέφω στον εορτάζοντα Καραμανλή για να σας πω ότι αν έχω καταλάβει καλά, ετοιμάζει προεκλογικό χουνέρι στον Μητσοτάκη, όπως κάνει με συνέπεια άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια, ζωή να χει ο άνθρωπος.
Εκλογικό όνειρο στο κύμα
Μπορεί φέτος να αποχωρίστηκα περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά τον καναπέ του γραφείου μου, ωστόσο δεν συνέβη το ίδιο και με τα μεσημεριανά μου όνειρα, τα οποία συνέχισαν να με επισκέπτονται, δείχνοντας μια προτίμηση στις ξαπλώστρες στα Φαλάσαρνα, ιδίως μετά από 2-3 καραφάκια ρακής με καλούς φίλους. Τώρα που επέστρεψα, ανάλογα με την επικαιρότητα θα σας μεταφέρω πολλά από αυτά. Ξεκινώ, όμως, με ένα από εκείνα που εντυπώθηκαν καλύτερα στη μνήμη μου. Είχαν φτάσει, που λέτε, οι εκλογές, και μου ήρθε χαρτί για εφορευτική επιτροπή. Τι να έκανα, εμφανίστηκα απρόθυμα στο εκλογικό μου κέντρο, όπου δικαστική αντιπρόσωπος ήταν μια πολύ αυστηρή δικηγόρος, φτυστή η Μαρία Γρατσία. Κάποια στιγμή προς το μεσημέρι, εμφανίστηκε να ψηφίσει μια μαυροντυμένη κυρία, που έμοιαζε με μοναχή. Έδωσε σιωπηλά μια αρχαία ταυτότητα (όχι από αυτές του Αντίχριστου), πήρε τα ψηφοδέλτια και μπήκε στο παραβάν. Δύο λεπτά μετά, βγήκε έξαλλη φωνάζοντας κάτι σε μια άγνωστη σε εμένα διάλεκτο. Προς έκπληξή μου, η δικαστική αντιπρόσωπος της απάντησε στην ίδια γλώσσα, η κυριούλα ξεστόμισε κάτι σαν κατάρα και έφυγε. «Ζήταγε επίμονα το ψηφοδέλτιο της Καρυστιανού», μου εξήγησε η δικηγόρος, «αλλά της είπα πως δεν κατεβαίνει στις εκλογές γιατί τσακώθηκε με όλα τα μέλη του κόμματός της». «Και σε ποια γλώσσα τα είπατε όλα αυτά;» ρώτησα. «Στα αρχαία αραμαϊκά, σε ποια άλλη;» απόρησε η δικηγόρος. Λίγο προτού με ξυπνήσει με τη φωνή του ο πλανόδιος με τους λουκουμάδες, προσπάθησα να ρίξω μια κλεφτή ματιά στον εκλογικό κατάλογο που φύλαγε ως κόρη οφθαλμού η έγκριτη νομικός, και, χωρίς να είμαι 100% σίγουρος, νομίζω ότι ξεχώρισα το όνομα «Ακυλίνα».
Ο χρόνος μετρά κατά της αντιπολίτευσης
Γενικά, η στήλη έχει γράψει αρκετές φορές τη γνώμη της ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης, έπρεπε να είχε πάει καιρό τώρα σε εκλογές. Και ο βασικός λόγος που το έγραφα δεν ήταν κάποιο γινάτι σε βάρος του αγαπημένου της θείας μου, αλλά ότι εδώ και αρκετό καιρό, με βάση και τις διεθνείς εξελίξεις, ο χρόνος δεν μοιάζει σύμμαχος όχι απλά της δικής μας κυβέρνησης, αλλά καμίας κυβέρνησης στον κόσμο. Βέβαια, ο αρχηγός Κυριάκος έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι και ο ίδιος αποφάσισε να πάει μέχρι το τέλος της δεύτερής του τετραετίας. Και αν το ρίσκο για τον ίδιο παραμένει υψηλό, αν κάτι οφείλω να του αναγνωρίσω είναι ότι προέβλεψε ότι μπορεί τα πράγματα να είναι χειρότερα για τους αντιπάλους του. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες που (δυστυχώς) οι λαϊκιστές παίζουν σωστά τα χαρτιά τους, εδώ η αντιπολίτευση καταφέρνει να πυροβολεί τα πόδια της με τέτοια συνέπεια που καταντά αξιοθαύμαστο. Από πού να το πιάσω; Από την κοστολόγηση των προγραμμάτων Τσίπρα και Ανδρουλάκη, που έχουν προσφέρει στον εκπρόσωπο Μαρινάκη και στο οικονομικό επιτελείο δύο από τα ευκολότερα «γκολ» των τελευταίων μηνών; Από στελέχη της ΕΛΑΣ που παριστάνουν το κινούμενο πιστωτικό γεγονός για 15 λεπτά δημοσιότητας; Από στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη που μόνο που δεν αναφωνούν στα πάνελ «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια» και τσακώνονται ποιον θα πρωτοαποκλείσουν από συνεργασίες για τις οποίες κανείς δεν τους ρώτησε;
Πεπονόφλουδα
Και μπορεί η αντιπολίτευση (χωρίς καμία εξαίρεση) να κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπάρχουν, ωστόσο, και υπουργοί που στο όνομα του πολιτικού fair play προσπαθούν να αποκαταστήσουν τις ισορροπίες. Τελευταίο παράδειγμα ο φίλος μου ο Γιώργος ο Φλωρίδης, που προέβλεψε… τουρκική εισβολή αν δεν επανεκλεγεί ο πρόεδρος Κυριάκος. Επειδή ο ωτακουστής μου στην πλαϊνή πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου έκανε λιγότερες διακοπές από εμένα, φρόντισε να μου μεταφέρει ότι μαζί με τον υδράργυρο αυτές τις μέρες «χτύπησε κόκκινο» και ο εκνευρισμός στο πρωθυπουργικό στρατηγείο για την ατυχέστατη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης. Το γράφω για να το διαβάσουν και ορισμένοι υπουργοί που προσπαθούν να εμφανιστούν «βασιλικότεροι του βασιλέως». Η πεπονόφλουδα που έχει μπροστά της η κυβέρνηση δεν είναι μόνο η αλαζονεία, αλλά και ο εκβιασμός των ψηφοφόρων. Όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή αυτοί που πρέπει στο Μαξίμου δείχνουν να έχουν καταλάβει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν στον δρόμο προς τις κάλπες, όσοι κάνουν το λάθος να πατήσουν την πεπονόφλουδα θα βρεθούν «οφσάιντ» σε δευτερόλεπτα, όπως συνέβη και με τον υπουργό Φλωρίδη.
Ο μπελάς του Φλωρίδη
Τώρα που το φέρε η κουβέντα σπεύδω να σημειώσω ότι υπουργός Φλωρίδης έχει εξελιχθεί σε κανονικό μπελά για την κυβέρνηση. Η πρόσφατη δήλωση για τους Τούρκους, οδήγησε στο διακριτικό άδειασμα του εκπροσώπου Μαρινάκη, γεγονός που δείχνει ότι εσχάτως και ο πρόεδρος Μητσοτάκης, έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι αργά ή γρήγορα με τον Φλωρίδη θα έχει να διαχειριστεί ενδεχομένως και αδιόρθωτους μπελάδες.
Υποψήφιος ο Μυλωνάκης
Από μια αξιόπιστη πηγή , από αυτές που σπάνια με ρίχνουν στα βράχια, πληροφορούμαι ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης, έχει αποφασίσει να συμπεριλάβει σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας ανάμεσα στους άλλους και τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, Γιώργο Μυλωνάκη. Εδώ που τα λέμε εκτός του ότι το αξίζει, είναι και ένα πρόσωπο με ισχυρό συμβολισμό, μετά την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του.
Ο Σαμαράς και η πρόταση στη Ντόρα για το Επικρατείας
Αν κάτι ξεχωρίζει τον πρόεδρο Σαμαρά, είναι ότι μεγάλωσε και γέρασε βουτηγμένος μέσα στην ίντριγκα. Στο πλαίσιο αυτό έμαθα ότι γνωρίζοντας πως ο πρόεδρος Μητσοτάκης αρνείται να βάλει τη Ντόρα στο Επικρατείας της ΝΔ, σκέφτεται να βγει και να πει, ότι παρά τις διαφωνίες που έχει μαζί της, θα ήταν τιμητικό να την συμπεριλάβει στο δικό του Επικρατείας. Και μπορεί να σας φαντάζει ακραίο, ωστόσο προκείμενου να βάλει τα αδέρφια να σφαχτούν θα το επιχειρούσε με απόλυτη άνεση, γνωρίζοντας προκαταβολικά ότι η Μπακογιάννη θα αρνούνταν ακόμη και να περάσει από τη Σόλωνος, όπου στεγάζονται τα γραφεία του δεύτερου κατά σειρά κόμματος που πρόκειται να ιδρύσει στην καριέρα του, ο αρχηγός Αντώνης. Με την ευκαιρία να σας πω ότι όταν ήταν φαβορί για την ηγεσία της ΝΔ η Ντόρα, ο Σαμαράς αποθέωνε σε κάθε ευκαιρία τον Κυριάκο, όχι γιατί τον αγαπούσε αλλά γιατί πίστευε ότι δεν είναι ικανός να κάνει απολύτως τίποτα. Κάπως έτσι την πάτησε με αποτέλεσμα στα γηρατειά του να ψάχνει ψήφους στη δεξαμενή του Κασιδιάρη, της Καρυστιανού και της Τίτης (Αφροδίτης) Λατινοπούλου.
Το Ίδρυμα Σαμαρά το υπουργείο Πολιτισμού και η κομματική επιχορήγηση
Μιας και έπιασα στο στόμα μου (αυτό το μεγάλο) τον πρόεδρο Αντώνη, που εδώ και μήνες με κάτι πικραμένους της πολιτικής και κάτι άλλους ισχυρούς του χρήματος, ετοιμάζει στα 73 έτη να κάνει την επανάσταση του, θέλω να σας πω ότι εκεί που έψαχνα έπεσα σε ένα χαρτάκι. Ένα χαρτάκι που δείχνει ότι ο Σαμαράς δεν είναι και τόσο «αλλεργικός» με τα δώρα όταν πρόκειται να τα παίρνει ίδιος. Δεν ξέρω αν το θυμάστε , αλλά πριν από πέντε χρόνια, τον Μάιο του ´21, είχε ιδρύσει ένα Ίδρυμα, όχι για να περάσει τα γηρατειά του, αλλά για να μεταλαμπαδεύσει στις νέες γενιές τις ιδέες του. Αν εξαιρέσουμε την παρθενική εκδήλωση του Δεκεμβρίου του ‘22, από τότε αγνοείται η τύχη του Ιδρύματος και συνάμα έχουν παραμείνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και οι ιδέες του Μεσσήνιου. Το Ίδρυμα δε, δεν έχει ούτε site, ούτε social media, σε αντίθεση με το υπό δημιουργία κόμμα , που τα έχει όλα. Σήμερα λοιπόν, σας αποκαλύπτω ότι το Ίδρυμα του αρχηγού Αντώνη έχει ως έδρα, στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο του υπουργείου Πολιτισμού στο κέντρο της Αθήνας. Συγκεκριμένα, με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, παραχωρήθηκε δωρεάν στο Ίδρυμα Σαμαρά τον Ιανουάριο του 2024, κτίριο στην Αθήνα επί της οδού Θέσπιδος 8 και Ραγκαβά. Σύμφωνα με την απόφαση της όχι και τόσο συμπαθούς αν έχω καταλάβει καλά Μενδώνη, το Ίδρυμα που δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα θα στεγάζεται στο συγκεκριμένο κτίριο για 10 έτη, τουλάχιστον μέχρι το 2034, χωρίς να καταβάλλει κάποιο αντίτιμο στο υπουργείο Πολιτισμού. Πάντως εγώ στη θέση του, τώρα που ξεκίνησε το αντάρτικο απέναντι στους μουσαφιραίους της ΝΔ, πριν ίδρυα το δεύτερο κόμμα μου, δεν θα διανοούμουν να στέγαζα έστω και το Ίδρυμά μου, σε δώρο της Μενδώνη.
Δασικό το σπίτι του Μητσοτάκη στο Ακρωτήρι
Χαμός έχει γίνει με τους δασικούς χάρτες , που εγκρίθηκαν επί των ημερών της υπουργίας του θεόσταλτου Σταύρου Παπασταύρου. Και γράφω θεόσταλτου γιατί ένα τέτοιο δώρο, μόνο ο Ύψιστος μπορεί να το χαρίσει στους επί γης «υπηρέτες» του. Ο επί της Ενέργειας υπουργός, που φημολογείται ότι κυκλοφορεί με νέα αστυνομική ταυτότητα χωρίς υπογραφή, ενέκρινε κάτι δασικούς χάρτες στη Κρήτη, με βάσει τους οποίους το 67% των οικοπέδων (αλλά και των αγροτεμαχίων) είναι δασικά. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν δύναται να δηλωθούν στο Κτηματολόγιο και κατ΄ επέκταση ανήκουν στο Δημόσιο. Καλοκαιριάτικα με έπιασε η θεία μου, που ως γνωστόν αγωνιά για τον λατρεμένο της Κυριάκο και άρχισε να μου βρίζει τον Παπασταύρου. Αρχικώς νόμιζα ότι κάτι της είχε κάνει ο υπουργός , αλλά μετά σκέφτηκα ότι είναι δύσκολο να κάνει το οτιδήποτε ένας άνθρωπος που έκανε καριέρα λέγοντας παραμύθια και ανέκδοτα. Ωστόσο, από την κουβέντα που είχα με την 86χρονη Χανιώτισσα προέκυψε ένα λαβράκι (από αυτά που κυκλοφορούν στις κρητικές θάλασσες), το οποίο συνδέονταν με τα δασικά και τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Σύμφωνα με την αφήγηση της θείας μου, ένα από τα ακίνητα που χαρακτηρίζονται ως δασικά , είναι και το σπίτι του πρωθυπουργού στο Ακρωτήρι. Μιλάμε για την απόλυτη επιτυχία του υπουργό Σταύρου, ο οποίος προφανώς και δεν γνώριζε, άλλωστε εκτός από τα μεγάλα και υπερατλαντικά, δεν ξοδεύει χρόνο για τα μικρά, ακόμη κι αν αυτά, σχετίζονται με την προίκα της φίλης του, της Μαρέβας.
Το δάνειο του Παπασταύρου
Με αφορμή το παραπάνω ψάχνοντας τα Πόθεν Έσχες των υπουργών, κοντοστάθηκα σε αυτό του υπουργού Παπασταύρου, αφού μου έκανε μια κάποια εντύπωση το γεγονός ότι ο εν λόγω, έσπευσε να εξοφλήσει δάνειο που είχε πάρει από τον φίλο του Σάμπυ Μιωνή, το οποίο έπρεπε να εξοφλήσει το 2031. Ο υπουργός Σταύρος που διακρίνεται για την νοικοκυροσύνη του, ακούμπησε κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, προκειμένου να μην χρωστάει σε κανένα, ούτε καν στον κολλητό του. Με δεδομένο ότι μιλάμε για πεντακόσιες και βάλε χιλιάδες ευρώ, συμπεραίνω ότι τα τελευταία χρόνια (συγκεκριμένα από το ‘16 και εντεύθεν) πήγαν καλά και οι δουλειές του Παπασταύρου.
«Όχι» στο νέο «Καραϊσκάκης»
Πριν από κάμποσους μήνες ο πρόεδρος Μαρινάκης, είχε παρουσιάσει αν θυμάστε το project του νέου «Καραϊσκάκης», περιμένοντας μια ρύθμιση από τον άλλο πρόεδρο, τον Μητσοτάκη για να προχωρήσει. Η ρύθμιση δεν ήρθε ποτέ και όπως πληροφορούμαι δεν πρόκειται να έρθει. Εκτός από μένα, για τις προθέσεις της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας, έχει ενημερωθεί και ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού, ο οποίος ετοιμάζει κατά το αμέσως προσεχές διάστημα να βγει και να καταγγείλει τον αρχηγό Κυριάκο και φυσικά όσους αντιστέκονται εντός της κυβέρνησης στο νέο «Καραϊσκάκης», την ίδια ώρα που έχουν δώσει άδεια μέχρι και στην ομάδα της Κολοπετινίτσας για να φτιάξει γήπεδο.
Το κάλεσμα Δοξιάδη
Πριν από κάμποσο καιρό με αφορμή την γιορτή του, ο Απόστολος Δοξιάδης, που ως γνωστόν υπήρξε μέντορας του προέδρου Μητσοτάκη, κάλεσε καμία εκατοστή φίλους του, για να γλεντήσει μαζί τους. Δεν θα αναφερθώ στις απουσίες για να μην στεναχωρήσω τόσο τον οικοδεσπότη, όσο και τους «αποκλεισμένους». Θα περιοριστώ σε κάτι που έμαθα και με έκανε να στεναχωρηθώ σε τέτοιο βαθμό που κάθισα και έφαγα μισό κιλό αντζούρια (είναι τα ξυλάγγουρα) με ένα μπουκάλι τσικουδιά. Και αυτό που με έριξε στα πατώματα , παρέα με τα αντζούρια (για να καταλάβετε έχουν το σχήμα του αγγουριού σε ανοικτό χρώμα και πιο μεγάλο μήκος) είχε να κάνει με την πληροφορία ότι εσχάτως ο πρόεδρος Μητσοτάκης δεν έχει και τόσο καλές σχέσεις με τον Δοξιάδη. Το αντίθετο θα έλεγα για να βρεθώ πιο κοντά στην πραγματικότητα, μήπως και σταματήσω να δροσίζομαι, απολαμβάνοντας τα αντζούρια, που δεν σας κρύβω ότι έχουν ακριβώς την ίδια απόλαυση με τα αγγούρια, που άλλος τα τρώει και δροσίζεται και άλλος τα τρώει και ζορίζεται.
Γενέθλια
Πριν από μια βδομάδα περίπου, εκεί που απολάμβανα τις τελευταίες ημέρες της (παρατεταμένης φέτος, είναι η αλήθεια) άδειάς μου, ένα πρωινό με ξύπνησε αχάραγα (δηλαδή κάπου στις 09:00) η θεία μου από τα Χανιά. «Να τη χαιρόμαστε, να συνεχίσει για χρόνια να μας δίνει χαρές», φώναζε ενθουσιασμένη. Αρχικά, νόμιζα πως αναφερόταν σε κάποια συγγενή μας και έσπαγα το κεφάλι μου ποια ξαδέρφη που απέφευγα όλο τον υπόλοιπο χρόνο θα με αγγάρευε να πάρω τηλέφωνο. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήρθε για άλλη μια φορά να με διαψεύσει, καθώς η 87χρονη (εδώ και κάποιες εβδομάδες) Χανιώτισσα γιόρταζε τα γενέθλια της πατριωτικής εισφοράς του προέδρου Τσίπρα, η οποία έγινε ενός έτους. Ήταν 5 Σεπτεμβρίου του 2025, όταν ο τότε απλά σύντροφος Αλέξης εξήγγειλε το περίφημο μέτρο στο «δικό μας» Thessaloniki Metropolitan Summit του Economist, πάλι από τη Θεσσαλονίκη, πάλι πριν από την ομιλία του προέδρου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Και, εδώ και έναν χρόνο, λοιπόν, το εν λόγω μέτρο έχει λειτουργήσει ως το απόλυτο «σκιάχτρο» τόσο για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, όσο και για το νεογέννητο κόμμα του.
Τα πάντα και τα αντίθετά τους
Μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο, οι νέοι σύντροφοι του Αλέξη Τσίπρα έχουν «εξειδικεύσει» το μέτρο με όλους τους πιθανούς τρόπους και με τους ακριβώς αντίθετους. Άλλοι λένε ότι θα πρόκειται για προσωρινό μέτρο και άλλοι για μόνιμο φόρο. Κάποιοι μιλούσαν για το 1% των υψηλότερων εισοδημάτων και κάποιοι έκαναν λόγο για φόρο στο σύνολο της συσσωρευμένης περιουσίας. Ένας σύντροφος μας παρέπεμψε στην «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων» και μετά ένας άλλος σύντροφος μας εξήγησε ότι θα… ρωτήσουν το ChatGPT να τους υποδείξει το πιο πλούσιο 1%. Στο μεσοδιάστημα, σύντροφοι πάνε και έρχονται στα κανάλια, υποσχόμενοι εφόδους σε θυρίδες, επιβολή της σε όσους έχουν σκάφη και σπορ αυτοκίνητα. Ακόμα – ακόμα δεν έχουμε καταλάβει αν θα είναι ένας «bonus» φόρος ή αν θα είναι η μοναδική φορολογική επιβάρυνση των πλουσίων της χώρας, όπως αποκάλυψε την περασμένη εβδομάδα στον συναγωνιστή Παπαχλιμίντζο η συντρόφισσα Μαριζέτα Αντωνοπούλου, εξαγγέλλοντας τη μεγαλύτερη ελάφρυνση των πλουσίων στην παγκόσμια ιστορία, ξεπερνώντας ακόμα και τον (άμεσα ενδιαφερόμενο) Ντόναλντ Τραμπ. Και, βέβαια, μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο, κανείς (ούτε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας) δεν έχει καταφέρει να μας πει πόσα ακριβώς θα είναι αυτά τα χρήματα. Και το ερώτημα (όχι δικό μου, εκείνων που νοιάζονται τον Τσίπρα και το rebranding του) είναι απλό: γιατί επιμένει σε ένα μέτρο που «δεν βγαίνει» με τίποτα;
Περί επιδόματος ανεργίας
Να σας είμαι ειλικρινής, όταν στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας πήρε το μάτι μου τη δήλωση του εκπροσώπου Μαρινάκη για το επίδομα ανεργίας, δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Οι λόγοι πολλοί – λίγο ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ανέφερε τη συγκεκριμένη προσωπική του θέση, λίγο τα τρεχάματα που μας είχε αναθέσει ο Κουρτάκης για τη συναυλία του Ρέμου. Κυρίως, όμως, δεν έδωσα σημασία γιατί ο ψηλός της κυβέρνησης δεν είπε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ότι λέει οποιοσδήποτε έχει επιχείρηση στη χώρα – και, όταν λέω επιχείρηση, εννοώ από περίπτερο και πάνω. Ότι δηλαδή το επίδομα ανεργίας πρέπει να υπάρχει για ένα διάστημα για όλους και μετά να υφίσταται για συγκεκριμένες περιπτώσεις (άνεργοι μεγάλης ηλικίας, μητέρες, άτομα με αναπηρία κλπ), ενώ τα υπόλοιπα (καθόλου ευκαταφρόνητα) κονδύλια θα κατευθυνθούν στη στήριξη της εργασίας. Το ότι η αντιπολίτευση θα αγνοούσε το δεύτερο μέρος της φράσης ήταν αναμενόμενο. Και πάλι, όμως, το θέμα θα έκανε τον κύκλο του και την άλλη μέρα θα είχε ξεχαστεί, αν δεν εμφανιζόταν η φίλη μου η Νίκη Κεραμέως να βγάλει επίσημη ανακοίνωση. Τι είπε η υπουργός Νίκη; Ότι και ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, ότι δηλαδή πρόκειται για μια προσωπική του θέση. Τώρα, γιατί η υπουργός Εργασίας επέλεξε να σηκώσει το θέμα σχεδόν παραπάνω από την αντιπολίτευση, δεν το ξέρω, αλλά νομίζω όλων μας το μυαλό κάπου πάει. Νομίζω, πάντως, ότι η πραγματική διάσταση του θέματος είναι λίγο παραδίπλα: θέλουμε οι πολιτικοί μας (και δη οι νέοι) να λένε αυτό που πιστεύουν ή να βγαίνουν και να κάνουν copy – paste τη «γραμμή»; Γιατί εδώ ο εκπρόσωπος Μαρινάκης δεν βγήκε στο briefing να εκφράσει τη θέση της κυβέρνησης, αλλά είπε ότι είπε σε μια προσωπική του συνέντευξη. Και για να είμαστε δίκαιοι, ο τελευταίος εκπρόσωπος που μπορεί κανείς να κατηγορήσει ότι δεν υπερασπίζεται τη γραμμή Μητσοτάκη και μάλιστα στα πολύ δύσκολα που άλλοι κρύβονται είναι ο Μαρινάκης.
Ληστεία σε σπίτι υπουργού στη Φιλοθέη
Πριν από κάμποσες (όχι πολλές ομολογώ) ημέρες, υπουργός της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας , κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ληστείας. Εξ όσων πληροφορήθηκα οι απρόσμενοι επισκέπτες, μπήκαν στην υπουργική οικεία, τρομάζοντας την Φιλιππινέζα , η οποία δεν μπόρεσε να αποτρέψει απολύτως τίποτα. Έτσι, οι ληστές όχι μόνο πήραν ότι βρήκαν μπροστά τους, αλλά φεύγοντας άφησαν ένα σπίτι σκέτο ρημαδιό.
Παντρεύτηκε ο Φυτόπουλος
Στενάχωρο Σάββατο πέρασα, αφού εξαιτίας της υποχρεωτικής παρουσίας στη συναυλία του Ρέμου, δεν μπόρεσα να χαρώ τον γάμο του στενού συνεργάτη του Δένδια, Γιάννη Φυτόπουλου με την αγαπημένη της καρδιάς του, Ματίνα Κρεπούρη. Το γεγονός ότι πρόκειται για τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει σε αυτό που λέγεται πολιτική, έφερε κόσμο και κοσμάκη , δίπλα τους, στην ομορφότερη (μέχρι σήμερα) μέρα της κοινής ζωής των δυο παιδιών. Εκτός από τον υπουργό Άμυνας, παρευρέθησαν καμία τριανταριά βουλευτές , αυτοδιοικητικοί και πολλοί νεολαίοι. Η στήλη που δεν συνηθίζει να δίνει ευχές, το αντίθετο θα έλεγα, κάνει μια εξαίρεση, δίνοντας τις θερμότερες στους νεόνυμφους.
Στου Πσαρά ο Ανδρουλάκης
Μετά την συνέντευξη και τα όσα φοβερά και τρομερά απάντησε ο πρόεδρος Ανδρουλάκης, πήγε να τσιμπήσει με τους συνεργάτες του, στη ψαροταβέρνα του Πσαρά της Θεσσαλονίκης.
Πρόταση Τσίπρα σε Μώραλη
Ψάχνει για τα καλά για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα ο πρόεδρος Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος ότι με αυτούς που έχει επιλέξει το πιθανότερο είναι να κάνει θίασο, παρά δομημένο κόμμα. Στο πλαίσιο της ανασύνταξης και κάτι άλλων που προφανώς έχει στο μυαλό του, σκέφτηκε να προτείνει στον δήμαρχο (Πειραιά) Γιάννη Μώραλη, τη θέση του αντιπροέδρου στην ΕΛΑΣ. Νομίζω ότι κάθε περαιτέρω ανάλυση σε σχέση με την σκοπιμότητα της προτάσεως είναι κάτι σαν περιττή. Γι αυτό και μένω στο γεγονός της άρνησης του Μώραλη, ο οποίος παραμένει προσηλωμένος στα αυτοδιοικητικά, ρίχνοντας που και που κάτι κλεφτές ματιές προς το ΠΑΣΟΚ, τώρα που πήρε την κάτω βόλτα (και) ο Ανδρουλάκης.
Το κτίριο της ΔΥΠΑ και ο Πρωτοψάλτης
Αυτός ο Πρωτοψάλτης (όχι της Αρχιεπισκοπής), αλλά της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας, ενδεχομένως να έχει αφήσει πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα της ΔΥΠΑ. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος αυτός μαζί με την φοβερή και τρομερή Στρατινάκη, μπορεί και να διεκδικούν χρυσό μετάλλιο στα… μελλούμενα, που είναι μπερδεμένα και από αυτά που δύσκολα οδηγούν σε καλό.
Το ΕΣΡ αποφασίζει για την άδεια του Open
Ευρισκόμενος επί μακεδονικού εδάφους , διάβασα κάπου (δεν θυμάμαι που ακριβώς) ότι ο πρόεδρος Ιβάν, υποσχέθηκε στους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ, ότι αν πάρουν το πρωτάθλημα θα τους δώσει ένα καράβι λεφτά. Πριν από αυτό αν του βγει, καλό θα ήταν να πει στον ανιψιό του, τον Παπαμιμίκο, να πάει να πληρώσει αυτά που χρωστάει στο Δημόσιο, προκειμένου να συνεχίσει να κάνει καριέρα καναλάρχη . Όχι τίποτα άλλο, αν είναι να έχει το Open τσάμπα, το παίρνω και εγώ ρεφενέ με κάτι φίλους μου , που εδώ και χρόνια έχουν ένα όνειρο να γίνουν καναλάρχες. Με την ευκαιρία να σας πω ότι σήμερα το ΕΣΡ, θα συζητήσει το θέμα με τα φέσια του Σαββίδη. Και το ζητούμενο δεν είναι να κουβεντιάσουν , αλλά να στείλουν στο δημόσιο ταμείο τον τζαμπατζή καναλάρχη. Εκτός κι αν θέλουν να μπουν σε περιπέτεια (οι του ΕΣΡ) δια της ανοχής τους, ανεχόμενοι την αφερεγγυότητα του Ρώσου επιχειρηματία.
! Με την ευκαιρία να σας πω ότι ο ανιψιός Παπαμιμίκος προσπαθεί εδώ και καιρό να τη βγάλει με κάτι ψιλά προκειμένου να μην αφαιρεθεί (ως ο νόμος ορίζει) η άδεια του Open.
Τέλος στην ασυλία του Κοπελούζου
Κάπου πήρε το αυτί μου, ότι εσχάτως κάποιοι ισχυροί εντός και εκτός Ελλάδος, έχουν αρχίσει να παίρνουν στα σοβαρά την επιχειρηματική δραστηριότητα του Κοπελούζου. Κι όταν γράφω σοβαρά, αναφέρομαι στην τακτική που ακολούθησε με τα ποσοστά μειοψηφίας, που τον έκαναν ισχυρό εν Ελλάδι νταλαβερτζή για λογαριασμό των μεγαλομετόχων (κυρίως των αλλοδαπών).
Πρόταση σε Φιλιππόπουλο από «Καθημερινή»
Από μια σχετικώς αξιόπιστη πηγή, που γνωρίζει από media, έμαθα οτι ο Θέμης Αλαφούζος της «Καθημερινής», ψάχνετε να αγοράσει (εκτός των άλλων) και οικονομικό site. Στο πλαίσιο αυτό προσέγγισε (λέει) τον Θεοχάρη Φιλιππόπουλο των Αττικών Εκδόσεων, διερευνώντας το ενδεχόμενο εξαγοράς του Capital.gr. Προφανώς και η απάντηση ήταν αρνητική , δεδομένου ότι ο Φιλιππόπουλος στηρίζει όλο το επιχειρηματική του «είναι» στο καλό οικονομικό site.
Κομπογιαννίτες
Ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έρχεται να υπενθυμίσει κάτι που όλοι βιώνουμε σε πολλές δυσάρεστες (αλλά ευτυχώς όχι θανατηφόρες) εμπειρίες μας. Ότι η λεγόμενη «αυτορρύθμιση» διαφόρων επαγγελματικών κλάδων δεν δουλεύει όσο καλά θα έπρεπε. Γιατί ούτε οι συγκεκριμένοι γιατροί είναι οι μόνοι που παρείχαν «υπηρεσίες» πέρα από τις επιτρεπόμενες, ούτε μιλάμε για τον μόνο κλάδο που παρατηρούνται φαινόμενα τραγικών (ενίοτε και εγκληματικών) ανεπαρκειών. Και εδώ νομίζω ότι είναι καιρός να παραδεχτούμε κάτι: ότι το μοντέλο επαγγελματικών και συνδικαλιστικών συλλόγων «2 σε 1», λες και είναι σαμπουάν, έχει χάσει τις ισορροπίες που είχε παλιότερα. Και ότι πλέον, στο όνομα «της ψήφου» τα όρια και τα κριτήρια έχουν υποχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, που οι κομπογιαννίτες κάθε επαγγέλματος και ειδικότητας δεν βρίσκουν πια «παράθυρα», αλλά ολόκληρες… πόρτες. Και επειδή αυτό είναι πολιτικό θέμα, καλό είναι οι πολιτικοί μας να το ανοίξουν με θάρρος και το απαιτούμενο μέτρο, αλλά και οι σύλλογοι να συνεργαστούν με ειλικρίνεια και να μην οχυρωθούν πίσω από «κεκτημένα». Αν, πάντως, από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή, η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι πρέπει να γίνει από τον φίλο μου τον Άδωνι σε αυτά τα περίφημα «ιατρεία ευεξίας», που σου υπόσχονται ότι δεν θα γεράσεις ποτέ, αλλά η μόνη περίπτωση να συμβάλουν πράγματι σε αυτό είναι να σε κάνουν να πεθάνεις νέος. Και είναι κρίμα – και, κυρίως, άδικο.
